«Пас, хоҳ бихӯред, хоҳ бинӯшед, хоҳ ҳар коре кунед, ҳамаро барои ҷалоли Худо кунед.» (1 Қӯринтиён 10:31)
Яке аз санҷишҳои бузурги рафтори масеҳӣ ин аст, ки оё дар он барои Худо ҷалоле ҳаст ё не. Аксар вақт мо рафтори худро бо саволи «Оё дар он зараре ҳаст?» месанҷем. Аммо ин савол нест. Он чизе, ки мо бояд пурсем, ин аст: «Оё дар он барои Худо ҷалоле ҳаст?»
Пеш аз оғози ҳар гуна фаъолият, мо бояд сари худро хам карда, аз Худованд хоҳиш кунем, ки Худро дар он чизе, ки мо карданӣ ҳастем, ҷалол диҳад. Агар Худо бо он эҳтиром карда нашавад, пас мо бояд аз он худдорӣ кунем.
Дигар динҳо шояд аз рафторе, ки дар он зараре нест, қаноатманд бошанд. Масеҳият аз манфии оддӣ ба мусбати равшан мегузарад. Аз ин рӯ, чунон ки Кит Л. Брукс гуфт,
«Агар шумо хоҳед, ки масеҳии муваффақ бошед, ҷустуҷӯи зарарро дар чизҳо бас кунед ва ба ҷустуҷӯи некӣ оғоз кунед. Агар шумо хоҳед, ки ҳаёти шумо хушбахт бошад, сарнавишти худро дар байни он одамоне гузоред, ки «некӣ»-ро мепурсанд, на «зарар»-ро дар он.»
Чизҳо метавонанд дар худ безарар бошанд ва дар айни замон дар мусобиқаи масеҳӣ вазни мурда бошанд. Ҳеҷ қонуне бар зидди бардоштани халтаи картошка аз ҷониби давандаи олимпӣ дар мусобиқаи 1500 метр вуҷуд надорад. Ӯ метавонад картошкаро бардорад, аммо наметавонад дар мусобиқа ғолиб ояд. Ҳамин тавр бо масеҳӣ. Чизҳо метавонанд безарар бошанд ва дар айни замон монеа бошанд.
Аммо одатан вақте ки мо мепурсем «Оё дар он зараре ҳаст?», саволи мо шубҳаи пинҳониро ошкор мекунад. Мо инро дар бораи фаъолиятҳое, ки дар назари аввал қонунӣ ҳастанд — ба монанди дуо, омӯзиши Китоби Муқаддас, ибодат, шаҳодат ва кори ҳаррӯзаи мо намепурсем.
Дар омади гап, ҳар кори шоистаро метавон барои ҷалоли Худо анҷом дод. Аз ин рӯ, баъзе занони хонашин ин шиорро дар болои раковинаи ошхонаи худ доранд:
«Хизматрасонии илоҳӣ дар ин ҷо се маротиба дар як рӯз гузаронида мешавад.»
Ҳар гоҳе ки шубҳа дошта бошем, мо метавонем ин маслиҳатро аз модари Ҷон Уэсли риоя кунем;
«Агар шумо хоҳед, ки қонунияти лаззатро муайян кунед, ин қоидаро риоя кунед: Ҳар чизе, ки ақли шуморо суст мекунад, нозукии виҷдони шуморо халалдор мекунад, ҳисси Худоро дар шумо хира мекунад ё завқи чизҳои рӯҳониро аз байн мебарад; ҳар чизе, ки қудрати ҷисми шуморо бар ақли шумо зиёд мекунад, он чиз гуноҳ аст.»
