Эҳтиёт бошед!
Бисёре аз сурудҳои масеҳӣ барои мо насиҳатҳо ва ёдраскуниҳо доранд, ки ҳамчун имондорон дар Масеҳ ҳаёти муқаддас ба сар барем. Яке аз чунин сурудҳо барои кӯдакон чунин аст:
Эҳтиёт бош, чашмони хурдакак, чӣ мебинӣ, Эҳтиёт бош, чашмони хурдакак, чӣ мебинӣ, Зеро Падари осмонӣ бо муҳаббат нигоҳ мекунад, Пас, эҳтиёт бош, чашмони хурдакак, чӣ мебинӣ.
Баъди банди аввал чор банди дигар меояд: «гӯшҳо чӣ мешунавед», «забон чӣ мегӯед», «дастҳо чӣ мекунед» ва «пойҳо ба куҷо меравед». Бо мурури замон, ба ибораҳо тағйироти ночизи дигар илова карда шудаанд, аз ҷумла баъзе бандҳои иловагӣ, ба монанди «Эҳтиёт бош, дили хурдакак, ба кӣ бовар мекунӣ» ва «Эҳтиёт бош, ақли хурдакак, чӣ фикр мекунӣ».
Бисёре аз одамон шояд дар ёд дошта бошанд, ки ин сурудро дар Мактаби якшанбе ё дар лагери тобистонаи Библия месуруданд. Баъзеҳо шояд дар ёд дошта бошанд, ки расмҳои чашм, гӯш ва забонро дар коғаз кашида, онҳоро нишон медоданд, то ҳар як калимаро ҳангоми якҷоя сурудхонӣ баён кунанд. Дигарон шояд бо истифода аз ҳаракатҳои дастӣ ҳамроҳи калимаҳо ҳангоми сурудхонӣ омӯхта бошанд. Таҷрибаи шахсии шумо ҳар чӣ бошад ҳам, ҳамаи мо метавонем бигӯем, ки суруди оддии кӯдаконаи масеҳӣ, ба монанди ин, маънои махсуси рӯҳонӣ дорад. Биёед инро якҷоя баррасӣ кунем, вақте ки мо дар бораи калимаҳои ин суруд фикр мекунем.
Эҳтиёт бошед: Ҳаёти муқаддас
Ибораи аввалин, «Эҳтиёт бошед», барои ёдрас кардани мо дар бораи рафтори шахсии мо ҳамчун имондорон аст. Мо ба ҳақиқати муборак оварда шудаем, ки ҳар як фарзанди Худо ба «муқаддас шудан» даъват шудааст. Ин калимаи калон танҳо маънои «пок шудан» ё «муқаддас будан»-ро дорад. Мо бояд ҳаёти худро бо чунин хислати муқаддас — худи хислати ба Масеҳ монандӣ дар муқаддасӣ — ба сар барем, то ки ҷаҳони беимон пай барад. Онҳо қайд мекунанд, ки мо дигар аз онҳо нестем ё як қисми ин низоми ҷаҳонӣ нестем, балки ба Малакути Писари маҳбуби Худо интиқол ёфтаем.
Аз ҷониби Худо, муқаддасшавӣ барои мо дар лаҳзаи ба Масеҳ бовар кардани мо анҷом ёфт. Мо мехонем: «Онҳое, ки дар Масеҳ Исо муқаддас шудаанд, ба муқаддасон даъват шудаанд» (1 Қӯринтиён 1:2 NKJV) ва «Шумо шуста шудед, аммо муқаддас шудед, аммо ба исми Худованд Исо ва бо Рӯҳи Худои мо сафед карда шудед» (6:11). Ба замони гузаштаи «муқаддас шудед» дар ояти дуюм диққат диҳед. Мо мебинем, ки Худо аллакай ин муқаддасшавиро барои мо тавассути Писари Худ анҷом додааст ва мавқеи моро муқаддас медонад.
