Биёед моҳидорӣ кунем!
«Маро пайравӣ кунед,» гуфт Исо, «ва Ман шуморо моҳигирони одамон хоҳам кард.» — Матто 4:19 NIV
Як рӯз ҳангоми хӯроки нисфирӯзӣ дар Файз ва Ҳақиқат ман ба ду моҳигир, ки онҳо ҳам чопгарони мо буданд, гӯш мекардам, ки дар бораи машғулияти дӯстдоштаи худ – моҳидорӣ дар ҳавзҳо, кӯлҳо, ҷӯйборҳо ва дарёҳои наздик сӯҳбат мекарданд. Онҳо дар бораи ҷойҳои дӯстдоштаи моҳидорӣ, беҳтарин тӯъма ва сайдҳои охирини худ муқоиса мекарданд. Вақте ки ман тавонистам ба сӯҳбати онҳо ҳамроҳ шавам, ба онҳо гуфтам, ки набераам нав ба моҳидорӣ шурӯъ кардааст ва пурсидам, ки кай беҳтарин вақт барои моҳидорӣ аст. «Вақте ки моҳӣ газад,» онҳо бо табассум ҷавоб доданд. Вақте ки ман пурсидам, ки ӯ аз куҷо медонад, ки моҳӣ кай газад, онҳо боз табассум карданд ва ба ман гуфтанд, «Ӯ бояд ба моҳидорӣ равад, то фаҳмад.»
Ман беҳтар моҳидорӣ мекардам
Ман паёмро гирифтам. Моҳигири ашаддӣ беҳтарин вақтро интизор намешавад. Ӯ ҳар имконеро, ки пайдо мекунад, ба моҳидорӣ меравад. Ман боре ин стикери бамперро дар қафои як мошини кӯҳнаи боркаш дидам: «Рӯзи бади моҳидорӣ аз рӯзи хуби ҳар чизи дигар беҳтар аст!» Ба наздикӣ, ман як нусхаи дигари онро дар мошини як соҳибкор дидам: «Рӯзи бади моҳидорӣ аз рӯзи хуб дар офис беҳтар аст.»
Ман як роҳбареро мешиносам, ки дар мизи кориаш лавҳаи хурде дорад, ки дар он навишта шудааст, «Ман беҳтар моҳидорӣ мекардам.» Дар болои ин паёми оддӣ рамзи масеҳии моҳӣ мавҷуд аст. Ин мард евангелисти боистеъдод нест, аммо ӯ дӯст медорад, ки «кори евангелистӣ» (2 Тимотиюс 4:5) ҳар имконеро, ки пайдо мекунад, иҷро кунад. Новобаста аз он ки дигар корҳои тиҷоратӣ ё рӯҳонии ӯ чӣ гунаанд, ӯ инчунин моҳидорӣ барои одамонро дӯст медорад. Оё ин набояд муносибати ҳар як масеҳӣ бошад?
Моҳидорӣ, яке аз тасвирҳои марказии Худованд барои наҷот додани ҷонҳо, корест, ки Ӯ ҳар як пайрави Худро ба он даъват мекунад. Вақте ки Павлус Тимотиюсро дар хидмати ӯ ташвиқ кард, ӯ евангелизмро ба дастурҳои худ дохил кард ва гуфт, ки ин яке аз «вазифаҳои» хидмати ӯ ба Худованд аст (2 Тимотиюс 4:5).
Исо мехоҳад, ки мо дар бораи ҷонҳои гумшуда муносибати моҳигирро инкишоф диҳем. Аз ин рӯ, Ӯ гуфт: «Маро пайравӣ кунед, ва Ман шуморо моҳигирони одамон хоҳам кард» (Матто 4:19; Марқӯс 1:17). Вақте ки Ӯ ин суханонро ба Петрус, Андриёс, Яъқуб ва Юҳанно гуфт, онҳо аллакай моҳигирони муваффақ буданд. Ҷавоби онҳо ба даъвати Ӯ онҳоро аз моҳигирони оддӣ ба «моҳигирони одамон» табдил дод.
