Зиндагӣ бо Масеҳ ҳамчун Подшоҳ
«Аммо шумо қавми баргузида, коҳинони шоҳона, халқи муқаддас, қавме ҳастед, ки ба Худо тааллуқ доред, то ки ҳамду санои Ӯро, ки шуморо аз зулмот ба нури аҷиби Худ даъват кардааст, эълон кунед. Як вақт шумо қавме набудед, аммо акнун шумо қавми Худо ҳастед; як вақт шумо раҳмат нагирифта будед, аммо акнун раҳмат гирифтаед. Дӯстони азиз, ман шуморо, ҳамчун бегонагон ва ғарибон дар ҷаҳон, даъват мекунам, ки аз хоҳишҳои гунаҳкорона, ки бар зидди ҷони шумо ҷанг мекунанд, худдорӣ кунед. Дар байни бутпарастон чунон зиндагии нек кунед, ки ҳарчанд онҳо шуморо ба бадкорӣ муттаҳам кунанд ҳам, онҳо аъмоли неки шуморо бубинанд ва Худоро дар рӯзе, ки Ӯ моро зиёрат мекунад, ҷалол диҳанд. Ба хотири Худованд ба ҳар як ҳокимияте, ки дар байни одамон таъсис ёфтааст, итоат кунед: хоҳ ба подшоҳ, ҳамчун ҳокимияти олӣ, хоҳ ба ҳокимон, ки аз ҷониби Ӯ фиристода шудаанд, то бадкоронро ҷазо диҳанд ва некӯкоронро ситоиш кунанд. Зеро иродаи Худо ин аст, ки бо некӣ кардан шумо суханони нодононаи мардони беақлро хомӯш кунед. Ҳамчун одамони озод зиндагӣ кунед, аммо озодии худро ҳамчун пӯшиш барои бадӣ истифода набаред; ҳамчун хизматгорони Худо зиндагӣ кунед. Ба ҳама эҳтироми лозимаро нишон диҳед: бародарии имондоронро дӯст доред, аз Худо битарсед, подшоҳро эҳтиром кунед.» —1 Петрус 2:9-17 NIV
Ман дар Шоҳигарии Муттаҳида зиндагӣ мекунам, ки дар он Малика Елизаветаи II сарвари давлат аст. Ҳамчун «монархи конститутсионӣ» вай кишвари моро идора намекунад, балки нақшҳои муҳими маросимиро нисбат ба ҳукумат иҷро мекунад. Дар ҳоле ки аз ҷиҳати сиёсӣ бетараф мемонад ва ҳуқуқи овоздиҳӣ надорад, Малика ҳар як ҷаласаи нави парлумонро мекушояд ва пеш аз ҳар интихоботи умумӣ онро пароканда мекунад. Вай суханронӣ мекунад, ки дар он мегӯяд: «Ҳукумати ман ин, он ва дигарро дар ҳар як давра иҷро хоҳад кард». Вай инчунин ҳама фармонҳои нави қонуниро тасдиқ мекунад ва мунтазам бо сарвазир вохӯрӣ мекунад.
Ман баъзан фикр мекунам, ки назари масеҳиёни Бритониё дар бораи Масеҳ ҳамчун Подшоҳ аз дониши онҳо дар бораи нақши монархи Бритониё хеле зиёд таъсир мерасонад. Дар ҳоле ки одамон мегӯянд, ки онҳо масеҳӣ ҳастанд, онҳо воқеан ҳукмронии Масеҳро дар масъалаҳои ҳаррӯза дур нигоҳ медоранд ва асосан он чизеро, ки мехоҳанд, иҷро мекунанд. Мутаассифона, бисёриҳо Исоро танҳо дар масъалаҳои маросимӣ, вақте ки ба онҳо мувофиқ аст, ҷалб мекунанд.