Аммо, аз ҷониби мо, савол дар бораи ҳолати рӯҳонии амалии мо, ки мо баъзан онро «ҳолати мо» меномем, боқӣ мемонад. Муқаддасшавии мо, ба таври амалӣ, то даме ки мо бо Худованд набошем, ҳеҷ гоҳ анҷом нахоҳад ёфт. Ин як раванди беохир ва доимӣ дар ин умр аст, ки торафт муқаддастар шавем — бештар ба Худованди мо монанд шавем. Ҳавворӣ Павлус гуфт: «На ин ки ман аллакай ба даст овардаам, ё аллакай комил шудаам; балки ман саъй мекунам, то он чиро, ки Масеҳ Исо низ барои он маро ба даст овардааст, ба даст орам. Бародарон, ман худро ба даст овардашуда намешуморам; аммо як чизро мекунам, чизҳои паси саршударо фаромӯш карда, ба сӯи чизҳои пешомада меравам, ба сӯи ҳадаф барои мукофоти даъвати осмонӣ аз Худо дар Масеҳ Исо мешитобам» (Филиппиён 3:12-14).
Худо Каломи Худро барои кӯмак ба мо дар муқаддастар шудан истифода мебарад (Юҳанно 17:17). Дар 1 Таслӯникиён 4:3-4 ба мо гуфта шудааст: «Ин иродаи Худост, муқаддасшавии шумо: ки шумо аз зино худдорӣ кунед; ки ҳар яки шумо донед, ки чӣ тавр зарфи худро дар муқаддасӣ ва шараф дошта бошед». Мо минбаъд мехонем: «Агар касе худро пок кунад … вай зарфе барои шараф, муқаддас ва барои Устод муфид, барои ҳар кори нек омода хоҳад буд» (2 Тимотиюс 2:21). Пас, мо мефаҳмем, ки як қисме ҳаст, ки Худо дорад ва сипас қисме ҳаст, ки мо дорем, вақте ки сухан дар бораи муқаддас будан меравад. Ҳар як имондор барои худ масъул аст, ки зиндагӣ кунад ва муқаддас бошад, аз ин рӯ зарурати эҳтиёткор будан.
«Чашмҳо чӣ мебинанд»
Суруд бо чашмони мо ва он чизе ки мо мебинем, оғоз меёбад. Чӣ қадар мувофиқ аст, ки аввал чашмони худро баррасӣ кунем. Гуфта шудааст, ки чашм равзанаи рӯҳ аст. Ин яке аз панҷ ҳисси мост. Шайтон чашмони моро барои васваса кардани мо истифода мебарад; Навиштаҳо дар бораи «шаҳвати чашм» сухан мегӯянд (1 Юҳанно 2:16). Мо дар Матто 4:8 мебинем, ки Шайтон Худованд Исоро бо нишон додани «ҳамаи салтанатҳои ҷаҳон ва ҷалоли онҳо» васваса кард. Бо ин, Шайтон мехост Худовандро бо истифода аз чашмони Ӯ ба гуноҳ васваса кунад. Мо медонем, ки Худованд гуноҳ накард, ва Худованд Исо нишон дод, ки дар Ӯ гуноҳе нест, бо муқобилат ба Шайтон ва васвасаҳои ӯ.
Пас, савол барои ҳар яки мо ҳар рӯз ин аст, ки мо ба чӣ менигарем? Дидани чизҳо метавонад ҳам баракат ва ҳам санги пешпо барои имондор бошад. Вақте ки мо чизҳои некро мебинем, мо баракат меёбем. Чӣ баракате барои Ишаъё, вақте ки ӯ Худовандро дид, ки ӯ дар Ишаъё 6:1 ёдовар шуд: «Ман Худовандро дидам, ки бар тахт нишаста буд, баланд ва бардошташуда». Мо ин баракатҳоро низ бо имон дида метавонем. Аммо вақте ки мо ба чизҳои гуноҳкор менигарем, мо ба гуноҳкор фикр кардан оғоз мекунем. Яъқуб 1:14 огоҳ мекунад, ки ҳар яки мо васваса мешавем, вақте ки мо «бо хоҳишҳои худ кашида шуда, фирефта мешавем». Ин ба гуноҳ меорад, ва сипас «гуноҳ вақте ки пурра калон мешавад, маргро ба вуҷуд меорад».
