Ин амри Аҳди Қадим буд (Такрори Шариат 6:5), аввалин ва муҳимтарин, ва то ҳол амрест, ки мо бояд итоат кунем. Исо инро чунин баён кард: «Худованд Худои худро бо тамоми дили худ, ва бо тамоми ҷони худ, ва бо тамоми ақли худ, ва бо тамоми қуввати худ дӯст бидор» (Марқӯс 12:28-30 KJV). Ин амр дар Аҳди Қадим чӣ гуна иҷро шуд? Ин «амри бузург» (Матто 22:36-40) имрӯз ба мо чӣ гуна дахл дорад?
Агар бузургтарин қобилияти инсон дӯст доштан бошад (1 Қӯринтиён 13:13), пас табиист, ки бузургтарин амри Худо ин аст, ки Ӯро бо тамоми мавҷудияти худ – дил, ҷон, ақл ва қувват дӯст дорем. Ин метавонад душвор ба назар расад, аммо вақте ки мо ба ҳар як ҷанба назар мекунем, мо пешрафти ин муҳаббатро мебинем.
Дар Аҳди Қадим
Биёед аввал ба баъзе оятҳое назар кунем, ки нишон медиҳанд, ки Худо аз имондорони Аҳди Қадим чӣ талаб мекард.
Бо тамоми дили худ
«Ва акнун, эй Исроил, Худованд Худои ту аз ту чӣ талаб мекунад, ҷуз ин ки аз Худованд Худои худ битарсӣ, ва дар ҳамаи роҳҳои Ӯ равона шавӣ, ва Ӯро дӯст бидорӣ, ва Худованд Худои худро бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ ибодат кунӣ, то ки аҳкоми Худованд ва низомномаҳои Ӯро, ки ман имрӯз ба ту амр мекунам, барои некии худ риоя намоӣ» (Такрори Шариат 10:12,13,16).
«Ва Самуил гуфт: «Оё Худованд аз қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳо ба андозаи итоат ба овози Худованд хурсандӣ мекунад? Инак, итоат кардан аз қурбонӣ беҳтар аст, ва гӯш додан аз чарбуи қӯчқорҳо» (1 Самуил 15:22).
Бо тамоми ҷони худ
«Интиқом нагир, ва ба фарзандони қавми худ кина нагир, балки ҳамсояи худро мисли худ дӯст бидор: Ман Худованд ҳастам» (Ибодат 19:18).
«Адолат ва доварӣ кардан ба Худованд аз қурбонӣ мақбултар аст» (Масалҳо 21:3).
«Ӯ ба ту, эй одам, нишон додааст, ки чӣ некӯст; ва Худованд аз ту чӣ талаб мекунад, ҷуз ин ки адолат кунӣ, ва марҳаматро дӯст дорӣ, ва бо Худои худ фурӯтанона равона шавӣ» (Мико 6:8).
Бо тамоми ақли худ
«Ман номи Худоро бо суруд ситоиш хоҳам кард, ва Ӯро бо шукргузорӣ бузург хоҳам донист. Ин ҳам ба Худованд аз гов ё гӯсолае, ки шох ва сум дорад, бештар писанд хоҳад омад» (Забур 69:30-31).
«Зеро ки Ман марҳаматро мехоҳам, на қурбониро; ва дониши Худоро аз қурбониҳои сӯхтанӣ бештар» (Ҳушаъ 6:6).
Бо тамоми қуввати худ
«Биёед хулосаи тамоми масъаларо бишнавем: Аз Худо битарс, ва аҳкоми Ӯро риоя кун: зеро ки ин тамоми вазифаи инсон аст» (Воиз 12:13).
«Ман номи Туро ба бародаронам эълон хоҳам кард: дар миёни ҷамъомад Туро ситоиш хоҳам кард» (Забур 22:22).
Дар бораи Масеҳи оянда сухан ронда, Худо ба Мусо гуфт: «Ман аз миёни бародарони онҳо Паёмбареро мисли ту бармехезонам, ва суханони Худро дар даҳони Ӯ мегузорам; ва Ӯ ба онҳо ҳар он чиро, ки Ман ба Ӯ амр кунам, хоҳад гуфт. Ва чунин хоҳад шуд, ки ҳар кӣ ба суханони Ман, ки Ӯ ба номи Ман хоҳад гуфт, гӯш надиҳад, Ман аз ӯ талаб хоҳам кард» (Такрори Шариат 18:18-19).
