Сарпарастии Лидия
Мо бояд эҳтиёткор бошем, ки нагузорем ақидаҳои инсонӣ таълимоти Навиштаҳоро бекор кунанд. Имони шахсӣ лозим аст. Ин имондорро бо Худо мепайвандад (Эфсӯсиён 4:4) ва тавассути таъмиди обӣ ӯро ба таври оммавӣ бо Худованди мо муаррифӣ мекунад (Марқӯс 16:16). Мутаассифона, имрӯз ақидаҳои инсонӣ дар масеҳият ба эътирофе оварда расонидаанд, ки воқеият надорад.
Муҳаббат ба Худованд
Лидия ба паёми Инҷил имон овард, чунон ки Худованд дили ӯро кушод (Аъмол 16:14). Сипас ӯ ва аҳли хонаводааш таъмид гирифтанд, ки ин маънои онро дорад, ки хизматгорон ва кормандони ӯ низ имон оварданд. Чӣ ғалабае барои Худованд! Ӯ аз Павлус ва ҳамроҳонаш – паёмбарони Наҷотдиҳанда ва Худованди худ – хоҳиш кард, ки меҳмони ӯ бошанд. Лидия онҳоро ба хонаи худ даъват карда, гуфт: «Агар шумо маро ба Худованд содиқ дониста бошед...» (ояти 15 NKJV). Бо истифода аз ин далели библиявӣ, ӯ ғолиб омад ва онҳоро ба таври муассир маҷбур кард, ки даъвати ӯро қабул кунанд, коре, ки одатан анҷом дода намешуд.
Феъли «бовар кунонидан» ё «маҷбур кардан» танҳо дар ин ҷо ва дар Луқо 24:29 истифода шудааст. Дар ҳарду ҳолат исрор аз муҳаббат ба Худованд буд ва бо сарпарастӣ алоқаманд буд. Лидия фаҳмид, ки аз ин ба баъд ӯ ва хонаи ӯ ба Худованд тааллуқ доранд ва Ӯ ба ӯ вазифаи идора кардани ҳама чизеро, ки дошт, барои Ӯ дода буд (1 Тимотиюс 6:2,17-19-ро баррасӣ кунед). «Хона» як мавзӯи асосӣ дар навиштаҳои Луқо – китобҳои Луқо ва Аъмол – мебошад ва калимаи «сарпараст» маънои «ҳокими хона»-ро дорад.
Байни Лидия, ки ба суханони Павлус имон овард, ва пешвоёни динии худхоҳ, ки Худованд Исо ва паёми файзи Худоро, ки Ӯ аз осмон фиристода буд, рад карданд, тафовути калон вуҷуд дорад. Павлус, пеш аз он ки наҷот ёбад ва дар он вақт бо номи Шоул маъруф буд, бо он пешвоён робитаи наздик дошт, аммо пас аз он ки Худованд ӯро дар роҳи Димишқ даъват кард, аз онҳо дур шуд (Аъмол 9). Ҳоло меваи меҳнати Павлус вуҷуд дошт, чунон ки имони Лидия ба Худованд дар ҳолати муҳаббати аввалин ба Ӯ нишон дод, ва манфиатҳои Ӯ афзалияти аввалиндараҷаи ӯ гардид. Вай инро дар таъмини меҳмоннавозӣ нишон дод, ки аслан маънои «муҳаббати бегонагон»-ро дорад.
Содиқӣ
Содиқӣ як хусусияти калидии сарпарастӣ мебошад, чунон ки дар Луқо 16:10-12 ва 19:17 нишон дода шудааст. Худованд сарпарасти нек ва содиқро, ки доно ва бофаросат буд, ситоиш кард (Матто 24:45-46, 25:21,23; Луқо 12:42-43). Лидия ин хислатҳои зеборо нишон дод.
Имон ва содиқӣ бо ҳам меоянд, чунон ки дар Иброҳим, падари имондорон дида мешавад (Ғалотиён 3:9). Ба ҳамин монанд, Павлус ба Худованд ва ба он чизе ки Ӯ ба ӯ супурда буд, содиқ, боэътимод ва ростқавл буд. Аз ин рӯ, Худованд ба ӯ хидмати махсус дод (1 Тимотиюс 1:12), ки дар он ӯ сарпарасти содиқ буд (1 Қӯринтиён 4:2, 7:25). Ҳамаи масеҳиён бояд содиқӣ нишон диҳанд, бар хилофи беимонон (2 Қӯринтиён 6:15).
Имондорон дар Эфсӯс ва Қӯлассо содиқ буданд (Эфсӯсиён 1:1; Қӯлассиён 1:2). Аз ин рӯ, Худованд ба онҳо баракатҳои бузургро супурд. Ин баракатҳо ба ҳамаи имондорон дода мешаванд (Эфсӯсиён 1:3), аммо барои лаззат бурдан аз онҳо содиқӣ лозим аст (ниг. Луқо 16:12), чунон ки Лидия зоҳиран кард.
Ҳавасмандкунӣ
Ҳақиқати Худо ҳамеша зери шубҳа қарор хоҳад гирифт. Аз ин рӯ, имондорон бояд содиқ бимонанд (1 Тимотиюс 4:1-10). Ин содиқӣ мавриди озмоиш қарор мегирад, масалан, вақте ки оилае бевазанро нигоҳубин мекунад ё вақте ки бо ҳолатҳое рӯ ба рӯ мешавад, ки ба нигоҳубини махсус ниёз доранд (5:16). Аҳди Ҷадид дигар хизматгорони содиқро зикр мекунад: Тихиқус (Эфсӯсиён 6:21; Қӯлассиён 4:7), Эпафрас (Қӯлассиён 1:7), Онисимус (4:9), Силванус (1 Петрус 5:12) ва Ғоюс (3 Юҳанно 1).