Эътироф кардани Масеҳ ҳамчун Подшоҳ маънои қабул кардани ҳукмронии Худо дар дилҳо ва ҳаёти мост, то ки мо иродаи Ӯро иҷро кунем. Худо дар маркази мавҷудияти мо тоҷдор аст ва Масеҳ бар ҳар як интихоб, қарор ва амали мо Худованд таъин шудааст. Петрус, яке аз шогирдони Исо ва пешвои калисои ибтидоӣ, навиштааст: «Дӯстони азиз, ман шуморо, ҳамчун бегонагон ва ғарибон дар ҷаҳон, даъват мекунам, ки аз хоҳишҳои гунаҳкорона, ки бар зидди ҷони шумо ҷанг мекунанд, худдорӣ кунед. Дар байни бутпарастон чунон зиндагии нек кунед, ки ҳарчанд онҳо шуморо ба бадкорӣ муттаҳам кунанд ҳам, онҳо аъмоли неки шуморо бубинанд ва Худоро дар рӯзе, ки Ӯ моро зиёрат мекунад, ҷалол диҳанд» (1 Петрус 2:11-12).
Ман иқрор мешавам, ки роялисти содиқ ҳастам. Ман Маликаи Бритониё ва нақшеро, ки вай аз замони тоҷгузориаш дар соли 1953 содиқона дар назди Худо иҷро кардааст, эҳтиром мекунам. Ман кӯшиш мекунам, ки яке аз тобеони хушахлоқи ӯ бошам. Ин айби ӯ нест, ки монархияи Бритониё барои Малакути Масеҳ намунаи хуб нест. Бо миллионҳо дигар бритониёиҳо ман бо хушнудӣ месароям: «Худо маликаи меҳрубони моро наҷот диҳад». Бо дарназардошти ин фарқиятҳо, ман ба савол муроҷиат мекунам: «Барои масеҳӣ зиндагӣ кардан бо Масеҳ ҳамчун Подшоҳ чӣ маъно дорад?»
Масеҳ бар одамон ҳукмронӣ мекунад – на бар ҷойҳо.
Ҳукмронии Масеҳ ба ҳеҷ оилаи шоҳона ё ҳукумате монанд нест. Ҳукмронии Ӯ на ҷуғрофӣ аст ва на сиёсӣ. Дар харитаҳо хатҳое кашида нашудаанд, ки нишон диҳанд, ки Ӯ дар ин ҷо ҳукмронӣ мекунад, аммо дар он ҷо не. Дар ҳар як кишвари ҷаҳон баъзе одамоне ҳастанд, ки мувофиқи қоидаҳои Ӯ дар Малакути Масеҳ зиндагӣ мекунанд. Дар айни замон ин масеҳиён бо дигар одамоне зиндагӣ мекунанд, ки ин тавр нестанд. Масеҳ бар одамон ҳукмронӣ мекунад, на бар ҷойҳо. Дар ҳар як кишвар Ӯ баъзе одамоне дорад, ки қоидаҳои Ӯро риоя мекунанд, дар ҳоле ки дигарон ин тавр намекунанд. Пайравони Исо одатан дар ақаллият ҳастанд.
Дар он ҷое, ки ман бори охир ҳамчун пастор хидмат мекардам, дар як калисо дар Судон, ҷамъомади ҳарҳафтаинаи мо аз дусад нафар аз зиёда аз сӣ кишвари гуногун иборат буд. Шиносномаҳои мо миллатҳои гуногуни моро муайян мекарданд. Забонҳои гуфтугӯии мо аксар вақт гуногун буданд. Бисёре аз урфу одатҳои фарҳангии мо хеле фарқ мекарданд. Аммо муҳаббати корпоративии мо ба Худо тавассути Исои Масеҳ Наҷотдиҳандаи мо ва кӯшиши дастаҷамъии мо барои эҳтиром кардани Ӯ бо ҳар роҳе, ки метавонистем, барои ҳамаи мо яксон буд. Ин тарзи зиндагӣ буд, ки моро ҳамчун масеҳиёни амалкунанда дар як кишвари мусалмонӣ муайян мекард. Шаҳодати мо ба ҷаҳоне, ки дар он зиндагӣ мекардем, ин буд, ки ба дигарон бо сухан ва амал шахсияти Масеҳро нишон диҳем. Ӯ Подшоҳи мо буд ва мо тобеони (ё хизматгорони) Ӯ будем. Исои Масеҳ Судонро идора намекард, аммо Ӯ бар баъзе одамон дар Судон ҳукмронӣ мекард. Мо ва дигар масеҳиён Ӯро дар он кишвар намояндагӣ мекардем.
