Чӣ қадар вақт, вақте ки мо кор мекунем ва сардор меояд, рафтори мо беҳтар мешавад ё сифати кор баландтар мегардад? Дар ин миён мо шояд фикр кунем, ки ҳеҷ кас пай намебарад. Ман як карикатураеро ба ёд меорам, ки солҳои пеш дида будам, ки ду мард дар назди бурҷи каҷшудаи Пиза ҳангоми сохта шуданаш сӯҳбат мекарданд. Яке аз онҳо ба дигаре чизе монанди ин гуфт: «Ман дар таҳкурсӣ бисёр сарфа кардам, аммо ҳеҷ кас ҳеҷ гоҳ намефаҳмад.»
Бисёре аз фурӯпошии биноҳо ва норасоиҳои сохторӣ ба маводи пастсифат ё коркарди нодуруст нисбат дода мешаванд. Фурӯпошии як пули шоҳроҳи ҳаштқатора дар Иёлоти Муттаҳида даҳ сол пеш асосан аз он сабаб буд, ки қисмҳои муҳим танҳо нисфи ғафсии лозима буданд. Мутаассифона, пеш аз он ки 13 нафар ҳалок ва 145 нафар маҷрӯҳ шаванд, барои ислоҳи вазъ ҳеҷ чорае андешида нашуд.
Мо ҳоло имкон дорем, ки роҳи рӯҳонии худро арзёбӣ кунем ва тағйирот ворид кунем. Меъёре, ки мо метавонем ҳолати худро ба таври дақиқ муқоиса кунем, Каломи Худост. Мо бояд онро бодиққат хонем, дар бораи он чизе, ки мехонем, фикр кунем ва онро ба ҳаёти худ татбиқ кунем. Ҳоло имкон дорад, ки барои Худованди худ ба тавре зиндагӣ ва кор кунем, ки ба Ӯ писандтар бошад, кореро анҷом диҳем, ки дар назари Ӯ арзиш дорад.
Муҳим аст, ки тамоми тасвирро дар назари худ нигоҳ дорем. Мо аксар вақт майл дорем, ки ҳар рӯз барои ҳозира зиндагӣ кунем ва ҷанбаҳои абадиро ба назар нагирем. Худо борҳо ин чизҳоро ба мо пешниҳод мекунад, зеро онҳо ба ҳар лаҳзаи ҳаёти мо пайвастаанд.
Ҳама чизро барои ҷалоли Худо кунед (1 Қӯринтиён 10:31 NKJV) баъзеҳоро барои Ӯ ва дигаронро барои худамон иҷозат намедиҳад.
Бигзор мо аз худ саволҳо диҳем: «Оё коре, ки ман ҳоло мекунам, тағйир меёфт, агар медонистам, ки касе тамошо мекунад?» ва «Оё ман бояд инро беҳтар гӯям ё кунам?» Худованд тамошо мекунад ва ҳама чизро қайд мекунад, ва рӯзе хоҳад омад, ки мо бояд ба Ӯ дар бораи он чизе, ки имрӯз кардаем, ҳисобот диҳем! Ин барои шумо чӣ гуна хоҳад буд? Барои худам, ман аллакай аз бисёр чизҳое, ки ба ёдам меоянд, шарм медорам.
Ба таври аҷиб, доварии Худованд барои паст задани мо нест. Баръакс, он барои ба даст овардани ҷалол барои Худаш аст. Бале, Ӯ тавассути мо ҷалол хоҳад ёфт! Фикри доварӣ шудан аз ҷониби Ӯ шояд даҳшатнок ба назар расад, аммо ман фикр мекунам, ки шумо аз мақолаҳои ин моҳ рӯҳбаланд хоҳед шуд, чунон ки ман шудам. Бигзор Ӯ онҳоро барои баракати шумо истифода барад.
