«Шумо нури ҷаҳон ҳастед... Бигзор нури шумо дар пеши мардум чунон дурахшад, ки онҳо аъмоли неки шуморо бубинанд ва Падари шуморо, ки дар осмон аст, ҷалол диҳанд.» — Матто 5:14-16
Ҳангоми боздид аз Осорхонаи Маяки Мэн дар вақти таътили мо дар Ню-Ингланд, роҳбалад ба мо як пораи ҷолиби таърихро дар бораи маякҳо дар соҳили Шарқӣ нақл кард. Тақрибан дар солҳои 1980-ум Гвардияи соҳилии ИМА тасмим гирифт, ки автоматикунонии маякҳо нисбат ба идомаи пардохти музди нигоҳдорон барои зиндагӣ дар онҳо ва нигоҳдории онҳо сарфакоронатар хоҳад буд. Ҳарчанд ин дар аввал пулро сарфа кард, аммо дар ниҳоят фалокатовар шуд.
Агар маяк дар торикӣ дурахшиданро қатъ мекард, касе дар даст набуд, ки мушкилотро фавран ҳал кунад ва онро таъмир кунад. Азбаски маякҳо бесоҳиб буданд, онҳо тадриҷан вайрон шуданд ва ҳадафи вайронкорон қарор гирифтанд. Дар ниҳоят муайян карда шуд, ки хароҷоти таъмир аз хароҷоти нигоҳдории пешгирикунанда хеле зиёдтар аст. Аз ин рӯ, Гвардияи соҳилӣ сиёсати худро тағйир дод ва ба супурдани маякҳо ба созмонҳои хусусӣ, ки онҳоро нигоҳубин мекарданд, оғоз кард.
Ман боварӣ дорам, ки дар ин ҷо барои мо паёме ҳаст. Мо наметавонем интизор шавем, ки ҳамчун нурҳое, ки дар ҷаҳони торик медурахшанд, хуб хидмат кунем, агар мо дуруст нигоҳдорӣ нашавем. Мо ин корро тавассути пайваста нав кардани (2 Қӯринтиён 4:16) нури ботинии худ бо чор роҳ анҷом медиҳем: тавассути муносибати мо бо Масеҳ, ки «нур» аст (Юҳанно 1:4-5); тавассути Рӯҳи Муқаддас, ки қуввати мост (Аъмол 1:8); тавассути Каломи Худо, ки роҳнамои мост (Забур 119:105); ва тавассути муошират бо дигар имондорон, ки моро ҳар рӯз пок ва фаъол нигоҳ медорад (Юҳанно 13:5-20).
Ояти дар болои ин саҳифа бударо бори дигар хонед. Дар Инҷили худ, Матто пешниҳод намекунад, ки маяк будан як кори ихтиёрӣ барои масеҳӣ аст. Пас савол ин нест, ки «Оё ман мехоҳам маяк бошам?» балки «Ман чӣ гуна маяк ҳастам?»
