Барои МАСЕҲ фурӯхта шуд
Дар китоби худ бо номи «Таслими мутлақ» Эндрю Мюррей аз 3 Подшоҳон 20:2-4 тасвири аҷибе медиҳад. Бен-Ҳадод бар Сурия, ки дар шимоли Исроил воқеъ буд, ҳукмронӣ мекард. Подшоҳи шарир Аҳоб бар Малакути Шимолӣ аз пойтахти Самария ҳукмронӣ мекард. Бен-Ҳадод лашкарҳои худро ҷамъ овард, ки онҳоро аз тамоми ғубори Самария сершумортар тавсиф кард. Ӯ ҳамроҳ бо сию ду подшоҳи дигар ба деҳоти Исроил ҳамла карда, онро хароб карданд. Онҳо пойтахтро муҳосира карда, подшоҳи саркаш Аҳобро ба итоати комил оварданд. Ҳама умед аз байн рафта, ҳама чиз гум шуд. Паём омад: «Бен-Ҳадод чунин мегӯяд: «Нуқра ва тиллои ту аз они ман аст; занони зеботарин ва фарзандони ту аз они ман аст» ( NKJV ). Ӯ таслими мутлақ ва бечунучаро талаб кард ва ба даст овард. Баъдтар, дар ин достони хеле ҷолиб, корҳо хеле дигар хел шуд, аммо дар аввал Аҳоб ба подшоҳи Сурия ҳама чизеро, ки дошт, пешниҳод кард. Биёед ба ин як ҷумла тамаркуз кунем: «Эй оғоям, эй подшоҳ, чунон ки ту мегӯӣ, ман ва ҳама чизе, ки дорам, аз они туст.»
Ин ҷумла хеле дақиқ тасвир мекунад, ки муносибати мо нисбат ба Худо чӣ гуна бояд бошад – ҳар як фарзанди Худо бояд ба Ӯ чӣ гӯяд. Агар дилҳои мо хоҳишманд бошанд, ҳеҷ маҳдудияте нест, ки Худо барои мо ва ба воситаи мо чӣ кор хоҳад кард, аммо ин таслими бечунучарои моро ба Ӯ талаб мекунад. Ин ҳаёти муқаддас ду ҷониб дорад: кореро кардан, ки Худо аз шумо мехоҳад ва ба Худо иҷозат додан, ки кореро, ки Ӯ мехоҳад, кунад. Дар ин мо аз натиҷа хеле қаноатманд хоҳем шуд.
Хидмати ҳаёт, на хидмати лаб
Иброҳим падари имон номида шуд, зеро ӯ омода буд, ки ҳама чизро ба Худо таслим кунад – ин дар ниҳоят вақте зоҳир шуд, ки Худо ба ӯ гуфт, ки писараш Исҳоқро қурбонӣ кунад. Иброҳим бо Худо баҳс накард. Баръакс, ӯ писарашро ба қурбонгоҳи қурбонӣ гузошт! Худо ин амали таслимро дид ва ба Иброҳим гуфт:
Дасти худро бар ин ҷавон нагузор ва ба ӯ ҳеҷ коре накун; зеро акнун ман медонам, ки ту аз Худо метарсӣ, чун писари худро, писари ягонаи худро, аз Ман боз надоштӣ (Ҳастӣ 22:12).
Ин садоқати ӯро ба Худо исбот кард.
Чунин ба назар мерасад, ки мо одатан қариб ба ҳама чиз омодаем, ба ҷуз таслим шудан ба Худо. Ман ба наздикӣ достонеро дар бораи фармондеҳи Нерӯи баҳрии Бритониё Лорд Нелсон хондам. Бритониё бар душмани худ пирӯз шуданд ва адмирали мағлубшуда ба киштии Лорд Нелсон омад, то таслим шавад. Адмирал бо тамоми либоси расмии худ [либоси беҳтарини худ] бо шамшере, ки дар паҳлӯяш овезон буд, наздик шуд. Вақте ки ӯ дасташро ба фармондеҳи Бритониё дароз кард, Лорд Нелсон бепарвоёна гуфт: «Аввал шамшери шумо, ҷаноб.» Ба ҳамин монанд, мо меоем, то ба Худо хушомадгӯии лабҳои худ, ҳамду санои сурудҳои худро пешниҳод кунем; аммо Худо ба мо мегӯяд: «Аввал шамшери шумо.»
Хуб оғоз кунед ва хуб ба итмом расонед
Намунаи дигари касе, ки ҳаёти худро комилан ба Масеҳ таслим карда буд, ҳавворӣ Павлус аст. Аз лаҳзаи аввали вохӯрии ӯ бо Худованд дар роҳи Димишқ то нафаси охиринаш, Павлус ҳаёти худро ба Масеҳ бахшида буд. Пеш аз табдили худ Павлус (он вақт бо номи Шоул маъруф буд) марди хеле диндор буд, ки фикр мекард, ки бо таъқиби масеҳиён ба Худо хидмат мекунад. Аммо вақте ки нури дурахшони осмон ӯро дар роҳ боздошт, Павлус худро рӯ ба замин афтода, фарёд мезад: «Ту кистӣ, Худованд?» Вақте ки ӯ фаҳмид, ки Исои Масеҳ аз осмон бо ӯ сухан мегӯяд, Павлус фавран ҳаёти худро бо гуфтани: «Худованд, аз ман чӣ мехоҳӣ?» таслим кард. Барои тамоми умри худ Павлус назоратро аз даст дод, хоҳишҳо ва ҳавасҳои худро тарк кард ва ҳама чизро ба ҳукмронии Масеҳ таслим кард (Аъмол 9:1-19)!
