«Бинобар ин» – Асос
Калимаи «бинобар ин» дар Румиён 12:1 муҳим аст, зеро он изҳороти Павлусро бо он чизе, ки қаблан гуфта шуда буд, мепайвандад. «Раҳматҳои Худо» дар 11 боби аввали нома ошкор шудаанд. Наҷот барои ҳама, хоҳ яҳудиён ва хоҳ ғайрияҳудиён, дастрас аст, аммо ҳеҷ кас сазовори он нест. Инсон комилан қодир нест, ки адолати худро ба даст орад. Танҳо тавассути марги Масеҳ гуноҳкорон метавонанд бо Худои муқаддас тавассути имони шахсӣ ба Исо оштӣ шаванд. На танҳо гуноҳкорони гунаҳкор ба ин тариқ бахшида мешаванд, балки онҳо дар ҳузури Худо сафед карда мешаванд ва ҳеҷ гоҳ аз муҳаббати Ӯ ҷудо шуда наметавонанд (Румиён 8:39). Худо дигар муносибатҳои худро бо Исроил маҳдуд накарда, рад кардани Масеҳи худро аз ҷониби он миллат ҳамчун имконият барои дохил кардани ҳамаи онҳое, ки ба файзи Ӯ ҷавоб медиҳанд, новобаста аз миллат, истифода бурд. Павлус дар бораи ин фикр карда, хитоб мекунад: «Эй умқи сарватҳои ҳикмат ва дониши Худо! Довариҳои Ӯ чӣ қадар нофаҳмо ва роҳҳои Ӯ чӣ қадар номаълуманд!» (Румиён 11:33 KJV)
Ба Ӯ то абад ҷалол бод! Раҳматҳои Худо бояд мавзӯи суруди мо бошанд – аммо бояд бештар аз ҳамду санои мо бошад. Мо ба Худо ва Наҷотдиҳандаи худ қарзи бузурге дорем. Зиндагии мо бояд аз муҳаббати бузурги Ӯ амалан таъсир расонад. Боби охирини, хеле амалии Румиён ба мо нишон медиҳад, ки чӣ тавр мо бояд зиндагӣ кунем.
Қадамҳои боло
Дар Румиён 12:2 мо бо иродаи Худо шинос мешавем – мавзӯи хеле муҳиме, ки бояд баррасӣ шавад. Се сифат барои тавсифи ин ирода истифода мешаванд: он «некӯ», «мақбул» ва «комил» аст. Худо худаш ҳам некӯ ва ҳам комил аст, ва набояд моро ба ҳайрат орад, ки иродаи Ӯ ба Ӯ монанд аст. Он ҳамчунин барои Ӯ «мақбул» аст, ва барои мо низ бояд чунин бошад. Мо бояд ба «иродаи некӯ, мақбул ва комили Худо» дар таҷрибаи худ дохил шавем – онро дар ҳаёти ҳаррӯзаи худ исбот кунем. Аммо ин чӣ тавр имконпазир аст? Се қадам барои мо муайян карда шудааст.
Аввалан, мо бояд ҷисмҳои худро ҳамчун «қурбонии зинда» ба Худованд пешниҳод кунем (Румиён 12:1). Ӯ дигар қурбониҳои ҳайвоноти Аҳди Қадимро талаб намекунад. Не, на ҳайвони мурда, балки шахси зинда талаб карда мешавад! Ҳамон тавре ки як ибодаткунандаи ибрӣ метавонист барраеро биёрад ва онро ба коҳин ва ба оташи қурбонгоҳ ҳамчун амали ибодат ба Худованд таслим кунад, имрӯз низ имондорон бояд ҷисмҳои худро ба Ӯ пешниҳод кунанд. Ин амали таслим шудан аст. Мо аксар вақт дар бораи додани дил ё ҷони худ ба Худованд сухан меронем, аммо Ӯ ҷисмҳои моро низ мехоҳад, то ки зиндагии писандидаи Ӯ дар ин ҷисмҳо ба таври намоён зиндагӣ карда шавад. Диққат диҳед, ки ин «қурбонии зинда» аст. Шояд мо бояд дар ин қадами аввал таваққуф кунем ва пурсем, ки оё мо дар ҷисм «муқаддас» ҳастем ва ба Худованд таслим шудаем, то он чизеро, ки Ӯ мехоҳад, на он чизеро, ки мо мехоҳем, иҷро кунем.
