«Оё ту маро дӯст медорӣ?» Юҳанно 21:16
Ин озмоиши олӣ аст. Ин баландтарин озмоиши садоқат ва вафодорӣ аст.
Озмоиши олии шогирдӣ
Рӯз ба рӯз, дар тӯли асрҳо, Худованд Исо мардону занонро ба сӯи Худ мекашид – на бо зӯрӣ, на бо тарс, балки бо муҳаббат. Худованд ба зудӣ мерафт ва ин беҳтарин фурсате буд, ки Ӯ метавонист дастурҳо ва огоҳиҳои охиринро диҳад, аммо Ӯ дигар сухане надорад. Чаро? Зеро «оё ту маро дӯст медорӣ?» ҳамаи шартҳои минбаъдаи шогирдиро дар бар мегирад ва ба ҳамаи он чизе, ки лозим аст, мебарад.
Озмоиши олии рафтор
Мо дигар зарурати пурсидани саволи кӯҳнаро дар бораи муносибати худ ба чизҳои дунявӣ намебинем: Оё ин кор хатост? Оё ин гуноҳ аст? Оё шумо Ӯро дӯст медоред? Агар ҳа, шумо мехоҳед Ӯро хушнуд кунед. Агар ҳа, шумо мехоҳед аз Ӯ пайравӣ кунед. Агар ҳа, шумо аз Ӯ комилан қаноатманд хоҳед шуд. Он гоҳ дунё ва ҳамаи ҷаззобиятҳо ва лаззатҳои холии он шуморо ҷалб карда наметавонанд.
Озмоиши олии хидмат
Ба ибораи дигар, ин ангезаи муҳаббат аст, на ангезаи вазифа. Пайрави Худованд Исои Масеҳ ба устоди худ хидмат мекунад, зеро Ӯро дӯст медорад, на аз сабаби ягон ӯҳдадорие, ки мехоҳад иҷро кунад.
Муҳаббат муҳаббатро талаб мекунад, ҳеҷ чиз дилеро, ки дӯст медорад, ба ҷуз муҳаббат қаноатманд намекунад. Ва аз ин рӯ, азбаски Ӯ худаш ин қадар бузург дӯст медорад, Ӯ бо чизе камтар аз муҳаббати пайравонаш қаноатманд шуда наметавонад.
Аз ин рӯ, «оё ту маро дӯст медорӣ?» озмоиши олӣ барои ҳар як масеҳӣ аст.
