Шишаи пеш ё оинаи ақиб?
На ин ки ман аллакай ба даст овардаам, ё аллакай комил шудаам; балки ман саъй мекунам, то он чиро, ки Масеҳ Исо низ барои ман ба даст овардааст, ба даст орам. Бародарон, ман худро ба даст овардашуда намешуморам; балки як чизро мекунам, чизҳои паси саршударо фаромӯш карда, ба чизҳои пешомада даст дароз мекунам, ба сӯи ҳадаф барои мукофоти даъвати болоии Худо дар Масеҳ Исо ҳаракат мекунам. (Филиппиён 3:12-14 NKJV)
Як паём дар шабакаҳои иҷтимоӣ, ки ман ба наздикӣ дидам, гуфта буд: «Гарчанде ки рӯзҳое ҳастанд, ки ман мехоҳам баъзе чизҳоеро, ки дар гузашта рӯй додаанд, тағйир диҳам, сабабе ҳаст, ки оинаи ақиб ин қадар хурд ва шишаи пеш ин қадар калон аст. Ба куҷо рафтанӣ ҳастед, аз он чизе ки шумо паси сар гузоштаед, хеле муҳимтар аст!»
Ба ман фикр омад: «Вақте ки мо дар роҳи зиндагӣ сафар мекунем, бештар ба куҷо нигоҳ мекунем?» Ҳамчун масеҳиён, мо бояд чашмони худро ба Худованд нигоҳ дорем, «ба Исо нигоҳ кунем, ки Ӯ муаллиф ва комилкунандаи имони мост...» (Ибриён 12:2). Ӯ ҳадафест, ки мо бояд ба сӯи он ҳаракат кунем, дарк карда, ки Ӯ таҷрибаҳои гузаштаи моро барои расонидани мо ба ин нуқта истифода бурдааст. Мо бояд ба пеш ҳаракат кунем – бо шиддат кӯшиш кунем, ки ба пеш равем, бо чашмони худ ба Ӯ, ки мукофот аст!
Шишаи пеш калон аст, то мо бубинем, ки ба куҷо меравем ва ҳеҷ чизеро, ки дар пеши мост, аз даст надиҳем. Худованд дар пеши шумо ин қадар чизҳо дорад, ки аз онҳо лаззат баред, ба пеш ҳаракат кунед. Ба пеш ҳаракат кунед! Оинаи ақиб бояд танҳо барои ёдрас кардани мо истифода шавад, ки роҳи пеш равшан аст! Ҳатто оинаҳои паҳлӯии мо барои гузаштан ва ба пеш ҳаракат кардан истифода мешаванд.
Шумо ба кадом самт нигоҳ мекунед? Шумо ба кадом самт ҳаракат мекунед? Вақте ки шумо чашмони худро ба Худованд Исои Масеҳ мегузоред, аз Ӯ хоҳиш кунед, ки ба шумо имрӯз дар пешрафт кӯмак кунад!