Қадами дуюм низ хеле душвор аст: «Ва ба ин ҷаҳон мувофиқат накунед» (Румиён 12:2). Ҷаҳон метавонад ба мо таъсири амиқ расонад. Дар тафсири худ, Ҷ. Б. Филлипс идеяи ҷаҳонро, ки моро ба қолаби худ фишурда мекунад, баён мекунад. Мо набояд иҷозат диҳем, ки ин рӯй диҳад. Дар одатҳо, ҳадафҳо, орзуҳо, забон ва тарзи зиндагӣ, мо бояд аз онҳое, ки наҷот наёфтаанд, фарқ кунем. Ҷудоӣ аз ҷаҳон ҳеҷ гоҳ мавзӯи маъмул набудааст, аммо имрӯз ба он таъкид кардан лозим аст. Агар мо дунявӣ бошем, ҳеҷ гоҳ наметавонем иродаи Худоро барои ҳаёти худ кашф кунем.
Агар ин ба таъкид кардани манфӣ монанд бошад, қадами сеюм хеле мусбат аст. Мо бояд тавассути навсозии ақли худ тағйир ёбем (Румиён 12:2). Ба мо Рӯҳи Муқаддаси Худо лозим аст, ки равандҳои фикрии моро назорат кунад. Ҳамон калимаи юнонӣ дар Матто 17:2 пайдо мешавад, ки дар он ҷо мехонем, ки Худованди мо Исо дар назди шогирдонаш «тағйири шакл» ёфт. Дар «кӯҳи муқаддас» (2 Петрус 1:18) Ӯ шакли дигар гирифт. Калимаи истифодашуда дар бораи тағйироти дохилӣ сухан меронад, аммо замони ҳозираи давомдор равандро нишон медиҳад. Рӯҳи Муқаддаси Худо бояд моро аз дарун тағйир диҳад, то он чизе, ки Ӯ мекунад, дар хислат ва рафтори мо ифода ёбад. Танҳо вақте ки ин се қадам андешида мешаванд, мо метавонем ба иродаи комили Худо барои ҳаёти худ дохил шавем. Роҳи кӯтоҳе нест.
Калейдоскоп
Ин раванди табдилдиҳӣ ҳама дар бораи бештар ба Масеҳ монанд шудан ва нишон додани хусусиятҳои хислати Ӯ дар ҳаёти мост. Агар Рӯҳи Худо дар кор бошад, ҷанбаҳои хислати Худо ҳангоми иштироки Ӯ дар ин раванди табдилдиҳӣ равшан хоҳанд шуд. Дар Аҳди Ҷадид, Худо бо роҳҳои гуногун муаррифӣ мешавад. Масалан, Ӯ Худои файз, Худои муҳаббат ва Худои сулҳ аст (1 Петрус 5:10; 2 Қӯринтиён 13:11; Филиппиён 4:9). Аммо, мисли калейдоскоп, мо аксар вақт ин ҷанбаҳои хислати Ӯро бо ҳам омехта мебинем. Мо набояд онҳоро ҳамчун қисмҳои обногузар фикр кунем. Дар Румиён ин се хислат ҳама муайян карда мешаванд.
Файз
Дар Румиён 12:3 Павлус ба «файзе, ки ба ман дода шудааст» ишора мекунад. Тавассути ин файз ӯ хонандагони худро дастур медиҳад, ки дар бораи худ назари баланд надошта бошанд, балки «бо ақл фикр кунанд». Вақте ки мо файзи Худоро дар наҷот додани мо қадр мекунем, дарк хоҳем кард, ки барои фахр кардан ҳеҷ асосе надорем. Ҳар гуна тӯҳфаҳое, ки ба мо дода шудаанд, аз ҷониби Худо бо файз ато шудаанд ва на барои он дода шудаанд, ки мо худро аз дигарон беҳтар ҳисоб кунем. Худо ният дорад, ки халқи Ӯ ҳамчун як бадан, ки аз аъзои инфиродӣ иборат аст, амал кунад, ки ҳар як тӯҳфаҳоеро, ки Худованд додааст, барои иҷрои мақсадҳои Ӯ истифода барад. Бисёре аз мушкилот байни масеҳиён ба миён меоянд, зеро касе фикр мекунад, ки ӯ «махсус» аст ва аз ин рӯ сазовори муносибати беҳтар аз дигарон аст. Ҳалли амалӣ ин аст, ки дар бораи худ воқеъбин бошем ва ҷои худро бо фурӯтанӣ қабул кунем. Танҳо файзи Худо метавонад инро имконпазир созад.