Аз Устод омӯзед
Чӣ тавр Худованд дар шогирдони худ ин хоҳишро инкишоф медиҳад, ки хидмати худро «иҷро кунанд» (2 Тимотиюс 4:5 NKJV) бо моҳигирони одамон шудан? Як моҳигир боре ба ман гуфт: «Шумо моҳидорӣ карданро бо моҳидорӣ меомӯзед, на бо орзу.» Дигаре гуфт: «Беҳтарин роҳи омӯхтани моҳидорӣ ин иҷро кардани он аст, на дар бораи он сӯҳбат кардан ё дар бораи он хондан.» Аммо арзишмандтарин маслиҳат аз як коршинос омад, ки дар як коллеҷи ҷамъиятӣ моҳидории парвозро таълим медод: «Агар шумо дар ҳақиқат дар бораи омӯхтани моҳидорӣ ҷиддӣ бошед, бо як моҳигири устод ба моҳидорӣ равед.»
Ва шогирдон маҳз ҳамин тавр карданд. Гӯё Худованд инро гуфтааст: «Маро пайравӣ кунед ва Ман дар шумо муҳаббат ба моҳӣ (ҷонҳои гумшуда) инкишоф медиҳам, ки онро хомӯш кардан мумкин нест, инчунин орзуи моҳидорӣ (евангелизм), ки онро қонеъ кардан мумкин нест. Ман ҳам ба шумо моҳидорӣ карданро меомӯзам ва ҳам чашмони шуморо ба он ҷое, ки моҳӣ ҳастанд, мекушоям.»
Фикр кунед, ки шогирдон аз вохӯрии Худованд бо зан дар назди чоҳ чӣ омӯхтанд. Тасаввуроти хатои онҳо ин буд, ки ҳадафи онҳо дар пайравӣ аз Ӯ ғамхорӣ кардан ба ниёзҳои Ӯ буд. Аммо вақте ки онҳо бо хӯрок барои Ӯ баргаштанд, Ӯ онҳоро бо ин суханон ба ҳайрат овард: «Хӯроки Ман иҷро кардани иродаи Фиристандаи Ман аст.» Сипас Исо ба мардоне, ки зан ба назди Ӯ оварда буд, ишора кард ва ба шогирдон гуфт, ки ин хӯрок ва машғулиятест, ки Ӯ мехост онҳо аз он лаззат баранд: «Чашмони худро кушоед ва ба киштзорҳо нигоҳ кунед! Онҳо аллакай барои дарав пухтаанд» (Юҳанно 4:33-35). Муносибати байни пайравӣ аз Исо ва моҳигирони одамон шудан муҳим аст.
Даст кашед ва қабул кунед
Дарси дигаре, ки ин моҳигирони оянда барои одамон аз Худованд омӯхтанд, ин буд, ки пайравӣ аз Ӯ даст кашидан аз чизеро талаб мекард. Бубинед, ки бо шогирдони аввалине, ки Худованд даъват кард, чӣ шуд. Петрус ва Андриёс фавран «тӯрҳои худро партофта, аз паи Ӯ рафтанд» (Матто 4:20). Яъқуб ва Юҳанно «қаиқ ва падари худро тарк карда, аз паи Ӯ рафтанд» (Матто 4:22). Вақте ки Худованд Матторо даъват кард, ӯ бе дудилагӣ кори сердаромади худро ҳамчун ҷамъоварандаи андоз тарк кард, «бархост ва аз паи Ӯ рафт» (Матто 9:9; Марқӯс 2:14; Луқо 5:28). Омӯхтани моҳидорӣ барои одамон хоҳиши даст кашидан аз корҳо, дигар масъулиятҳо ва ҳатто робитаҳои оилавӣ (Матто 8:22; Луқо 9:59-62) талаб мекунад. Моҳидорӣ муҳимтарин чиз мегардад.
