Дурӯғгӯӣ ва дурӯғгӯён
Роҳоб ва Еҳу: Муаммоҳои Китоби Муқаддас
Ин саволҳо ва ҷавобҳои имконпазирро баррасӣ кунед:
Оё дурӯғгӯӣ ҳамеша қобили қабул аст? БалеНеШояд Оё мақсадҳо воситаҳоро сафед мекунанд? БалеНеШояд
Инҳо саволҳое мебошанд, ки ҳангоми баррасӣ кардан дода мешаванд шахсиятҳои Аҳди Қадим Роҳоб ва Еҳу. Хонданро давом диҳед.
Дурӯғи Роҳоб
«Ва он зан он ду мардро гирифта, пинҳон кард. Ва гуфт: «Бале, мардон назди ман омаданд, аммо ман намедонистам, ки онҳо аз куҷоянд. Ва чунин шуд... вақте ки торик шуд, мардон берун рафтанд. Мардон ба куҷо рафтанд, ман намедонам; зуд аз паи онҳо бирав, зеро ки шояд ба онҳо бирасӣ». (Аммо вай онҳоро ба болои бом бароварда, дар байни пояҳои катон пинҳон карда буд.)» — Еҳушаъ 2:4-6 NKJV
Роҳоб ба фиристодагони шоҳи Ериҳӯ дурӯғи ошкоро гуфт, вақте ки ба онҳо гуфт, ки ду ҷосуси исроилӣ шаҳрро тарк кардаанд. Онҳо нарафта буданд; вай онҳоро дар боми худ пинҳон карда буд! Ин ба ҷосусон имкон дод, ки ба урдугоҳи исроилиён гурезанд ва ба Еҳушаъ хабар диҳанд, ки шаҳрро ба осонӣ забт кардан мумкин аст.
Агар Роҳоб барои ҳифзи онҳо дурӯғ намегуфт, мо шояд фикр кунем, ки онҳо дастгир ва кушта мешуданд. Ва, ҷолиб он аст, ки ба назар мерасад, ки барои садоқати вай дар дурӯғгӯӣ дар бораи ҷосусон, вай аз харобии Ериҳӯ наҷот ёфт ва баракати махсуси зикр шудан дар насли шоҳ Довуд ва Худованд Исоро дошт (Матто 1:5-16).
Дурӯғи Еҳу
«Еҳу тамоми мардумро ҷамъ оварда, ба онҳо гуфт... «Ҳамаи пайғамбарони Баал, ҳамаи хизматгорони ӯ ва ҳамаи коҳинони ӯро назди ман даъват кунед. Ҳеҷ кас набояд ғоиб бошад, зеро ки ман барои Баал қурбонии бузурге дорам...» Аммо Еҳу бо нияти нест кардани ибодаткунандагони Баал фиребгарӣ кард.» — 2 Подшоҳон 10:18-19
Ба ҳамин монанд, Еҳу бешармона дурӯғ гуфт, ки ба Баал хидмат хоҳад кард. Бо ин кор ӯ ҳамаи пайғамбарони дурӯғин, хизматгорон ва коҳинони Баалро барои қурбонии бузург ҷамъ овард. Ӯ қасд дошт, ки онҳоро бикушад. Кас метавонад бигӯяд, ки агар Еҳу дурӯғ намегуфт, онҳо ҳама дар маъбади Баал ҷамъ намешуданд, ки дар он ҷо сарбозони ӯ метавонистанд онҳоро бикушанд ва ба ин васила Баалро аз Исроил нест кунанд. Ба назар мерасад, ки Худованд Еҳуро барои корҳои ӯ мукофот дод ва ба ӯ ваъда дод, ки чаҳор насли оилаи ӯ тахти Исроилро ишғол хоҳанд кард.
Муаммо, як чистон
Ва ҳамин тавр, мо як муаммо дорем – чистон барои ақли масеҳии ҷиддӣ. Ба назар мерасад, ки мо ду нафар дорем, ки дурӯғҳои ошкоро гуфтаанд, ки ба назар мерасад ба иҷрои мақсадҳои Худо кӯмак кардаанд. Ва ҳар яки онҳо бо ситоиши махсуси Худованд мукофотонида мешаванд. Оё дурӯғгӯӣ дуруст буд? Оё дурӯғгӯӣ воситаи баракат буд?