Муҳаббат
«Муҳаббат бе риё бошад» (Румиён 12:9). Муҳаббати Худо ба мо самимӣ аст, ва Ӯ мехоҳад, ки муҳаббати мо ба дигарон бе ҳеҷ нишонаи сунъӣ бошад. Қисмати навбатӣ дар Румиён 12 зарурати муҳаббатро нишон медиҳад (Румиён 12:9-21). Ҳама чиз дар ин ҷо хеле амалӣ ва худфаҳмо аст. Муҳаббат маънои хидмат ба Худовандро бо шодӣ (Румиён 12:11), дигаронро дар ҷои аввал гузоштан ва бо онҳо мубодила кардан (Румиён 12:10,13), ба эҳсосоти гуногуни инсонии дигарон дохил шудан (Румиён 12:15) ва бо одамони «оддӣ» муошират кардан (Румиён 12:16) дар ҳоле ки бо душвориҳои ҳаёти худ бе шикоят тоб овардан (Румиён 12:12) аст. Ҳар як изҳорот сазовори андешаи оҳиста, бодиққат ва бо дуо аст. Ҳама дар бораи расонидани муҳаббати Худо ба ҳамбоварон аст – муҳаббате, ки Исо нишон дод ва моро ба амалӣ кардани он даъват мекунад (Юҳанно 13:34-35).
Сулҳ
Ҳатто пеш аз анҷоми ин бахш, ки бо муҳаббат оғоз ёфт, сифати сулҳ пайдо мешавад. Муҳаббат ва сулҳро дар ҳақиқат ҷудо кардан мумкин нест. Мо бояд «бо ҳама одамон осоишта зиндагӣ кунем» (Румиён 12:18) ва интиқом наҷӯем. Сулҳ дар ҳаёти иҷтимоӣ низ зарур аст. Румиён 13:1-7 ба масъалаи шаҳрвандӣ дахл дорад. Ҳокимияти давлатӣ тасдиқи илоҳӣ дорад, ва мо набояд одамони ҷангҷӯ бошем. Бо сулҳҷӯ будан бештар аз анархист будан ба даст овардан мумкин аст. Дар ҳолатҳое, ки манфиатҳои инсонӣ ва илоҳӣ ба ҳам бархӯрд мекунанд, Аъмол 5:29 равшан нишон медиҳад, ки мо бояд ба Худо итоат кунем, на ба одамон.
Ҳамон рӯҳияи ҳамоҳангӣ бояд дар муоширати масеҳӣ низ зоҳир шавад. Ҳам Худо ва ҳам Масеҳ моро қабул карданд (Румиён 14:3; Румиён 15:7), аз ин рӯ мо бояд дигар имондоронро қабул кунем (Румиён 14:1; Румиён 15:7) новобаста аз ҳар гуна шубҳаҳое, ки онҳо доранд. Агар мо дигаронро дӯст дорем, кӯшиш мекунем, ки онҳоро шод гардонем ва ба онҳо кӯмак кунем (Румиён 13:10; Румиён 15:2). Бо ин кор мо танҳо ба намунаи Масеҳ пайравӣ мекунем, ки дар рӯи замин барои худ зиндагӣ накард (Румиён 15:3).
Чӣ қадар калейдоскопи рангҳоро дар ин бобҳои охир пайдо кардан мумкин аст! Бо назардошти ҳамаи ин, Румиён 15:13 баракати мувофиқро ташкил медиҳад: Худои умед метавонад моро бо «ҳама шодӣ» ва «сулҳе», ки ба мо хеле лозим аст, пур кунад – аммо ҳамаи ин тавассути «имон» ба амал меояд. Асоси дуруст хеле муҳим аст! Дар ин ҳолат мо дар «умед», ки Худои моро тавсиф мекунад, фаровон хоҳем буд ва аз «қудрати Рӯҳи Муқаддас» дастгирӣ хоҳем ёфт.
Бедор шавед!
Мо набояд даъвати Павлусро барои бедор шудан дар миёнаи ин бобҳои охири Румиён аз даст диҳем. Ҳамаи имондорон ҳоло ба ворид шудан ба осмон наздиктаранд, назар ба лаҳзае, ки онҳо бори аввал имон оварданд. Мо бояд роҳҳои дунявӣ ва аъмоли торикиро тарк кунем ва ҳамчун фарзандони нур «дуруст роҳ равем». Худованд Исои Масеҳ ҳама чизест, ки ба мо лозим аст. Мо бояд Ӯро бо иҷозат додани Рӯҳи Муқаддас барои рушди файзҳои Ӯ дар дохили мо ба бар кунем (Румиён 13:11-14). Бо пайравӣ аз ин қадамҳо мо ба зиндагӣ мувофиқи иродаи Худо наздиктар хоҳем шуд.