Ғуломон, ё бандагон, ташвиқ карда мешаванд, ки ба устодони имондори худ эҳтиром гузоранд (1 Тимотиюс 6:2). Лидия барои хизматгоронаш чӣ қадар рӯҳбаландкунанда буд! Чӣ қадар муҳим аст, ки хоҳарон дар Масеҳ дар нақшҳое, ки Худованд ба онҳо додааст, фаъолият кунанд.
Рафтори дуруст дар хонаи Худо
Дар ҷараёни Аъмол мо бо бисёр хоҳароне вомехӯрем, ки вазифаҳои муҳим доштанд. Павлус баъзеи онҳоро дар Румиён 16 номбар кардааст. Ин хоҳарони содиқ бо муҳаббати аввалин фарқ мекарданд ва онҳо ғолибони ҳақиқӣ буданд, ҳамон тавре ки Лидия буд.
Дар озодии масеҳияти библиявӣ, занон, ки бо файзи Худо наҷот ёфтаанд ва худро ба Худованд ва манфиатҳои Ӯ бахшидаанд, барои шараф ва ҷалоли Худо, барои некӯаҳволии худ ва дигарон фаъолият мекунанд. Ин дар муқоисаи назаррас бо вазъияти занон дар бисёр динҳои дунявӣ аст, чунон ки дар духтари ғуломи камбағал дар Филиппӣ, шаҳре, ки Лидия зиндагӣ мекард, тасвир шудааст (Аъмол 16:12-19).
Ба ҳамин монанд, Тимотиюс бояд барои ҳаммасеҳиён намунаи содиқӣ мебуд (1 Тимотиюс 4:12) – ва ӯ буд (1 Қӯринтиён 4:17). Ин сифат барои ҳар насл аз имондорон муҳим аст, зеро ҳақиқати Худо ба онҳо ба таври дастаҷамъӣ супурда шудааст (2 Тимотиюс 2:2). Ғайр аз нишон додани сифатҳои мушаххасе, ки дар як диакон талаб карда мешаванд, Павлус нақл кард, ки зани диакон бояд содиқ бошад (1 Тимотиюс 3:8-11). Ба ҳамин монанд, фарзандони пир бояд имондор ва содиқ бошанд (Тит 1:6). Унсури умумие, ки ба ин ҳолатҳо алоқаманд аст, рафтори дуруст дар хонаи Худо мебошад, ки барои он сарпарастии содиқона талаб карда мешавад.
Худои мо ва Худованд Исои Масеҳ
Худо содиқ аст (1 Қӯринтиён 1:9, 10:13; 2 Қӯринтиён 1:18; 1 Таслӯникиён 5:24; 2 Таслӯникиён 3:3; 1 Петрус 4:19) ва Каломи Ӯ низ содиқ аст (1 Тимотиюс 1:15, 3:1, 4:9; 2 Тимотиюс 2:11; Тит 1:9, 3:8). Худо содиқ мемонад, зеро Ӯ наметавонад Худро инкор кунад (2 Тимотиюс 2:13); ва суханони Ӯ содиқанд (Ваҳй 21:5, 22:6).
Худованд Саркоҳини меҳрубон ва содиқ аст, ки ба манфиатҳои Худо ва халқи Ӯ – ҳамаи имондорон дар рӯи замин ғамхорӣ мекунад (Ибриён 2:17, 3:2, 10:23). Дар гузашта содиқии Ӯро Соро (11:11) ва дигарон таҷриба карда буданд. Имрӯз Ӯ содиқ ва омодаи бахшидан мемонад, агар мо гуноҳҳои худро эътироф кунем (1 Юҳанно 1:9). Худованд Шоҳиди содиқ аст (Ваҳй 1:5, 3:14, 19:11), ҳарчанд халқи Ӯ метавонад ноком шавад (2:4). Биёед аз Ӯ омӯзем (Матто 11:29), ки содиқ бошем (Ваҳй 2:10,13)!
ЭЗОҲИ ХОТИМАВӢ
- Феъли юнонӣ барои ибораи мо «бо исрор хоҳиш кард» ҳамон феълест, ки дар муроҷиати мақдунӣ (ояти 9) низ маънои «насиҳат кардан» ё «ташвиқ кардан»-ро дорад.
Эй Худованд, вақте ки мо роҳро боз мегардонем Содиқ дар миёни бевафоӣ, дар миёни торикӣ танҳо нур, Ту номи Падари Худро эътироф кардӣ ва аз иродаи Ӯ шодӣ кардӣ; Аз найрангҳои нозуки Шайтон, ё азобу шарм ва талафот бетағйир, роҳи Ту, ки аз табассумҳои заминӣ рӯҳбаланд нашуда буд, танҳо ба салиб мебурд. Мо аз ақли фурӯтани Ту ҳайрон мешавем ва мехоҳем мисли Ту бошем, ва ҳамаи истироҳат ва шодии худро дар омӯхтани Ту, Худованд, пайдо кунем. —Ҷеймс Ҷ. Дек (1802–1884)
