«Ва он ки мурда буд, бо дастҳо ва пойҳояш бо кафан баста берун омад, ва рӯяш бо матоъ печонида шуда буд. Исо ба онҳо гуфт: «Ӯро кушоед ва бигзоред, ки равад».»
Юҳанно 11:44
Дар охири Юҳанно 11, Лаъзор тасвири зебоест аз касе, ки аз мурдагон эҳё шуда ва аз кафан озод шудааст. Ӯ касест, ки аз қудрати эҳёкунандаи Масеҳ пурра баҳра мебарад — ҳамон қудрате, ки Павлус дар Филиппиён 3:10 орзуи донистани онро дошт, ва ҳамон қудрате, ки ӯ дуо мекард, ки имондорон дар Эфсӯс дар ҳаёти худ таҷриба кунанд (Эфсӯсиён 1:18–19). Лаъзор қудрати эҳёро дар як гунаҳкори гумшуда, ки ба Масеҳ меояд, нишон медиҳад.
Ба ин ҳафт қадами пешрафт диққат диҳед:
- Мо дар гуноҳҳо ва хатоҳои худ мурда будем (Эфсӯсиён 2:1–3).
- Мо аз он марг эҳё шудаем (Юҳанно 5:24; Эфсӯсиён 2:5).
- Мо аз кафан озод шудаем (Қӯлассиён 3:1) ва озодӣ дода шудаем (Юҳанно 8:36).
- Мо бо Масеҳ нишастаем (Юҳанно 12:2; Эфсӯсиён 2:6).
- Мо ҳоло аз муошират бо Ӯ баҳра мебарем (1 Юҳанно 1:1–3).
- Мо бояд барои дигарон шаҳодат бошем, чунон ки Лаъзор буд (Юҳанно 12:9–11).
- Мо бо мухолифат рӯ ба рӯ хоҳем шуд, чунон ки онҳо ба Лаъзор муқобилат карданд (Юҳанно 12:10).
Лаъзор аз он чизе, ки Масеҳ барои ӯ анҷом дода буд, баҳра мебурд — ӯ дар некии он зиндагӣ мекард. Лаъзор ҳеҷ гоҳ наметавонист ҳаёти нави худро пурра қадр кунад, дар ҳоле ки бо он кафан баста буд. Исо инро дониста, фармон медиҳад, ки ӯ аз ин маҳдудиятҳо озод карда шавад. Савол барои мо ин аст: оё мо дар некии қудрати эҳёи Масеҳ зиндагӣ мекунем? Оё мо мисли он ки ҳанӯз мурдаем, ё мисли Лаъзор барои он лаҳзаи кӯтоҳ — эҳё шудаем, аммо ҳанӯз дар кафан печонида шудаем, ки роҳ, кор ва ибодати моро маҳдуд мекунад, зиндагӣ мекунем? Ё мо чораҳо андешидаем, ки кафанро бардорем ва аз ҳаёт ва озодие, ки ба воситаи Масеҳ ба мо дода шудааст, баҳра барем?
Лаҳзаи имрӯза:
Агар шумо бо Масеҳ эҳё шуда бошед, оё шумо аз навгонии ҳаёт, ки дар Масеҳ аз они шумост, бо фикри худ ба чизҳои осмонӣ баҳра мебаред? Оё шумо кафанро кашидаед ва Масеҳро пӯшидаед?