Мо метавонем он чиро, ки мебинем, назорат кунем! Оё мо ба чизҳое менигарем, ки ҷисми моро ба гуноҳ кардан водор мекунанд? Он нигоҳи аввал шояд пешгирӣнашаванда буд, аммо он нигоҳи дуюми тӯлонӣ аст, ки моро ба мушкилот меандозад. Оё мо ба чизҳое тамошо мекунем, ки моро хашмгин мекунанд, низоъро барангехта ё моро аз роҳи танг, ки Худованд барои мо дорад, дур мекунанд? Мутаассифона, бо ихтирои шабакаи ҷаҳонии интернет ва телефонҳои интеллектуалӣ, дастрасӣ ба чизҳои гуноҳкор аз ҳарвақта осонтар шудааст. Оё мо ин технологияро барои некӣ истифода мебарем ё барои қонеъ кардани шаҳвати чашмони худ? Бигзор мо мисли Аюб бошем, ки гуфт: «Ман бо чашмони худ аҳд бастаам; пас чаро ман бояд ба зани ҷавон нигоҳ кунам?» (Аюб 31:1). Ин марди росткор, ки аз Худо метарсид, сипас пурсид: «Оё Ӯ роҳҳои маро намебинад ва ҳамаи қадамҳои маро намешуморад?» (ояти 4). Бигзор Худованд ба мо кӯмак кунад, ки бо он чи чашмони мо мебинанд, эҳтиёткор бошем!
«Гӯшҳо чӣ мешунавед»
Мо ҳар рӯз ба чӣ гӯш медиҳем? Баъзе чизҳоеро, ки мешунавем, наметавонем аз шунидан боздорем: ҳушдор дар бино барои огоҳ кардани мо аз сӯхтор, сирена дар кӯча, ки мошини полис дар наздикӣ аст, муаллиме, ки дар мактаби мо дарс медиҳад, эълонҳо дар системаи суроғаи ҷамъиятӣ ё аъзои оилае, ки бо мо зиндагӣ мекунад ва ақидаи худро дар бораи ягон мавзӯъ мубодила мекунад. Ҳамаи ин мисолҳо ҳолатҳое мебошанд, ки мо шояд дар бораи он чизе ки мешунавем, назорати кам ё тамоман надорем.
Аммо, бисёр ҳолатҳои дигар мавҷуданд, ки мо метавонем он чиро, ки мешунавем, назорат кунем. Оё мо ба мусиқӣ бо матнҳои рӯҳбаландкунанда ё калимаҳои номуносиб гӯш медиҳем? Оё мо ба одамони ҷаҳонии баҳсбарангез, ки саркашӣ мекунанд, ё ба одамони худотарс, ки Худовандро дӯст медоранд, гӯш медиҳем? Оё мо ба хабарҳо дар радио ё телевизион гӯш медиҳем, ки аз ҷониби одамони беимон назорат мешаванд ва кӯшиш мекунанд, ки фаҳмиши моро аз Худо дур кунанд, ё мо танҳо барои огоҳ шудан гӯш медиҳем, дарк карда, ки он чизе ки мешунавем, метавонад нодуруст бошад? Оё мо ба одамоне гӯш медиҳем, ки зино, исқоти ҳамл ва истифодаи маводи мухаддирро, ки ба мо зарар мерасонанд, тасдиқ мекунанд, ё мо гӯш кардани ин паёмҳои гуноҳкорро қатъ мекунем ва таъсири худро ба онҳо кам мекунем?
