Ман мутмаинам, ки шумо ин суханони хашмгинро шунидаед: «Ба дӯзах рав!» ё «Дӯзах не!» ё «Дӯзах бале!» Ман онҳоро борҳо шунидаам. Аммо оё шумо аҳамияти аслии ин ҷойро, ки дӯзах ном дорад, дарк мекунед? Оё шумо ягон бор дар бораи дӯзах ва маънои дар он буданро фикр кардаед?
Пас аз кушта шудани 15 нафар аз ҳамроҳонаш дар Ветнам, як сарбоз хитоб кард: «Ҳадди аққал онҳо ба осмон мераванд. Онҳо аллакай дар дӯзах буданд!» Бисёр одамон дар бораи дӯзах ақидаҳои гуногун доранд, аммо ақидаҳо вақте ки мо дар бораи дӯзах сӯҳбат мекунем, чандон арзиш надоранд. Он чизе ки Худо дар бораи он мегӯяд, ҳамон чизест, ки воқеан муҳим аст.
Дӯзах чӣ гуна аст?
Дӯзах ҷоест, ки Худо нест – ҷое, ки ҳама тасаллиҳо ва баракатҳо мавҷуд нестанд. Китоби Муқаддас онро ҳамчун
торикӣ тасвир мекунад, ки дар он ҷо гиря ва ғиҷирроси дандонҳо хоҳад буд (Матто 22:13; 25:30 NIV).
Он ҳамчунин ба мо инро мегӯяд:
Иблис ... ба кӯли сулфури сӯзон партофта шуд ... (ва) шабу рӯз то абад азоб хоҳад кашид (Ваҳй 20:10).
Дӯзах барои мо не, балки барои «иблис ва фариштагони ӯ (девон)» омода шуда буд (Матто 25:41). Аммо Китоби Муқаддас мегӯяд, ки ҳамаи онҳое, ки пешниҳоди наҷот ва бахшиши Худоро рад мекунанд, ба он ҷо хоҳанд рафт (Юҳанно 3:36). Мо метавонем мутмаин бошем, ки Худо танҳо кӯшиш намекунад, ки моро тарсонад. Ӯ ба мо содиқона ҳушдор медиҳад, ки аз дӯзах бо ҳар роҳ пешгирӣ кунем!
Худо моро дар бораи он чизе, ки пас аз марг меояд, дар торикӣ намегузорад:
Инсон муқаррар шудааст, ки як бор бимирад, ва пас аз он ба доварӣ рӯ ба рӯ шавад (Ибриён 9:27).
Зеро Ӯ рӯзеро муқаррар кардааст, ки дар он ҷаҳонро бо адолат аз ҷониби Марде, ки Ӯ таъин кардааст (Исо), доварӣ хоҳад кард. Ӯ инро ба ҳама одамон бо эҳё кардани Ӯ аз мурдагон исбот кардааст (Аъмол 17:31).
Осмон чӣ гуна аст?
Худо на танҳо Худои доварӣ, балки Худои муҳаббат низ мебошад. Ӯ роҳеро барои пешгирӣ аз дӯзах фароҳам овардааст. Барои онҳое, ки роҳи наҷоти Ӯро қабул кардаанд, Ӯ ҷои зебое бо номи осмон омода кардааст. Дар он ҷо шодӣ ва истироҳат ҳукмронӣ мекунанд. Гуноҳ, марг, дард, ноумедӣ ва танҳоӣ комилан вуҷуд надоранд. Ин ҷои ҷалоли абадӣ бо худи Худо ва Исои Масеҳ аст, на лаънати абадӣ (Ваҳй 4:5; 21:4-27; 22:1-5). Шумо метавонед бо бовар кардан ба Исои Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ барои ин ҷой мувофиқ шавед.
Ин ба шумо вобаста аст!
Барои ба осмон рафтан ба қадри кофӣ хуб будан ғайриимкон аст. Китоби Муқаддас мегӯяд,
Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд (Румиён 3:23).
Шумо наметавонед бо корҳои худ ба осмон роҳ ёбед, зеро Эфсӯсиён 2:8-9 мегӯяд,
Ин атои Худост – на аз корҳо, то ҳеҷ кас фахр накунад.
Ҳеҷ кас ба осмон ҳақ надорад. Ҳамаи мо сазовори дӯзах ҳастем, зеро ҳамаи мо гуноҳкорем.
Роҳи наҷоти Худо тавассути Исои Масеҳ, Писари Ӯст:
Масеҳ як бор қурбонӣ шуд, то гуноҳҳои бисёр одамонро бартараф кунад
– ва гуноҳҳои шуморо низ, агар бовар кунед (Ибриён 9:28).
Мебинед ... вақте ки мо ҳанӯз беқувват будем, Масеҳ барои бехудоён мурд ... Аммо Худо муҳаббати худро ба мо дар ин нишон медиҳад: дар ҳоле ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд (Румиён 5:6,8).
Ҳар кӣ ба Писар имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад, аммо ҳар кӣ Писарро рад кунад, ҳаётро нахоҳад дид, зеро хашми Худо бар ӯ боқӣ мемонад (Юҳанно 3:36).
Оё шумо интихоби дуруст кардаед?
Лутфан он чизеро, ки ҳоло хондед, баррасӣ кунед ва роҳи осмонро интихоб кунед. Исо гуфт: «Ман роҳ ҳастам» (Юҳанно 14:6). Ва Павлус навишт: «Ҳоло рӯзи наҷот аст» (2 Қӯринтиён 6:2). Агар шумо Исоро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ интихоб карда бошед, шумо интихоби дуруст кардаед ва дар роҳи осмон ҳастед. Агар шумо ҳанӯз саволҳо дошта бошед, ба мо нависед! Мо мехоҳем ба шумо дар вохӯрӣ бо Наҷотдиҳанда кӯмак кунем.
