«Ман Худовандро ҳамеша муборак хоҳам гуфт, ҳамду санои Ӯ ҳамеша дар даҳони ман хоҳад буд. Ҷони ман дар Худованд фахр хоҳад кард. Хоксорон инро хоҳанд шунид ва шод хоҳанд шуд. Эй, Худовандро бо ман бузург донед, ва биёед исми Ӯро якҷоя баланд бардорем.» (Забур 34:1-3) Бузург донистани Худо чӣ маъно дорад? Бузург донистан маънои калон кардан, ситоиш кардан, эҳтиром кардан, фахр кардан, баланд бардоштан, таблиғ кардан ва бузург эълон карданро дорад. Мо чӣ тавр Худоро бузург мекунем? Ду роҳи гуногуни дидани ин калимаи «бузург донистан» вуҷуд дорад. Мо метавонем ба он мисли зери микроскоп ё шишаи калонкунанда нигоҳ кунем, ки ашёи хурдро калонтар мекунад, ё мо метавонем ба ин калима тавассути телескоп нигоҳ кунем, ки он чизеро, ки дур ва бениҳоят калон аст, наздик мекунад. Ҳаёте, ки Худовандро бузург медонад, маҳз ҳамин корро мекунад. Ин ҳаётест, ки Худоро ба онҳое, ки бо онҳо вомехӯрад, наздик мекунад!
Ҳаёти Худованд Исо
Маҳз ҳамин корро ҳаёти Худованд Исо кард. Ҳаёти Ӯ ҳаёти комиле буд, ки Худоро ҷалол дод ва бузург дошт. Дар Забур 69, мо дар бораи эҳсосоти ботинӣ ва азобҳои Худованд Исо мехонем (Забур 69:2-4, 7-12, 20-21). Аммо мо инчунин мебинем, ки чунин ҳаёт барои ҷалоли Худо чӣ кор кард, вақте ки Забур мегӯяд, ки дар бораи Худованд пешгӯӣ мекунад, «Ман исми Худоро бо суруд ситоиш хоҳам кард. Ва ман Ӯро бо шукргузорӣ бузург хоҳам дошт» (Забур 69:30).
Дар Ибриён 10:5 мо мебинем, ки Худованд Исо маҳз ҳамон воситае буд, ки Худо барои наздик кардани Худ ба мо истифода мебурд. Мо мехонем, «Қурбонӣ ва ҳадияро Ту нахостӣ, балки ҷисмеро барои Ман омода кардӣ.» Ин оятҳо аз Забур 40 омадаанд, Забуре, ки дар бораи Худованд ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ сухан меронад, аммо он идома медиҳад, ки эълон мекунад, «Бигзор ҳамаи онҳое, ки Туро меҷӯянд, дар Ту шодӣ кунанд ва хурсанд бошанд, бигзор онҳое, ки наҷоти Туро дӯст медоранд, ҳамеша бигӯянд, Худованд бузург бод» (Забур 40:16).
Маҳз ҳамин корро ҳаёти Худованд Исо кард. Ӯ Худоро аз ҳар ҷиҳат ҷалол дод, ва бо ин кор, Ӯ Худоро ба мо наздик кард. Навиштаҳо мегӯянд, «Дар ибтидо Калом буд ва Калом бо Худо буд ва Калом Худо буд,» ва баъд, Калом ҷисм шуд ва дар миёни мо сокин шуд, ва мо ҷалоли Ӯро пур аз файз ва ҳақиқат дидем» (Юҳанно 1:1, 14). Дар Юҳанно 14:9, Ӯ метавонист бигӯяд, «Агар шумо маро дида бошед, Падарро дидаед.» Ӯ Худоро бузург дошт. Ӯ буд «Худо дар ҷисм зоҳир шуд,» Дар ва тавассути ҷисми Худ, Ӯ Худоро ба мо наздик кард, то ки мо бузургии Ӯро бубинем.
Ҳаёти мо
Ҳаёти мо низ бояд Худоро бузург донад! Ман бовар дорам, ки Навиштаҳо ба мо таълим медиҳанд, ки тамоми мавҷудияти мо бояд Худоро бузург донад. Рӯҳ, ҷон ва ҷисми мо. Марям дар Луқо 1:46 гуфт, «Ҷони ман Худовандро бузург медонад.» Ҷон макони эҳсосоти мост, аз ин рӯ, дар ботини худ, ӯ мехост Худои худро бузург донад. Яҳёи Таъмиддиҳанда низ ҳамин хоҳишро дошт, вақте ки дар бораи Худованд Исо гуфт, «Ӯ бояд афзояд, ва ман бояд кам шавам» (Юҳанно 3:30). Мо низ бояд ҳамин хоҳишро дошта бошем, ки на танҳо аз ҷиҳати эҳсосӣ дар ботини худ Худованд бузург дониста шавад, балки дар ва тавассути ҷисми мо!