Шогирди ҳақиқии Исои Масеҳ нишон медиҳад, ки интихобҳои ҳаррӯзаи ӯ бо иродаи ошкоршудаи Худо дар мадди аввал қарор доранд.
Масеҳ бо интихоб ҳукмронӣ мекунад – на бо зӯрӣ.
Таърихан кишвари ман дар бисёр қисматҳои ҷаҳон бо роҳи забт ва тобеъкунӣ ҳукмронӣ кардааст. Ин мустамликадории маҷбурӣ имрӯз асосан пушаймонӣ меорад. Пештар мегуфтанд, ки офтоб ҳеҷ гоҳ дар империяи Бритониё ғуруб намекунад. Ба харитаҳои кӯҳнаи ҷаҳон нигаред ва шумо ҳама минтақаҳои гулобиро хоҳед дид, ки мустамликаҳои Бритониёро муайян мекарданд. Дар осорхонаҳо шумо метавонед киштиҳо, тӯпҳо, шамшерҳо ва милтиқҳоеро, ки дар ҷангҳо барои таъсиси ин мустамликаҳо истифода шудаанд, бубинед. Шаҳри Омдурман, Судон намоишгоҳҳои аслиҳаи Бритониёи генерал Чарлз Гордон ва аслиҳаи Ал-Маҳдиро, ки ӯро дар Хартум дар соли 1885 шикаст дода буд, дорад.
Намунаи Бритониё одатан ин буд, ки аввал мардуми маҳаллӣ дар ҷанг шикаст дода мешуданд ва сипас ҳоким барои ҳукмронӣ аз номи ҳукумати Бритониё таъин карда мешуд. Бори дигар фаъолиятҳои аҷдодони бритониёии ман нишон намедиҳанд, ки Малакути Масеҳ воқеан чӣ гуна кор мекунад. Дар давоми умри ман аксари қаламравҳое, ки бо зӯрӣ ба даст оварда шуда буданд, барои истиқлолияти худ ба мардуми маҳаллӣ баргардонида шуданд.
Петрус хонандагони худро «даъват мекунад», ки ба таври муайян зиндагӣ кунанд, аммо онҳоро маҷбур намекунад. Ба ҷои ин, ӯ кӯшиш мекунад, ки онҳоро бо додани сабабҳо бовар кунонад: «Шумо қавми баргузида, коҳинони шоҳона, халқи муқаддас, қавме ҳастед, ки ба Худо тааллуқ доред, то ки ҳамду санои Ӯро, ки шуморо аз зулмот ба нури аҷиби Худ даъват кардааст, эълон кунед. Як вақт шумо қавме набудед, аммо акнун шумо қавми Худо ҳастед; як вақт шумо раҳмат нагирифта будед, аммо акнун раҳмат гирифтаед» (1 Петрус 2:9-10). Ин маънои онро дорад, ки азбаски мо акнун дар Малакути Худо аз нав таваллуд шудаем ва бо Исои Масеҳ ҳамчун Подшоҳи худ зиндагӣ мекунем, мо бояд инро дар ҳаёти ҳаррӯзаи худ нишон диҳем. Одамони берун аз ин малакут ба ҳаёти мо менигаранд ва Исои Масеҳ ва масеҳиятро аз рӯи он чизе, ки мебинанд, доварӣ мекунанд. Бигзор онҳо бубинанд, ки мо озодона интихоб мекунем, ки ба таври Худопарастӣ зиндагӣ кунем, ҳатто агар лозим бошад, имконоти душворро интихоб кунем. Вақте ки ҳаёти мо ба ҳаёти Исо монанд аст, он бе истифодаи калимаҳо бисёр чизҳоро мегӯяд.