Дар Павлус мо як принсипи хеле муҳимро мебинем: Муҳим нест, ки мо чӣ гуна оғоз мекунем, балки чӣ гуна ба итмом мерасонем. Бисёриҳо дар ҳаёти масеҳӣ қавӣ оғоз мекунанд, аммо онҳо дар роҳ аз сабаби мушкилот ё аз парешонхотирии нигарониҳои ин ҷаҳон даст мекашанд – чизи дигаре аз Масеҳ муҳимтар мешавад (Матто 13:19-22). Аммо Павлус метавонист бигӯяд:
Ман муборизаи некро кардам, ман мусобиқаро ба итмом расонидам, ман имонро нигоҳ доштам. Ниҳоят, тоҷи адолат барои ман гузошта шудааст, ки Худованд, Довари одилона, дар он рӯз ба ман хоҳад дод; ва на танҳо ба ман, балки ба ҳамаи онҳое, ки зоҳиршавии Ӯро дӯст доштаанд (2 Тимотиюс 4:7-8).
Ин барои имондорони имрӯза чӣ маъно дорад?
«Ман муборизаи некро кардам.»
Вақте ки мо ба Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ бовар кардем, ба майдони ҷанг ворид шудем. Шайтон ҷонҳои моро аз даст дод, аммо ӯ таслим шуданӣ нест. Ӯ барои хароб кардани шаҳодати мо ҳама корро хоҳад кард. Мо ба Шайтон мувофиқ нестем – барои ҳеҷ яке аз мо ғолиб шудан бо қувваи худ ғайриимкон аст. Аммо Масеҳ ба ҳар яки мо зиреҳи Худро ва шамшери Каломи Худро додааст, то мо устувор истем (Эфсӯсиён 6:10-17).
«Ман мусобиқаро ба итмом расонидам.»
Павлус аксар вақт ҳаёти масеҳиро ҳамчун мусобиқа, на як спринти кӯтоҳ, балки марафон тавсиф мекард. Худо барои ҳар яки мо роҳи мушаххасеро тарҳрезӣ кардааст, ки ба мо тӯҳфаҳо ва қобилиятҳо медиҳад, то мо ҳадафҳои Ӯро иҷро кунем ва роҳро ба итмом расонем. Ин мусобиқа дароз ва пур аз монеаҳост, аммо Масеҳ моро танҳо барои мубориза нагузоштааст. Рӯҳи Муқаддас моро дар роҳ роҳнамоӣ ва қавӣ мегардонад.
«Ман имонро нигоҳ доштам.»
Пас аз он ки Исо худро ба Павлус дар роҳи Димишқ ошкор кард, ба ӯ ганҷи бебаҳоеро супурд: Инҷилро. «Нигоҳ доштан» маънои «муҳофизат кардан»-ро дорад; ва Павлус ҳамин тавр кард, вақте ки ӯ имонро мавъиза ва ҳимоя мекард, хоҳ ба шубҳагарони ғайрияҳудӣ ё яҳудиёни диндор.
Ҳавворӣ Павлус ягон намуди «супер масеҳӣ» набуд. Ӯ танҳо як масеҳӣ буд, ки ба Каломи Худо таслим шуд, ба иродаи Худо итоат кард ва ба кори Худо дар ҳаёти худ таслим шуд. Павлус дарки тозае дошт, ки Худо дар ӯ ва ба воситаи ӯ кор мекард (Филиппиён 1:6, 2:13). Мо барои иҷрои ҳадафҳои Худо нокифояем, аммо Худованд Исо ҳама чизеро, ки ба мо лозим аст, таъмин мекунад.
Мушкилоти мусбат
Дар Инҷилҳои Матто, Марқӯс ва Луқо дар бораи инкор кардани худ ва бардоштани салиби худ бисёр гуфта шудааст. Аммо дар Инҷили Юҳанно Худованд Исо шогирди Худро ҳамчун касе тавсиф мекунад, ки дар Каломи Ӯ идома медиҳад (8:31). Мо танҳо дар сурате метавонем ба Масеҳ фурӯхта шавем, ки агар мо роҳнамоии Ӯро ҷӯем, Каломи Ӯро пайравӣ кунем!
Дар Юҳанно 13:34-35 Худованд Исо гуфт:
Амри наве ба шумо медиҳам, ки якдигарро дӯст доред; чунон ки Ман шуморо дӯст доштам, шумо низ якдигарро дӯст доред. Аз ин ҳама хоҳанд донист, ки шумо шогирдони Ман ҳастед, агар шумо нисбат ба якдигар муҳаббат дошта бошед.