Павлус инро бо гуфтан ба миён меорад, «Ё намедонед, ки ҷисми шумо маъбади Рӯҳи Муқаддас аст, ки дар шумост, ки шумо онро аз Худо доред, ва шумо аз они худ нестед? Зеро шумо бо нарх харида шудаед; аз ин рӯ, Худоро дар ҷисми худ ва дар рӯҳи худ, ки аз они Худост, ҷалол диҳед.» Дар Румиён 12:1-2 ӯ мегӯяд, «Пас, эй бародарон, шуморо бо раҳматҳои Худо илтимос мекунам, ки ҷисмҳои худро қурбонии зинда, муқаддас, мақбул ба Худо пешкаш кунед, ки ин хидмати оқилонаи шумост. Ва ба ин ҷаҳон мувофиқ нашавед, балки бо навсозии ақли худ тағйир ёбед, то ки иродаи нек ва мақбул ва комили Худоро исбот кунед.»
Намунаи чунин ҳаёт он чизест, ки мо дар Дониёл 1:8 ва 3:28 мехонем. Онҳо қасд доштанд, ки барои Худо зиндагӣ кунанд ва ба ҳеҷ худои дигар саҷда накунанд! Ва ба таври хеле амалӣ, ҳаёти онҳо Худоро барои ҳама наздик кард, то бубинанд!
Павлус омода буд, ки ҳаёти худаш ба Худо ҷалол орад. Ӯ мехост Худовандро бо зиндагӣ ё бо марг бузург донад. Барои ӯ фарқ надошт. Гӯш кунед, ки ӯ дар Филиппиён 1:20-25 чӣ мегӯяд, «мувофиқи интизории самимӣ ва умеди ман, ки дар ҳеҷ чиз шармсор нахоҳам шуд, балки бо тамоми ҷасорат, чунон ки ҳамеша, ҳоло низ Масеҳ дар ҷисми ман бузург дониста хоҳад шуд, хоҳ бо ҳаёт ё марг. Зеро барои ман, зиндагӣ Масеҳ аст, ва мурдан фоида аст. Аммо агар ман дар ҷисм зиндагӣ кунам, ин маънои мева аз меҳнати маро дорад; аммо чӣ интихоб кунам, гуфта наметавонам. Зеро ман байни ин ду сахт фишор дорам, ки хоҳиши рафтан ва бо Масеҳ буданро дорам, ки ин хеле беҳтар аст. Бо вуҷуди ин, дар ҷисм мондан барои шумо бештар зарур аст. Ва аз ин боварӣ дошта, ман медонам, ки ман бо шумо ҳама барои пешрафт ва шодии имон хоҳам монд ва идома хоҳам дод.»
Павлус мехост бо Масеҳ бошад, аммо ӯ инчунин мехост, ки муқаддасон дар Филиппи аз ҷиҳати рӯҳонӣ бо Худо рушд кунанд. Ӯ мехост, ки ҳаёти онҳо барои ҷалоли Худо мева орад, ва ӯ инчунин мехост, ки имони онҳо пур аз шодӣ бошад, ки аз зиндагӣ барои Масеҳ меояд! Пас, хоҳ бо марг ё бо ҳаёт, ӯ мехост Масеҳро бузург донад, ба онҳо наздик кунад!
Дар охири ҳаёти худ, Павлус метавонист бигӯяд, «Зеро ман аллакай ҳамчун қурбонии нӯшокӣ рехта мешавам, ва вақти рафтани ман наздик аст. Ман муборизаи некро мубориза бурдам, ман мусобиқаро ба итмом расонидам, ман имонро нигоҳ доштам. Ниҳоят, барои ман тоҷи адолат гузошта шудааст, ки Худованд, Довари одилона, онро дар он рӯз ба ман хоҳад дод, ва на танҳо ба ман, балки ба ҳамаи онҳое, ки зоҳиршавии Ӯро дӯст доштаанд» (2 Тимотиюс 4:6-8). Павлус метавонист бигӯяд, «Ман Масеҳро бузург доштам. Ман омодаам, ки ба сафар бароям. Ман Ӯро ба шумо наздик кардам, ки чӣ тавр ман барои Ӯ дар ин ҷо зиндагӣ кардам, ва ҳоло ман мехоҳам Ӯро бо ва тавассути марги худ бузург донам!»
Оҳ, ки ҳаёти мо Худоро ба онҳое, ки ҳаёти онҳоро ламс мекунем, наздик кунад. Бигзор онҳо моро набинанд, балки Ӯро бубинанд, ки мо мехоҳем бузург донем
