Бигзор каломи ҳақиқат дар шумо сокин бошад
Мо ба Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳ доимо шукр мегӯем, вақте ки барои шумо дуо мекунем, зеро имони шуморо ба Исои Масеҳ ва муҳаббатеро, ки шумо нисбат ба ҳамаи муқаддасон доред, ба хотири умеде, ки барои шумо дар осмонҳо захира шудааст, шунидаем; ки шумо пеш аз ин дар каломи ҳақиқати хушхабар шунида будед, ки ба шумо расидааст. —Қӯлассиён 1:3-6 JND
Ҷамъомади Қӯлассӣ, ки Павлус ба онҳо менавишт, дар хатари бузурги аз фалсафаҳо ва таълимоти одамон дур шудан қарор дошт. Ҳавворӣ ба муқаддасон муҳаббати худро нисбат ба онҳо хотиррасон кард, зеро ӯ ҳамаи онҳоеро, ки ба бадани Масеҳ тааллуқ доштанд, дӯст медошт.
Дар номаи худ, Павлус ба имондорон дар бораи умеде, ки барои онҳо дар осмон захира шудааст, навишт. Ӯ наметавонист дар бораи «умеди даъвати Ӯ» ё «сарватҳои ҷалоли мероси Ӯ» (Эфсӯсиён 1:18) нависад. Ба ҷои ин, ӯ худро ба умеде, ки барои онҳо дар осмонҳо нигоҳ дошта шудааст, маҳдуд кард. Ин барои вазъияти он ҷамъомад кофӣ буд, зеро душман дар он ҷо буд ва ниёзи рӯҳонӣ фаврӣ буд. Павлус ба онҳо осмонро, ҷое ки Масеҳ аст ва аз он ҷо онҳо дастурҳои худро мегиранд, хотиррасон кард. Осмон умеди онҳо барои оянда хоҳад буд, на ҷомеаи беахлоқе, ки мавҷуд буд.
Каломи Ҳақиқат ба муқаддасон омада буд – хушхабари мубораки наҷот, ки мо шунидаем ва қабул кардаем. Он моро аз сабаби гуноҳ комилан маҳкум кард ва дар айни замон муҳаббати Худоро дар Исои Масеҳ нишон дод. Ин калом ҳанӯз фаъол ва бонуфуз аст. Ҳақиқат, ки ба ҳаввориён ошкор шудааст, барои мо низ ҳамин тавр аст. Ин ягона қудрат бар зидди ҳамлаҳои душман аст ва он то абад пойдор хоҳад монд, зеро он аз Худост. Дӯстони азиз, Каломи Ҳақиқат ба мо омад; бигзор он дар мо фаровон сокин бошад, то ки барои Наҷотдиҳандаи ҷалолманди мо, Худованд Исои Масеҳ, мева диҳад.
Он гоҳ каломи Ту, тухми зинда, Он чиро, ки барои он омадааст, иҷро хоҳад кард, Сад баробар воқеан сабзида хоҳад баромад, Ҳосиле, ки сазовори номи Туст.
—Ҳейзел Диксон (1923–2015)
