Ҳаёти Довуд намунаи умед аст! Ӯ охирин аз ҳашт писар буд ва ба назар чунин менамуд, ки аксар вақт аз баъзе ҷиҳатҳо беэътиноӣ мешуд. Аммо вақте ки ӯ ҳанӯз хеле ҷавон буд, пайғамбар Самуил омад, то ин чӯпони ҷавонро ҳамчун шоҳи оянда тадҳин кунад (1 Сам. 16:13). Дар ҳоле ки ҳамаи атрофиёни Довуд танҳо як чӯпони ҷавонро медиданд, Худо шоҳро медид! Аммо дар 1 Самуил 16:7 ба мо ёдовар мешавад: «Зеро Худованд на ончунон ки инсон мебинад, мебинад: инсон ба зоҳир менигарад, аммо Худованд ба дил менигарад». Худо мардеро меҷуст, ки ба дили Ӯ мувофиқ бошад ва онро дар Довуд ёфт (Аъмол 13:22). Аммо ин маънои онро надошт, ки ҳаёти Довуд бе мушкилот буд — дар асл, баръакс. Аммо вақте ки мо ҳаёти Довудро тавассути Навиштаҳо пайгирӣ мекунем, мефаҳмем, ки ӯ ба кӣ эътимод дошт; умеди ӯ ба Худованд буд.
Аввалин ҷое, ки мо инро мефаҳмем, вақте ки Ҷолёт ба халқи Худо муқобилат кард. Ҳама аз тарс ях баста буданд! Шоҳ Шоул ва ҳамаи мардони ӯ аз рӯ ба рӯ шудан бо ин азими нӯҳфутӣ метарсиданд! Аммо Довуд ба хатҳои ҷанг меояд ва мепурсад: «Ин фалиштии номахтун кист, ки лашкарҳои Худои зиндаро даъват кунад?» (1 Сам. 17:26). Вақте ки бародарони худаш ӯро зери шубҳа қарор доданд, Довуд ҷавоб медиҳад: «Оё сабабе нест?» (ояти 29 nkjv). Ва ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо худи азим Довуд эълон кард: «Ман ба ту ба исми Худованди лашкарҳо меоям» (ояти 45).
Умеди Довуд ба Худованд буд ва Худованд ба ӯ пирӯзӣ дод! Ин умеди зинда дар Худои зинда ҳаёти Довудро нишон дод ва метавонад ҳаёти ҳар яки моро нишон диҳад! Новобаста аз он ки вазъият то чӣ андоза даҳшатнок бошад, нагузоред, ки тарс ҳукмронӣ кунад, балки ба Худованд умед бандед. Ӯ танҳо санги шумо ва наҷоти шумо, қалъаи шумост; ларзон нашавед! Имрӯз ба Худо умед бандед ва аз пирӯзӣ дар Масеҳ лаззат баред!
