«Инак, Ман зуд меоям; ва мукофоти Ман бо Ман аст» (Ваҳй 22:12).Шумо чӣ гуна мукофотеро мехоҳед, ки Худованд ба шумо диҳад? Агар Худованд ба шумо иҷозат медод, ки намуди мукофотеро, ки шумо бояд дошта бошед, интихоб кунед, шумо чӣ мехостед?
Ҳикояи таъсирбахше дар бораи Малика Виктория нақл карда мешавад, ки вай як бор ба сарбозони захмӣ дар беморхонаи Нетли ташриф оварда буд. Як марди бечора сахт захмӣ шуда буд; ӯ қариб ки шинохта намешуд. Вақте ки Малика дар назди кати ӯ истода буд, вай аз раҳм хеле мутаассир ба назар мерасид, гӯё дилаш бо ҳамдардии воқеӣ пур шуда буд, вай мехост чизе бигӯяд, ки воқеан ба ранҷбар тасаллӣ бахшад. Яке аз дастҳои ӯро дар ҳар ду дасти худ гирифта, ба болои ӯ хам шуд ва оҳиста гуфт: «Барои ҳама коре, ки барои ман кардед, хеле ташаккур».
Шахсан, ман дигар мукофотеро намехостам, ба ҷуз ин, ки танҳо овози азизи Ӯро бишнавам, ки ба ман мегӯяд: «Барои коре, ки барои МАН кардед, хеле ташаккур».
«Чаро Подшоҳ онро ба ман бо чунин мукофот ҷуброн кунад?» (2 Подшоҳон 19:36)