Мо набояд ба онҳое гӯш диҳем, ки гуноҳро дастгирӣ мекунанд (Румиён 1:32-ро баррасӣ кунед). Мо набояд ба муаллимони дурӯғин гӯш диҳем. Аксаран мо метавонем мусиқиеро, ки мешунавем ва он чиро, ки дар дигар васоити ахбори омма мешунавем, бо интихоби оқилона ва ба назар гирифтани масъулияти худ барои зиндагии муқаддас назорат кунем. Бигзор мо ин чизҳоро ба назар гирем, вақти бештарро ба гӯш кардани Каломи Худо ва вақти камтарро ба чизҳое, ки ба ин ҷаҳон тааллуқ доранд, сарф кунем. Чунон ки Забур 85:8 мегӯяд: «Ман он чиро, ки Худои Худованд мегӯяд, хоҳам шунид».
«Забон чӣ мегӯед»
Мо чӣ гуна сухан мегӯем? Оё мо забонеро истифода мебарем, ки дигаронро обод ва созанда мекунад? Оё мо имони худро бо онҳое, ки бояд Инҷилро бишнаванд, мубодила мекунем? Оё мо дигаронро бо суханони худ рӯҳбаланд мекунем ё рӯҳафтода? Яъқуб 3:1-12 дар бораи забонҳои мо дарсҳои зиёде медиҳад. Забон узви хурди бадани мост, аммо онро барои некии зиёд ё бадии зиёд истифода бурдан мумкин аст. Онро ба лаҷоме, ки аспро идора мекунад, рули хурди киштӣ, ки киштии калонро идора мекунад, ва оташи хурде, ки оташи ҷангали азимро афрӯхтааст, муқоиса мекунанд (оятҳои 3-6). Чӣ қадар эҳтиёткор будан лозим аст, ки чӣ мегӯем!
Имондор набояд суханони палид, фасодкор ё бад гӯяд (Эфсӯсиён 4:29-30). Мо набояд ғайбати бадқасдона паҳн кунем (Хуруҷ 23:1-2; 1 Тимотиюс 5:13; 1 Петрус 2:1). Аниқ аст, ки имондор ҳеҷ гоҳ набояд дар таълимоти дурӯғин иштирок кунад (Титус 1:10-11). Мо набояд ваъдаҳое диҳем, ки наметавонем иҷро кунем (Яъқуб 5:12). Дар Навиштаҳо насиҳатҳои зиёди дигар мавҷуданд, ки моро дар бораи он чизе ки мегӯем, огоҳ мекунанд.
Навиштаҳои Муқаддас инчунин моро ба таври мусбат ташвиқ мекунанд, ки чизҳои некро гӯем, ки имондоронро обод мекунанд ва гуноҳкоронро аз роҳи гуноҳкоронаи худ бозмегардонанд. Ба мо гуфта шудааст, ки «ҳақиқатро дар муҳаббат» гӯем (Эфсӯсиён 4:15). Мо ташвиқ карда мешавем: «Сухани шумо ҳамеша бо файз, бо намак намакин бошад, то бидонед, ки чӣ тавр ба ҳар як ҷавоб диҳед» (Қӯлассиён 4:6). Намак на танҳо мазза медиҳад, балки ба пешгирии фасод низ кӯмак мекунад. Аз ин рӯ, сухани мо бояд дар миёни ҷаҳони рӯҳан пӯсида таъсири поккунанда дошта бошад. Бигзор Худованд ба мо кӯмак кунад, ки овози худро барои баракати дигарон бо гуфтани суханони саривақтӣ, нек, мулоим, мақсаднок ва рӯҳонӣ истифода барем.