Пас, мо мебинем, ки барои иҷрои ин амр, имондорони Аҳди Қадим бояд ба иродаи ошкоршудаи Худо, ки онҳо медонистанд, итоат мекарданд, дар ҳоле ки интизори Паёмбар ва Наҷотдиҳандае буданд, ки Худо мефиристад: «Зеро ки аз оғози ҷаҳон одамон нашунидаанд, ва бо гӯш дарк накардаанд, ва чашм надидааст ... он чиро, ки Ӯ барои онҳое, ки Ӯро интизоранд, омода кардааст» (Ишаъё 64:4).
Дар Аҳди Ҷадид
Аммо акнун, ки Наҷотдиҳанда, Исои Масеҳ омадааст, мо мехонем: «Чунон ки навишта шудааст, чашм надидааст, ва гӯш нашунидааст, ва ба дили инсон дохил нашудааст, он чизҳое, ки Худо барои онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, омода кардааст. Аммо Худо онҳоро ба мо ба воситаи Рӯҳи Худ ошкор кардааст: зеро ки Рӯҳ ҳама чизро, бале, чизҳои амиқи Худоро меҷӯяд» (1 Қӯринтиён 2:9-10). Вақте ки дилҳои мо ба Ӯ рӯ меоранд, бо кӯмаки Рӯҳ, муҳаббат метавонад бо дил, ҷон, ақл ва қуввати мо паҳн шавад.
Бо тамоми дили мо
Вақте ки мо ба ин ҷаҳон таваллуд мешавем, дилҳои мо аз Худо дуранд, ва як чиз намерасад. Ҳокими ҷавони сарватманд, ки назди Исо омад (Марқӯс 10), савол дод: «Чӣ кор кунам, то ҳаёти ҷовидониро мерос гирам?» Ӯ фикр мекард, ки Қонунро пурра риоя кардааст, аммо эътироф кард, ки барои мерос гирифтани ҳаёти ҷовидонӣ ба ӯ ҳанӯз чизе лозим аст. Ӯ фикр мекард, ки Худо барои адолати ӯ ба ӯ мукофот қарздор аст. Вақте ки Исо ба ӯ гуфт, ки ӯ ҳанӯз як чиз намерасад, Ӯ ӯро бо бузургтарин амре, ки ӯ нодида гирифта буд, муқобилат кард. Ӯ бояд Исоро дӯст медошт ва пайравӣ мекард (Марқӯс 10:26).
Ниқӯдимус низ эътироф кард, ки чизе ба ӯ намерасад. Исо ба саволи ӯ пеш аз он ки ӯ онро пурсад, ҷавоб дод: «Шумо бояд аз нав таваллуд шавед» (Юҳанно 3:7). Зеро ки мо ба файз ба воситаи имон наҷот ёфтаем, на аз аъмол, то ки фахр накунем (Эфсӯсиён 2:8-9). «Бо дил инсон ба адолат имон меорад; ва бо даҳон ба наҷот эътироф карда мешавад» (Румиён 10:10).
Пас, Худованд Худои худро бо тамоми дили худ дӯст доштан ин аст, ки ба Писари Ӯ, Исои Масеҳ имон овардан, ва ба аъмоли худ эътимод накардан. Вақте ки ин рӯй медиҳад, Худо ба мо дили нав барои Ӯ ва барои ҳамсояи мо медиҳад.
Бо тамоми ҷони мо
Пас аз он ки мо наҷот ёфтем, Рӯҳ ошкор мекунад, ки «як чиз лозим аст» (Луқо 10:42) – дар пойҳои Ӯ омӯхтан, чунон ки Марям кард (Луқо 10:39). Марто дар бораи тайёр кардани хӯрок аз ҳад зиёд хавотир буд, ва аз Худованд хоҳиш кард, ки Марямро ба кӯмак даъват кунад. Исо нишон дод, ки шунидани Ӯ то чӣ андоза муҳим аст, ва дар муқоиса бо хидмат, онро «он қисми некӯ, ки аз ӯ гирифта нахоҳад шуд» номид. Сипас баъдтар Ӯ гуфт: «Ҳаёт аз хӯрок бештар аст, ва бадан аз либос бештар» (Луқо 12:23).
Вақте ки мо аз Ӯ ва муҳаббати Ӯ ба мо меомӯзем, пас мо метавонем ба амри дуюми бузург итоат кунем – ҳамсояи худро мисли худ дӯст доштан, ё, чунон ки Исо ба шогирдони Худ гуфт, якдигарро дӯст доштан (Матто 22:39; Юҳанно 15:12). Пас, Худованд Худои худро бо тамоми ҷони худ дӯст доштан ин аст, ки аз Ӯ омӯзем, то ки мо якдигарро дӯст дорем: «Зеро ки ҳар кӣ бародари худро, ки дидааст, дӯст намедорад, чӣ гуна метавонад Худоро, ки надидааст, дӯст дорад?» (1 Юҳанно 4:20).