Баҳонаҳо
Баъзеҳо мегӯянд, ки Роҳоб як ғайримуъмин буд, ки ҳанӯз берун аз оилаи имон буд. Вайро бахшидан мумкин буд, зеро вай беҳтар намедонист. Ё дигарон мегӯянд, ки вай шояд як имони нав буд, аммо Рӯҳи Худованд ҳанӯз ҳаёти ӯро ба даст нагирифта буд, то ӯро аз роҳҳои кӯҳнаи бетавбааш халос кунад. Аммо, инро дар бораи Еҳу гуфтан мумкин нест! Ӯ исроилӣ буд, яке аз халқи интихобкардаи Худо. Ҳарду дурӯғҳои гуноҳкорона гуфтанд, ки хилофи амри нӯҳум (Хуруҷ 20:16) буданд. Ҳатто агар Роҳоб ҳанӯз имондор набуд ҳам, қонуни ахлоқӣ низ таълим медиҳад, ки дурӯғгӯӣ нодуруст аст. Ҳам тибқи Қонуни Мусо ва ҳам қонуни ахлоқӣ, баҳонае нест. Пас, ҷавоби ин муаммо чист?
Хато накунед!
Хато накунед! Худо аз дурӯғгӯӣ нафрат дорад (Масалҳо 6:16-19). Дурӯғ аз иблис сарчашма мегирад (Юҳанно 8:44). Ҳеҷ гоҳ кӯшиш накунед, ки ҳар гуна олудагии ҳақиқатро сафед кунед; ин як нишебии хеле лағжиш ба поён аст. Дурӯғҳои гуфтаи Роҳоб ва Еҳу Худоро эҳтиром накарданд ва аз иродаи Ӯ сарчашма нагирифтанд. Дар асл, ҳифзи ҷосусон ва нест кардани пайғамбарони дурӯғин, хизматгорон ва коҳинони Баал, метавонист бо қудрати Худо бидуни кӯмаки дурӯғ анҷом дода шавад! Дурӯғҳои онҳо хислати шахсии онҳоро олуда карданд, қудрат ва қобилияти Худоро паст карданд ва имрӯз бисёре аз масеҳиёнро ба иштибоҳ меандозанд.
Оё Худованд метавонист ҷосусонро пинҳон кунад? Бале, албатта! Охир, оё Ӯ Довудро аз шоҳ Шоул пинҳон накард, вақте ки шоҳ ба ғори дақиқе, ки Довуд ва мардонаш ишғол карда буданд, даромад (1 Подшоҳон 24:3-4)? Ва ҳатто вақте ки Худованд ҳамаи исроилиёнро, ки аз асорати Бобил баргашта буданд, «мисли як мард» ба Ерусалим ҷамъ овард (Наҳемё 8:1), оё Ӯ наметавонист ҳамаи пайравони Баалро ба як ҷой ҷамъ оварад? Албатта Ӯ метавонист!
Пас, баракатҳои наҷот ва подшоҳӣ ба дурӯғҳои гуфташуда ҳеҷ иртиботе надоштанд. Роҳоб ба сабаби имон ва бовариаш ба Худои Исроил баракат ёфт. Вай барои қабули ҷосусон дар сулҳ мукофотонида шуд (Ибриён 11:31), на барои дурӯғгӯӣ. Ғайр аз ин, аз хониши дақиқи ҳикоя, ба Еҳу подшоҳии доимӣ ваъда дода нашуда буд, зеро ӯ пайравони Баалро нест кард. Ин ба амали ӯ дар иҷрои ҳукми Худо бар хонадони Аҳоб ва комилан нест кардани он алоқаманд буд. Ба назар мерасад, ки решакан кардани ибодати Баалро Худо ба сабаби дурӯғ ситоиш карда наметавонист! Он танҳо дар ҳисоботи Китоби Муқаддас ҳамчун як изҳороти воқеӣ сабт шудааст.
Хулоса
Пас, ҳарчанд баъзеҳо фикр кунанд, ки дурӯғҳои Роҳоб ва Еҳу бахшидашаванда буданд, агар зарур набошанд ҳам, мо метавонем итминон дошта бошем, ки ҳеҷ кас, бахусус масеҳӣ, набояд ҳеҷ гоҳ дурӯғ гӯяд ё истифодаи онро ҳимоя кунад.