«Дастҳо чӣ мекунед»
Дастҳои мо фаъолиятҳои моро ифода мекунанд. Пас, саволе, ки мо метавонем аз худ бипурсем, ин аст, ки мо дастҳои худро чӣ гуна истифода мебарем? Мо ҳар рӯз вазифаҳо ва корҳои зиёде дорем, ки метавонем анҷом диҳем. Оё мо дастҳои худро барои баракати дигарон ва барои пешбурди манфиатҳои Худованд истифода мебарем? Ё, рӯзҳои худро беҳуда сарф мекунем ва шояд ҳатто ба фаъолиятҳое машғул мешавем, ки Худовандро нохуш мекунанд? Инҳо саволҳои душвор мебошанд.
Ҳавворӣ Павлус ва онҳое, ки бо ӯ сафар мекарданд, дастҳои худро барои қонеъ кардани ниёзҳои амалии худ истифода мебурданд (1 Қӯринтиён 4:12). Дар Аъмол 18:1-4 ба мо гуфта шудааст, ки Павлус дастҳои худро барои сохтани хаймаҳо истифода мебурд ва ин ашёро мефурӯхт, то ба хидмати худ барои Худованд маблағгузорӣ кунад. Ин кор бо дастҳои ӯ ба баҳонае барои худдорӣ аз мавъиза табдил наёфт, балки ба ӯ имкон дод, ки бештар мавъиза кунад. Ӯ хаймаҳо месохт, то ӯ ва онҳое, ки бо ӯ буданд, барои одамоне, ки онҳо кӯшиш мекарданд бо Инҷил ба онҳо бирасанд, ё барои имондорон, ки онҳо ба рушди рӯҳонӣ кӯмак мекарданд, бори молиявӣ набошанд. Бо ҳадди аққал қисман таъмин кардани худ, онҳо кӯшиш мекарданд, ки аз иттиҳомоте, ки онҳо танҳо ҳақиқати рӯҳониро барои ба даст овардани фоидаи шахсӣ мубодила мекарданд, худдорӣ кунанд (ниг. Титус 1:11; 1 Тимотиюс 6:5; 2 Петрус 2:15).
Мо дар Навиштаҳо ташвиқ карда мешавем, ки бо дастҳои худ кор кунем. Мо мехонем: «Бигзор он ки дуздӣ мекард, дигар дуздӣ накунад, балки беҳтараш меҳнат кунад, бо дастҳои худ кори нек кунад, то чизе дошта бошад, ки ба ниёзманд диҳад» (Эфсӯсиён 4:28). 1 Таслӯникиён 4:11-12 ба мо мегӯяд: «Кӯшиш кунед, ки ҳаёти ором ба сар баред, ба кори худ машғул шавед ва бо дастҳои худ кор кунед, чунон ки мо ба шумо фармудем, то ки шумо дар назди онҳое, ки берунанд, дуруст рафтор кунед ва ба чизе ниёз надошта бошед». Дар замоне, ки бисёре аз ҳукуматҳо ба онҳое, ки кор намекунанд, вале метавонанд, кӯмакпулӣ медиҳанд, имондорон бояд ба Худованд таваккал кунанд ва бо дастҳои худ кор кунанд, то худро ва оилаҳои худро таъмин кунанд.
Инчунин, мо бояд дастҳои худро барои пешбурди манфиатҳои Худованд истифода барем. Аксарияти мо метавонем малакаеро барои баракати гурӯҳи маҳаллии имондорон, ки ҳар ҳафта бо онҳо муошират мекунем, истифода барем. Мо метавонем дар тоза кардани ҷои вохӯрӣ кӯмак кунем, метавонем дар таъмини ғизо дар вақтҳои танаффус байни вохӯриҳо кӯмак кунем, метавонем дар таъмир ва нигоҳдории чизҳои гуногун барои кӯмак ба бадани Масеҳ якҷоя кӯмак кунем ва бо роҳҳои зиёди дигар метавонем дастҳои худро ҳамчун баракат истифода барем. Бигзор Худованд чашмони моро ба имкониятҳои зиёди хидмат ба Худованд бо истифода аз дастҳои мо боз кунад! Доркас, чунон ки мо дар Аъмол 9:36-39 мехонем, дар ин роҳ барои мо намунаи аҷиб аст.