Вақте ки ҳокими ҷавони сарватманд пурсид: «Барои ба даст овардани ҳаёти ҷовидонӣ чӣ бояд кард?» Худованд ҷавоб дод: «Моликияти худро фурӯшед ва ба камбағалон диҳед, ва шумо дар осмон ганҷ хоҳед дошт. Сипас биёед, Маро пайравӣ кунед» (Матто 19:21). Пайравӣ аз Худованд хоҳиши халос шудан аз на танҳо моликиятҳое, ки моро бозмедоранд, балки инчунин муносибати худхоҳонае, ки моро ба онҳо часпида нигоҳ медорад, талаб мекунад. Ҳокими ҷавони сарватманд «ғамгин рафт, зеро ӯ сарвати зиёд дошт», ки аз он ҷудо шуда наметавонист (Матто 19:22; Луқо 18:22). Озодӣ аз чизҳо барои мо моҳигирони одамон шуданро осонтар мекунад.
«Маро пайравӣ кунед» на танҳо даст кашидан аз чизеро талаб мекунад, балки қабул кардани чизеро низ. Худованд гуфт, ки ҳар як пайрав бояд «худро инкор кунад ва салиби худро бардорад ва Маро пайравӣ кунад» (Матто 16:24; Марқӯс 8:34; Луқо 9:23). Инкори худ ба даст кашидан аз манфиатҳои худ, машғулиятҳо ва муносибатҳо ишора мекунад. Бардоштани салиби мо ба таҳқири мушаххасе ишора мекунад, ки ба онҳое, ки бо Наҷотдиҳанда шиносоӣ доранд, меояд. Нависандаи Ибриён шӯхӣ намекард, вақте ки навишт, ки шиносоӣ бо Исо маънои онро дорад, ки мо азоб хоҳем кашид, «таҳқиреро, ки Ӯ кашид, бардошта» (Ибриён 13:13).
Моҳидорӣ омӯхтан
Петрус бояд ин дарси муҳимро ҳамчун як қисми омӯзиши худ барои моҳигири одамон шудан меомӯхт. Пеш аз он ки хоҳиши пайравӣ аз ӯ санҷида шавад, ӯ фахр кард: «Худованд, ман тайёрам, ки бо Ту ба зиндон ва ба марг равам.» Аммо зери фишори шиносоӣ бо Масеҳи масхарашуда, радшуда ва таъқибшуда, ӯ маҳз баръакси фахри худ ва маҳз он чизеро, ки Худованд пешгӯӣ карда буд, кард: «Ту се маротиба инкор хоҳӣ кард, ки Маро мешиносӣ» (Луқо 22:33-34).
Дар депрессияе, ки аз шарми инкори ӯ ба вуҷуд омада буд, Петрус ҳатто моҳидорӣ карда наметавонист, чӣ расад ба моҳигири одамон шудан. Аммо Худованд бо муҳаббат ба Петрус нишон дод, ки муваффақият дар моҳидорӣ – хоҳ барои моҳӣ ё барои одамон – аз хоҳиши пайравӣ дар итоати оддӣ вобаста аст. Худованд се инкори Петрусро бо се маротиба пурсидани ӯ: «Оё Ту Маро дар ҳақиқат дӯст медорӣ?» бекор кард. Ҷавобҳои ростқавлона ва фурӯтанонаи Петрус нишон дод, ки ӯ барои моҳидорӣ барои ҷонҳои гумшуда омода аст. Ва Худованд дере нагузашта ӯро бо тӯри пур баракат дод: «Онҳое, ки паёми ӯро қабул карданд, таъмид гирифтанд, ва тақрибан 3000 нафар дар он рӯз ба шумораи онҳо илова карда шуданд» (Юҳанно 21:3-17; Аъмол 2:38-41).
Бо тӯр ё ресмон?
Дар Инҷилҳо, моҳидории тӯрӣ дар зеҳни аксари одамон фарқ мекунад. Вақте ки аз онҳо хоҳиш карда мешавад, ки номи моҳигири тӯриро гӯянд, номи Петрус ҳамеша аввал зикр мешавад. Дар ҳоле ки дигар шогирдон моҳигир буданд, Петрус ҳамчун «моҳигир» маълум аст – эҳтимолан аз сабаби сайдҳои бузурги тӯршикани ӯ ва он далел, ки Худованд ба ӯ гуфт: «аз ин пас шумо одамонро сайд хоҳед кард» (Луқо 5:5-10).
