Ҳамаи «як чизҳое», ки мо баррасӣ кардем — наҷоти мо (як чизе, ки ба шумо намерасад), итминон (як чизе, ки ман медонам), муошират (як чиз лозим аст) ва хидмат (як чизе, ки ман мекунам) — ҳар яки онҳо ба интизории шодиовари бо Худованд Исо барои абадият будан мерасонанд. «Ҳоло мо дар оина хира мебинем, аммо он гоҳ рӯ ба рӯ» (1 Қӯр. 13:12). «Вақте ки Ӯ зоҳир мешавад, мо ба Ӯ монанд хоҳем шуд, зеро Ӯро чунон ки ҳаст, хоҳем дид» (1 Юҳ. 3:2). Дар Титус 2:13, Раптура умеди мубораки имондор номида мешавад. Дигар дер намешавад! «Зеро каме дигар, ва Он ки меояд, хоҳад омад ва дер нахоҳад кард» (Ибр. 10:37). 1 Қӯринтиён 15:50–56 ва 1 Таслӯникиён 4:13–18 ба мо мегӯянд, ки мурдагон дар Масеҳ ҳангоми омадани Ӯ эҳё хоҳанд шуд, ва мо, ки зиндаем, тағйир хоҳем ёфт ва ҷисмҳои эҳёи ҷалолдорро қабул хоҳем кард. Мо якҷоя дар абрҳо бардошта хоҳем шуд, то Худовандро дар ҳаво пешвоз гирем, ва ҳамин тавр мо ҳамеша бо Худованд хоҳем буд.
Хоҳиш ва интизории шоҳ Довуд ин буд, ки дар хонаи Худованд зиндагӣ кунад. Павлус низ хоҳиши бо Наҷотдиҳандаи худ буданро сахт эҳсос мекард, вақте ки навишт: «Ман дар байни ин ду фишор мебинам, ки хоҳиши рафтан ва бо Масеҳ буданро дорам, ки ин хеле беҳтар аст» (Фил. 1:23). Чӣ файзе, ки Худованд Исои Масеҳ худаш ин хоҳишро дорад. Ӯ дуо кард: «Падар, Ман мехоҳам, ки онҳое низ, ки Ту ба Ман додӣ, бо Ман дар он ҷое ки Ман ҳастам, бошанд, то ҷалоли Маро, ки Ту ба Ман додӣ, бубинанд» (Юҳ. 17:24).
Оё мо аз омадани Худованд ҳаяҷон дорем? Оё мо дар интизории он зиндагӣ мекунем, ки Ӯ метавонад ҳар лаҳза биёяд? Агар ҳа, ин ба ҳаёти мо таъсири муқаддаскунанда хоҳад дошт (Қӯл. 3:1–4; Тит. 2:11–13; 1 Юҳ. 3:3). Ҳамаи чизҳои замон ва замин пажмурда хоҳанд шуд, зеро муҳаббатҳои арӯсии мо дубора фурӯзон мешаванд.