Дар атрофи сарҳади ҷанубии Судон ва шимоли Кения, Уганда ва Конго, як гурӯҳи худхонда бо номи Артиши Муқовимати Худованд дар як маъракаи хушунатомез барои таъсиси ҳукумати теократӣ дар Уганда машғул аст. Он иддао дорад, ки чунин ҳукумат ба Библия ва Даҳ Аҳком асос ёфтааст. LRA дар хушунати даҳшатнок алайҳи дигар одамон гунаҳкор аст ва ба истифодаи усулҳои хеле ғайримасеҳӣ муттаҳам мешавад. Ҳар гоҳе ки ман дар бораи фаъолиятҳои онҳо мехонам, хеле ғамгин мешавам, ки одамон метавонанд ин қадар хато кунанд! Ҳеҷ гоҳ дар иродаи Исои Масеҳ нест, ки масеҳиятро ба ягон шахс ё миллат маҷбур кунад. Бовар кунондан, бале. Маҷбур кардан, не.
Дар 1 Петрус 2:13-17 Петрус менависад, ки онҳое, ки бо Масеҳ ҳамчун Подшоҳ зиндагӣ мекунанд, бояд ҳукуматҳои инсониро низ эҳтиром кунанд ва ба онҳо эҳтироми лозимаро ба ҷо оваранд. Мо бояд «бо некӣ кардан ... суханони нодононаи мардони беақлро хомӯш кунем». Мо набояд «озодии худро ҳамчун пӯшиш барои бадӣ» истифода барем. Пеш аз ҳама, мо бояд «ҳамчун хизматгорони Худо зиндагӣ кунем». Ин намуна худ далели боварибахш аст, бе истифодаи калимаҳо.
Ман дар ин боби номаи Петрус се ибораро мушоҳида мекунам. Зиндагӣ бо Масеҳ ҳамчун Подшоҳ маънои зиндагӣ кардан ҳамчун «қавме, ки ба Худо тааллуқ дорад» (1 Петрус 2:9) дорад. Бо ин кор мо соҳибии Худоро бар ҳаёти худ нишон медиҳем. Ӯ моро барои мақсадҳои Худ харидааст. Мо инчунин «қавми Худо» (2:10) номида мешавем, аз ин рӯ амалҳои мо бояд хислати Худоро ба атрофиёнамон инъикос кунанд. Азбаски Худо Падари Осмонии мост, мо бояд хислатҳои Ӯро бо роҳҳои Ӯ нишон диҳем. Мо инчунин «хизматгорони Худо» (2:16) ҳастем, аз ин рӯ мо бояд иродаи худро ба Ӯ таслим кунем, зеро Ӯ Устод аст ва мо хизматгорони содиқ ҳастем. Масеҳиён ба дигарон озодии интихоб ё рад кардани Масеҳро медиҳанд, дар ҳоле ки бо тарзи зиндагӣ нишон медиҳанд, ки Масеҳ Подшоҳ аст.
Масеҳ қурбонӣ ва азобро талаб мекунад.
Инчунин дар номаи Петрус мебинем, ки «санги асос»-и ҳаёти масеҳӣ Исои Масеҳ аст – шахсияти Ӯ, марг ва эҳёи Ӯ (1 Петрус 2:5-8). Дар ҳоле ки бегонагон аз ин «пешпо мехӯранд», мо ҳаёти худро бар ин таҳкурсии мустаҳкам месозем. Мо якҷоя «хонаи рӯҳонӣ» ҳастем, ки дар он Худо зиндагӣ мекунад, ҳамон тавре ки Ӯ дар сутунҳои абр ва оташ дар Хуруҷ зиндагӣ мекард (Хуруҷ 13:21-22; 40:34-38; Ибриён 12:28-29).