Агар бо тӯр назар ба қалмоқ моҳии бештар сайд шавад, оё ҳамеша бо тӯр моҳидорӣ кардан беҳтар аст? Ин аз он вобаста аст, ки Худованд аз шумо хоҳиш мекунад, ки дар уқёнус моҳидорӣ кунед ё дар ҷӯйбор, барои бисёр моҳӣ якбора ё танҳо як моҳӣ дар як вақт. Моҳигирони тӯрӣ аз рӯи шумораи моҳиҳое, ки сайд мекунанд, доварӣ карда мешаванд, дар ҳоле ки моҳигирони ресмонӣ аз рӯи андозаи моҳиҳое, ки сайд мекунанд, баҳо дода мешаванд. Оё ин Андриёсро моҳигири ресмонии машҳуртарин барои одамон мегардонад? Ӯ Петрусро бо ин суханон ба назди Худованд овард: «Мо Масеҳро ёфтем» (Юҳанно 1:41), ва бо ин кор моҳии калонеро сайд кард, ки барои сайд кардани бештари моҳӣ машҳур шуд!
Фикр кунед, ки агар Андриёс ҳеҷ гоҳ барои Петрус моҳидории ресмонӣ намекард, чӣ қадар талафот мешуд. Фикр кунед, ки агар Павлус Инҷилро ба Аврупо бо сайд кардани танҳо ду моҳӣ, Лидия ва посбони зиндон, аз ду табақаи гуногуни иҷтимоӣ дар Филиппӣ (Аъмол 16:11-34) муаррифӣ намекард, чӣ қадар талафот мешуд. Фикр кунед, ки агар Филиппус Инҷилро ба Африқо бо сайд кардани як моҳӣ, як афсари хазинадории Эфиопия – ва дар биёбон аз ҳама ҷойҳо (Аъмол 8:26-39) муаррифӣ намекард, чӣ қадар талафот мешуд! Фикр кунед, ки агар онҳое, ки худро пайравони Масеҳ меноманд, ба даъвати Ӯ барои моҳигирони одамон шудан дар ҳар ҷое, ки зиндагӣ мекунанд, ҷавоб надиҳанд, чӣ қадар талафот мешуд. Мо бояд аз худ ин саволро пурсем: «Оё ман кори евангелистӣ мекунам?» Ҷавоби манфӣ маънои онро дорад, ки дар хидмати мо барои Худованд чизе намерасад.
Чӣ муҳим аст?
Барои ҳар як масеҳӣ муҳим аст, ки муносибатеро, ки Худованд байни пайравӣ аз Ӯ ва хидмат ба Ӯ ҳамчун моҳигири одамон дар назар дорад, бубинад. Инчунин муҳим аст, ки бубинад, ки новобаста аз он ки тӯҳфаҳои онҳо чӣ гунаанд, онҳо инчунин ба иштирок дар ягон шакли евангелизм, паҳн кардани Хушхабар даъват карда мешаванд. Ниҳоят, дилгармкунанда аст, ки Худо ҳам моҳидории тӯрӣ ва ҳам ресмониро қадр мекунад.
Агар Худованд шуморо бо тӯр дар даст ба уқёнус гузорад, моҳидорӣ кунед. Агар Ӯ шуморо бо ресмон дар даст дар назди ҷӯйбор гузорад, моҳидорӣ кунед. Ҳама моҳиҳои сайдшуда барои Худованд муҳиманд, зеро пас аз сайд шуданашон, Ӯ онҳоро моҳигирони одамон мегардонад. Чӣ тавр? Бо гуфтани ин ба онҳо: «Биёед Маро пайравӣ кунед, ва Ман шуморо моҳигирони одамон хоҳам кард.»
Имрӯз маро ба назди ягон ҷон баред
Имрӯз маро ба назди ягон ҷон баред, Эй Худованд, ба ман омӯз, ки чӣ гӯям. Дӯстони ман дар гуноҳ гум шудаанд, Ва роҳи худро ёфта наметавонанд. Кам ҳастанд онҳое, ки ғамхорӣ мекунанд, Ва кам ҳастанд онҳое, ки дуо мекунанд. Қалби маро об кун ва ҳаёти маро пур кун, Имрӯз ба ман як ҷон деҳ.