«Пойҳо ба куҷо меравед»
Банди охирини суруди аслӣ моро ба пойҳои мо ишора мекунад: мо ба куҷо меравем? Ҳамчун имондорон мо дар роҳи нав ҳастем. Мо роҳи васеъро, ки ба ҳалокат мебарад, тарк кардаем. Ҳоло мо дар роҳи танг, ки ба ҳаёти ҷовидонӣ мебарад, сафар мекунем (ниг. Матто 7:13-14). Ин тағйири роҳ бояд ба рафтори ҳаррӯзаи мо таъсир расонад. Эфсӯсиён 4:1 ба мо ёдовар мешавад: «Ба таври шоистаи даъвате, ки бо он даъват шудаед, рафтор кунед». Баъдтар ба мо гуфта шудааст: «Дар муҳаббат рафтор кунед, чунон ки Масеҳ низ моро дӯст дошт ва Худро барои мо дод» (5:2). Ин дар ҳақиқат як меъёри баланд аст!
Дар Навиштаҳо, ҳаёти масеҳӣ ҳамчун таҷрибаи «роҳ рафтан» ва «давидан» тасвир шудааст (1 Қӯринтиён 9:24-27; Ибриён 12:1-2-ро баррасӣ кунед). Ҳар чӣ бошад ҳам, мо бояд содиқ бошем. Ҳаёти гуноҳкоронаи гузаштаи мо дигар набояд меъёри зиндагии мо бошад. Мо метавонем ҷойҳоеро, ки барои роҳ рафтан интихоб мекунем, назорат кунем — дар ҷойҳое, ки моро ба гуноҳ васваса мекунанд ё барои некӯаҳволии рӯҳонии мо хатарноканд, роҳ наравӣ.
Ба куҷо рафтани мо изҳороти ҳолати рӯҳонии мост. Оё мо ба ҷойҳои фароғатӣ зуд-зуд меравем? Оё чорабиниҳои варзишӣ он қадар муҳим шудаанд, ки мо вохӯриҳои дар давоми ҳафта барои дуо ва омӯзиши Китоби Муқаддас таъиншударо — ва шояд ҳатто вохӯриҳои Рӯзи Худовандро — аз даст медиҳем? Оё кори мо аз корҳои Худованд ва оилаҳои мо муҳимтар аст? Давра ба давра, мо бояд рафтуомади худро бо оинаи Навиштаҳо пурра аз назар гузаронем. Мо шояд ҳайрон шавем, ки чӣ қадар аз он чизе ки Худованд барои мо ҳамчун имондорон мехост, дур шудаем (ниг. Ибриён 10:25).
Бигзор Худованд ба мо кӯмак кунад, ки пойҳои худро барои ҷалоли Ӯ истифода барем! Интихоби ҷойҳоеро, ки меравед, баррасӣ кунед ва «қисми нек»-ро интихоб кунед (Луқо 10:42). Баъзан мо интихоби ду варианти хуб дорем. Вақте ки ин ҳодиса рӯй медиҳад, мо бояд аз Худованд пурсем: «Шумо мехоҳед, ки мо дар куҷо бошем?». Ҷавоби Ӯ роҳи баракат аст. Ин роҳест, ки мо метавонем ба таври шоистаи даъвати худ рафтор кунем. Худованд содиқ аст ва агар мо ба Ӯ такя кунем, қадамҳои моро роҳнамоӣ хоҳад кард. Масалҳо 3:5-6 мегӯяд: «Ба Худованд бо тамоми дили худ таваккал кун, ва ба фаҳмиши худ такя накун; дар ҳамаи роҳҳои худ Ӯро бишнос, ва Ӯ роҳҳои туро рост хоҳад кард». Омин!