Мо наметавонем бигӯем, ки ба Масеҳ садоқат дорем, агар мо нисбат ба дигар имондор чизеро нигоҳ дорем. Набудани муҳаббати ман мегӯяд, ки ман худхоҳам, на таслимшуда.
Исо аналогияи ток ва шохаҳоро барои тавсифи муносибати мо бо Ӯ истифода бурд. Сипас Ӯ эълон кард:
Аз ин Падари Ман ҷалол меёбад, ки шумо меваи бисёр меоваред; пас шумо шогирдони Ман хоҳед буд (Юҳанно 15:8).
Шоха танҳо бо мондан дар ток метавонад мева диҳад. Ба ҳамин монанд, агар мо ба Масеҳ фурӯхта шавем, бояд бо Худованд Исо робита дошта бошем, то он чизе ки Ӯ мехоҳад, шавем ва иҷро кунем. Худованд Исо гуфт: «Бе Ман шумо ҳеҷ коре карда наметавонед» (Юҳанно 15:5).
Ҳар яки мо ҳоло бо қароре рӯ ба рӯ ҳастем: Оё мо ба Масеҳ фурӯхта мешавем? Оё мо ҳаёти худро ба Он ки моро дӯст дошт ва худро барои мо дод, месупорем? Чӣ гуна мо ба ҳаёти таслими мутлақ дохил мешавем? Чӣ гуна мо ҳаёти бахшидашударо зиндагӣ мекунем? Ман фикр мекунам, ки суруди қадимии Ҷудсон В. Ван Де Вентер, «Ҳама ба Исо таслим мешавам,» инро хуб баён мекунад. Вақте ки шумо порчаҳои онро мехонед, бигзор он дили шуморо барангезад: «Ҳама ба Исо таслим мешавам, Ҳама ба Ӯ озодона медиҳам; Ман ҳамеша Ӯро дӯст медорам ва ба Ӯ бовар мекунам, Дар ҳузури Ӯ ҳар рӯз зиндагӣ мекунам. Ҳама ба Исо таслим мешавам, Хоксорона дар пойҳои Ӯ сар хам мекунам, Ҳама лаззатҳои дунявӣ тарк карда шудаанд ... Ҳама ба Исо таслим мешавам; Маро, Наҷотдиҳанда, комилан аз они Худ кун ... Ҳама ба Исо таслим мешавам; Худованд, худро ба Ту медиҳам; Маро бо муҳаббат ва қудрати Худ пур кун ... Ҳама ба Исо таслим мешавам; Ҳоло, ман шӯълаи муқаддасро ҳис мекунам. Оҳ, шодии наҷоти комил! Ҷалол, ҷалол, ба Номи Ӯ!»
Шарҳи мувофиқ Бояд қайд кард, ки салиб ҳамчун анҷоми [иҷрои] ҳаёти итоат – анҷоми кори худтаслимӣ дида мешавад. Ин он чизест, ки мо метавонем, бо истифода аз истилоҳи левитӣ, ҷанбаи қурбонии сӯхтании марги Масеҳро, на қурбонии гуноҳро, номид. Дуруст аст, ки ин ҳамон амалест, ки ҳаёти итоатро ба анҷом расонид, ки гуноҳро аз байн бурд. Аммо бо назардошти оятҳои Филиппиён 2, гуноҳбардорӣ на он қадар фикрест, ки дар он ҷо пешниҳод шудааст, балки худтаслимӣ. Исо ҳама чизро тарк кард. Ӯ ҷалоли Худро канор гузошт ва ба ин ҷаҳони фақир фуруд омад. Вақте ки Ӯ омад, Ӯ аз тамоми шукӯҳу шаҳомати инсонӣ худдорӣ кард ва марди фақир шуд. Волидони Ӯ фақир буданд – онҳо танҳо метавонистанд пасттарин дараҷаи қурбониро, ки қонун иҷозат медод, ба даст оранд: на гов, на барра, балки як ҷуфт кабӯтар (муқоиса кунед Ибодат 15:29 ва Луқо 2:24). Ӯ худаш кор мекард ва ҳамчун дуредгар маъруф буд. Қувваи ахлоқии ин далелро аз даст надиҳед, ки ҳар як яҳудӣ дар ягон касб тарбия ёфтааст. Худованди мо Исои Масеҳ воқеан ҷои паст гирифт. Худи шаҳре, ки Ӯ дар он тарбия ёфта буд, масали нангу номус буд. Ӯро «Носирӣ» меномиданд; ва бо тамасхур пурсиданд: «Оё ин дуредгар нест?» (Матто 2:23, Марқӯс 6:3). Ӯ решае аз замини хушк буд. Ӯ на шакл дошт ва на зебоӣ, на зебоӣ дар назари инсон. Ӯ аз аввал то охир марди нафратшуда, беэътиноӣ, худхолӣ, фурӯтан ва паст буд. Ӯ ҳама чизро, ҳатто худи ҳаётро тарк кард. Худтаслимии Ӯ комил буд. —Чарлз Ҳ. Макинтош″ }