Малакути Худо ба муқобили малакутҳои заминӣ, ки дар онҳо зиндагӣ мекунем, амал мекунад. Ҳукуматҳои миллии мо метавонанд қонунҳоеро қабул кунанд, ки ба қоидаҳои малакути Исо мухолифанд. Ин маънои низоъро дорад, аммо на низои мусаллаҳона. Ин маънои онро дорад, ки ҳамчун масеҳӣ, ман бояд ҳар рӯз «салиби худро бардорам ва аз Устоди худ пайравӣ кунам» (Луқо 9:23). Ин маънои онро дорад, ки ҳар чӣ нарх бошад, пардохт кунам. Эҳтиром дар осмон аз ҳар нархе, ки дар ин ҷаҳон бояд пардохт шавад, хеле арзишмандтар аст.
Баъзе имондороне, ки аз заминаи мусалмонӣ дар Судон омадаанд, барои истодан ба Масеҳ нархи баланд пардохтаанд. Ман шахсан медонам: духтари наврасе, ки аз ҷониби падар, модар ва бародарону хоҳаронаш рад карда шудааст; донишҷӯи донишгоҳе, ки касби ҳуқуқии ӯ баста шудааст; хеши як вазири баландпояи ҳукумат, ки аз Судон бо таҳдиди марг дар як рӯзномаи миллӣ ронда шудааст; як евангелисти ҷавон, ки ҳангоми мубодилаи Исои Масеҳ ба қатл расонида шудааст. Ман ба ин масеҳиёни африқоӣ салом мегӯям.
Петрус менависад: «Агар касе аз сабаби огоҳ будан аз Худо дар зери дарди азоби беадолатӣ тоб орад, ин шоистаи ситоиш аст» (2:19-20). Ӯ дар бораи имкониятҳои ҳаррӯзаи масеҳӣ барои пайравӣ аз паи Масеҳ, ки «ҷавоб надод», балки «Худро ба Худое, ки одилона доварӣ мекунад, супурд» ва «гуноҳҳои моро дар бадани Худ бар салиб бардошт» (2:23-24) навиштанро идома медиҳад. Барои онҳое, ки Наҷотдиҳандаро намешиносанд, марг интиҳост. Аммо барои масеҳиён, марг вуруди фаврӣ ба ҳузури даҳшатноки Худои Қодир аст. Тавассути Масеҳ мо ҳуқуқ дорем, ки дар он ҷо бошем. Ӯ моро аз гуноҳамон наҷот додааст ва Ӯ дар осмон дар паҳлӯи мо хоҳад истод ва барои мо кафолат хоҳад дод. Подшоҳ ҳузури моро дар Малакути Худ таъмин мекунад.
Масеҳиёне, ки дар ин ҷо дар рӯи замин шаҳодат медиҳанд, метавонанд дар ҷалоли осмон дар назди Подшоҳ зону зананд (Ваҳй 4:9-11; 7:9-12; 11:15-19; 19:6-7). Нигоҳ доштани хонаи осмонии худ дар назар ба мо кӯмак мекунад, ки дар рӯи замин ба таври худоӣ азоб кашем (Аъмол 6:15; 7:54-8:1; Ибриён 12:2-3). Ҳамаи ин масеҳиёнеро интизор аст, ки бо Масеҳ ҳамчун Подшоҳ зиндагӣ мекунанд ва мемиранд.
Масеҳ ҳама ҳамду сано ва ҷалолро қабул мекунад.
Ҳазорон нафар мардон дар паҳлӯи пешвоён ба монанди генерал Гордон ва Ал-Маҳди дар Судон ҷангиданд, аммо мо танҳо номҳои фармондеҳони ин қувваҳои бузургро дар ёд дорем. Ҳазорон нафар дар қабрҳои беном хобидаанд, ҳарчанд онҳо дар хидмати пешвоёни худ мурданд. Ҳамчун сарбозони пиёдаи масеҳӣ мо набояд чизи бештареро интизор шавем. Мо дар зери парчами Масеҳ ҳамчун Подшоҳ хидмат мекунем. Танҳо ба Ӯ ҳамду сано, эҳтиром ва ҷалол бод.