Ғамхории пурмуҳаббати Худои Падар
Қисми охирини ин суруди оддӣ ба мо ёдовар мешавад: «Падари мо дар осмон бо муҳаббат нигоҳ мекунад». Мо ҳеҷ гоҳ набояд ба муҳаббати Худо ба ҳар як фарзанди Ӯ шубҳа кунем. Ӯ бахшандаи шодӣ аст ва мехоҳад, ки мо шодии Ӯро тавассути итоат ба Каломи Ӯ эҳсос кунем. Ин ибораи оддӣ инчунин ба мо дар бораи донишмандии Худо ва ҳузури Ӯ ёдовар мешавад. Ӯ ҳама чизро медонад ва ҳамеша дар ҳаёти имондор ҳузур дорад.
Дар Забур 139:7 Довуд гуфт: «Аз Рӯҳи Ту ба куҷо равам? Ё аз ҳузури Ту ба куҷо гурезам?» Ӯ ба баррасии ҷойҳои гуногуне, ки метавонист ба онҳо гурезад, идома дод ва нишон дод, ки ҳеҷ ҷое нест, ки мо равем ва Худо моро набинад. Мо наметавонем гурезем ё дар торикӣ пинҳон шавем. Худо ҳама чизро медонад ва мебинад. Дар Ибриён 4:13 ба мо ёдовар мешавад: «Ҳеҷ махлуқе аз назари Ӯ пинҳон нест, балки ҳама чизҳо дар назди чашмони Ӯ, ки ба Ӯ ҳисоб диҳем, урён ва кушодаанд».
Ин ҳақиқати мубораки Худо, ки ҳама чизро медонад, набояд имондорро тарсонад. Баръакс, он бояд моро ташвиқ кунад, ки итоаткорона зиндагӣ кунем, дониста, ки Худо Падари мост ва Ӯ моро дӯст медорад. Азбаски Ӯ моро дӯст медорад, Ӯ мехоҳад, ки мо баракат ёбем. Баракат ба мо аз итоат ба Каломи Ӯ меояд. Вақте ки мо ҳаёти ҳаррӯзаи худро мегузаронем, бигзор мо эҳтиёткор бошем, ки ба чӣ менигарем, он чиро, ки мешунавем, филтр кунем, он чиро, ки мегӯем, идора кунем, дастҳои худро ба шудгор гузорем ва ба қафо нигоҳ накунем (Луқо 9:62). Бигзор мо дар роҳе рафтор кунем, ки Худованди моро хушнуд мекунад!
Исо ба марде гуфт, ки вақте ӯ дасти худро ба шудгори шогирдӣ гузошт, набояд ба қафо нигоҳ кунад, вагарна ӯ барои Малакути Худо мувофиқ нест (Луқо 9:62). Пайравони Масеҳ аз чизҳои нимдил ё сентиментализми хаёлӣ сохта нашудаанд. Ҳеҷ гуна мулоҳиза дар бораи оила ё дӯстон, ҳарчанд худ аз худ қонунӣ бошанд ҳам, набояд ба онҳо иҷозат дода шавад, ки онҳоро аз таслими комил ва мутлақ ба Ӯ дур кунанд. Ибораи «барои Малакут мувофиқ нест» ба наҷот ишора намекунад, балки ба хидмат. Ин аслан саволи дохил шудан ба Малакут нест, балки саволи хидмат дар Малакут пас аз дохил шудан ба он аст. Мувофиқати мо барои дохил шудан ба Малакут дар шахсият ва кори Худованд Исо аст. Он тавассути имон ба Ӯ аз они мо мегардад.
Масеҳ бояд дар дил бе рақиб ҳукмронӣ кунад. Ҳама муҳаббатҳои дигар ва ҳама садоқатҳои дигар бояд дуюмдараҷа бошанд. —Уилям Макдоналд, Тафсири Библияи Имондор (мутобиқшуда)