Бо тамоми ақли мо
Ҳар қадар ки мо аз Ӯ бештар меомӯзем, ақли мо ба ибодат бештар рӯ меорад. Марди нобино таваллудшуда (Юҳанно 9:1-34) пас аз гирифтани биноии худ вақти кам дошт, то аз Он ки ӯро шифо дода буд, омӯзад; ӯ дар ҳақиқат намедонист, ки Исо марди оддӣ, гуноҳкор аст ё не. Аммо як чизеро, ки ӯ медонист, ӯ ба таври возеҳ баён кард: «Як чизро медонам, ки ман нобино будам, акнун мебинам». Чӣ қадар зуд ӯ ба нуқтаи ибодат расид, танҳо он чиро, ки Худо ба воситаи Масеҳ барои ӯ кард, медонист.
Пас, чӣ қадар зебост, ки ҳамаи имондорон, ки медонанд, ки Исо барои онҳо чӣ кардааст, ин имконияти ибодати Ӯро доранд. Оё дар Шоми Худованд нест, ки мо дар якҷоягӣ хоҳиши Ӯро барои ёд кардани Ӯ иҷро мекунем (Луқо 22:19)? Дар Аъмол 20:7, шогирдон дар рӯзи аввали ҳафта ҷамъ омаданд, на барои гӯш кардани ҳаввории бузург Павлус, балки барои шикастани нон ба ёди Худованд Исо. Худованд Худои худро бо тамоми ақли худ дӯст доштан ин аст, ки он чиро, ки мо дар бораи Худованд Исо медонем, вақте ки мо дар атрофи мизи Худованд ҷамъ меоем, ба ёд орем.
Бо тамоми қуввати мо
Павлус, он ки Инҷилро ба ҷаҳони ғайрияҳудиён бурд, гуфт: «Ин як чизро ман мекунам, чизҳои паси сарро фаромӯш карда, ба сӯи чизҳои пеш дароз карда, ба сӯи нишона барои мукофоти даъвати олии Худо дар Исои Масеҳ мешитобам» (Филиппиён 3:13-14). Ҳамаи мухолифатҳоеро, ки ӯ бо Инҷил дучор шуд, ӯ танҳо паси сар гузошт, чун ношоистаи андеша. Чаро? Зеро ки ӯ вазифадор шуда буд: «Мо сафирони Масеҳ ҳастем, чунон ки Худо ба воситаи мо аз шумо илтимос мекунад: мо аз шумо ба ҷои Масеҳ илтимос мекунем, бо Худо оштӣ шавед» (2 Қӯринтиён 5:20). Ӯ ба он минтақаҳое расид, ки Инҷил ҳанӯз эълон нашуда буд (2 Қӯринтиён 10:16). Ӯ беист кор кард, то Инҷилро ба ҳама расонад, бе он ки барои ин кор музд гирад (2 Қӯринтиён 11:7-9). Оё ин ҳадафи мост?
Худованд Исо ба мо ин амри бузургро дод: «Ба тамоми ҷаҳон равед, ва Инҷилро ба ҳар махлуқ мавъиза кунед» (Марқӯс 16:15). Ба атрофи хонаи худ, ҷои кори худ ва ҳамсоягии худ нигоҳ кунед. Дар он ҷо бисёр «махлуқот» ҳастанд, ки ба «умеди ҳаёти ҷовидонӣ» ниёз доранд (Титус 3:7). Ин кори некӯст, аммо қувватро талаб мекунад. Худованд Худои худро бо тамоми қуввати худ дӯст доштан ин аст, ки дар эълон кардани ин хушхабар ба дигарон – аз оила, дӯстон ва ҳамсоягон оғоз карда, истодагарӣ кунем.
Пас, Худовандро бо тамоми дил, ҷон, ақл ва қуввати худ дӯст доштан ин аст:
- Ба Инҷил имон овардан ва ҳаёти ҷовидониро қабул кардан, зеро ҳаёт он чизест, ки дилҳои мо намерасад.
- Аз Масеҳ омӯхтан, зеро муҳаббат он чизест, ки ҷонҳои мо ба он ниёз доранд.
- Ӯро дар Шоми Худованд ёд кардан, зеро ибодат он чизеро, ки ақли мо мефаҳмад, инъикос мекунад.
- Инҷилро паҳн кардан, зеро қуввати мо ба мо имкон медиҳад, ки ин давраи муҳаббатро ба Худои бузурги худ идома диҳем.
Ҳаёт ва муҳаббат, ибодат ва кор, тамоми худи мо ҳамчун қурбонии зинда, муқаддас, мақбул ба Худо – «аз ҳамаи қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳо бештар аст» (Румиён 12:1; Марқӯс 12:33).