Петрус ба мо мегӯяд, ки «ҳамду санои Ӯро, ки шуморо аз зулмот даъват кардааст, эълон кунем» (2:9). Ӯ мехоҳад, ки мо «Худоро дар рӯзе, ки Ӯ моро зиёрат мекунад, ҷалол диҳем». Ӯ боби 2-и ин номаро бо ин суханон ба итмом мерасонад: «Шумо мисли гӯсфандони гумроҳ будед, аммо акнун ба Чӯпон ва Нозири ҷонҳои худ баргаштед» (2:9,12,25).
Дар бозиҳои футболи маҳаллӣ, миллӣ ва байналмилалӣ дастаҳои рақиб рангҳои гуногун мепӯшанд. Бразилия кабуд ва тиллоӣ мепӯшад. Манчестер Юнайтед сурх ва сафед мепӯшад. Дастаи миллии Миср, Фиръавнҳо, сурх, сиёҳ ва сафед мепӯшанд. Ҳангоми тамошои ҳар як бозии бузург дар телевизион, бист ду бозигарро дар майдон бо рангҳои даста ва ҳазорон нафарро дар трибунаҳо бо ҳамон рангҳо дидан мумкин аст. Бо ин кор мухлисон мегӯянд, ки онҳо Бразилия, Юнайтед ё Фиръавнҳоро пайравӣ мекунанд. Вақте ки гол зада мешавад, телевизион ба издиҳом рӯ меорад, то рангҳои дастаи голзанро нишон диҳад.
Ин танҳо як тасвири хурди ҳамду сано ва ҷалолест, ки аз ҷониби ҳар касе, ки рангҳои Ӯро мепӯшад, дар осмон ба Худо пешниҳод хоҳад шуд. Мо якҷоя меларзем ва месароем: «Шоиста аст Барра, ки кушта шуд, то ... ҷалол ва эҳтиром ва ҳамду саноро қабул кунад» (Ваҳй 5:12). Мо аз натиҷаи ҳаёти худ ноумед нахоҳем шуд. Подшоҳи Ҷовид як бор ва то абад тоҷдор хоҳад шуд. Подшоҳи Чӯпон рамаи Худро бехатар ба қасри осмонии Худ хоҳад бурд.
Ман хотираҳои кӯдакӣ дорам, ки тоҷгузории Маликаи моро дар соли 1953 дар телевизиони сиёҳу сафед, ки волидонам барои ин маврид харида буданд, тамошо мекардам. Аз он вақт инҷониб ман борҳо шукӯҳу шаҳомати маросимҳои давлатии Бритониёро ба монанди Кушодашавии Парлумон ва Гузаронидани Рангҳо тамошо кардаам. Ман маросимҳои дафни Малика Диана ва баъдтар Модар Маликаро дар ёд дорам. Баъзеҳо мегӯянд, ки мо бритониёиҳо шукӯҳу маросимро хеле хуб иҷро мекунем! Аммо тилло, дурахшон, намоиш ва ҷашн дар муқоиса бо он рӯзе, ки мо Масеҳро ҳамчун Подшоҳ дар ҳузури Худо хоҳем дид, ҳеҷ чиз нест (Забур 8:1-9; Ибриён 2:5-9; Ваҳй 21:22-27). Чӣ абадияти аҷибе хоҳад буд!
Дар айни замон, мо даъват шудаем, ки бо Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ дар пастиву баландиҳои ҳаёти ҳаррӯза зиндагӣ кунем. Петрус моро даъват мекунад: «Барои ин шумо даъват шудаед» (2:21). Нагузоред, ки ҷаҳон шуморо ба қолаби худ фишурда кунад, балки бигзор Исо дар шумо ёдгории бузургии Худро эҷод кунад. Интихоб аз они шумост. Масеҳ Подшоҳ аст! Чаро бо Подшоҳ зиндагӣ накунед? Шумо барои абадият дар тарафи ғолиб хоҳед буд, ҳатто агар дар ин ҷо дар рӯи замин муддате душвор бошад.
