Як роҳ ба сӯи роҳи баста
Оё шумо тасаввур карда метавонед, ки дар як роҳи яктарафаи баста ронандагӣ кунед? Медонам, ки аз нуқтаи назари ронанда аблаҳона садо медиҳад, аммо ҳаёт маҳз ҳамин тавр аст.
Мо ҳамеша дар вақт ба пеш меравем ва аммо ҳаёти мо танҳо ба қабр, ба роҳи баста мебарад. Мо мехоҳем дар роҳи яктарафа баргардем ва бар зидди тамоми ҳаракати нақлиёти муқобил равем, аммо ин хилофи қонун аст ва ҳамаи хатҳо пур ҳастанд, ки ба самти ногузир мераванд – ба роҳи баста.
Хоҳ эътироф кунем ё на, ҳамаи мо дар чунин роҳ ҳастем. Мо қудрати боздоштани анҷоми ногузирро, ки марг аст, надорем. Аммо Худованд Исо гуфт: «Тавба кунед», ки маънои баргаштан, ба самти дигар рафтанро дорад. Он чизе ки Ӯ воқеан гуфт, ин буд:
Агар тавба накунед, ҳамаи шумо низ ҳамин тавр нобуд хоҳед шуд (Луқо 13:3,5 NKJV).
Исо инчунин гуфт: «Шумо бояд аз нав таваллуд шавед» (Юҳанно 3:7). Аз нав таваллуд шудан ба шумо ҳаёти нави рӯҳонӣ медиҳад, ки дигар бо марги абадӣ ба охир намерасад ва ба шумо қудрат медиҳад, ки то абад ба самти дигар равед.
Китоби Муқаддас мегӯяд, ки
ба ҳар кӣ Ӯро (Исоро) қабул кард, ба онҳо ҳуқуқ дод, ки фарзандони Худо шаванд, ба онҳое ки ба исми Ӯ имон доранд (Юҳанно 1:12).
Ӯ шуморо аз роҳи васеи гуноҳ, ки ба ҳалокат мебарад, ба роҳи танг, ки ба ҳаёти ҷовидонӣ мебарад, мегардонад (Матто 7:13-14). Ба ибораи дигар, Ӯ шуморо ба самти дигар мебарад.
Савол ин аст: Оё шумо мехоҳед, ки дар роҳи яктарафа ба сӯи роҳи баста идома диҳед? Ё мехоҳед аз Исо хоҳиш кунед, ки шуморо баргардонад ва ба самте барад, ки ба ҳаёти ҷовидонӣ мебарад? Шумо қарор қабул кунед. Сипас аз Ӯ хоҳиш кунед, ки ин корро кунад.
