Гардиш: Дар худ қудрат нест
Ҷавоне, ки ман мешиносам, кӯшиш мекард, ки худро бо маводи мухаддир, машрубот, алоқаи ҷинсӣ ва амсоли инҳо қаноатманд кунад. Рӯзе ӯ худро дар зиндон барои дуздӣ ёфт. Дар он ҷо, ӯ вақти зиёде дошт, то дар бораи ҳаёти худ фикр кунад. Аз ҷониби волидони масеҳӣ тарбия ёфта, ӯ дар бораи Худо ва Исои Масеҳ, дуруст ва нодуруст ҳама чизро медонист. Ӯ аз корҳое, ки карда буд ва одамоне, ки озор дода буд, пушаймон шуд. Аммо, пас аз озод шудан, ӯ ба ҳамон тарзи зиндагӣ баргашт.
Боз барои дуздӣ дастгир шуда,ӯро ба зиндон баргардонданд. Боз пушаймон шуда,ӯ қасам хӯрд, ки ҳеҷ гоҳ ба корҳои нодурусти худ барнамегардад. Пас аз озод шудан, ӯ бо маводи мухаддир, машрубот ва ҷиноят мубориза бурд, аммо дар муқобили васвасаҳои қавӣ ноком шуд ва бори сеюм ба зиндон афтод.
Кӣ кӯмак карда метавонад?
Ба ӯ маълум шуд, ки ӯ қудрати худро барои тағир додан надорад. Дар ноумедӣ, ӯ аз Худо кӯмак хост. Ӯ ҳаёти худро ба Исои Масеҳ супурд, гуноҳҳои худро эътироф кард ва худро ҳамчун Худованд таслим кард. Ӯ тавба кард!
Тавба на танҳо пушаймон шудан аз худ ё амалҳои гузашта аст; он дар бар гирифтани пушаймонӣ ба Худо дар ҷои аввал аст. Ин дарк кардани он аст, ки шумо бар зидди Худои муқаддас гуноҳ кардаед, дар дили худ гардишкардан, бо Худо дар бораи гуноҳ ва исён розӣ шудан. Танҳо пас аз он Худо метавонад дар ҳаёти
Шумо чӣ?
Худо аз шумо бештар дар бораи он ки ҳаёти шумо ба куҷо меравад, нигарон аст. Ӯ мегӯяд:
«Пас, тавба кунед ва баргардед, то гуноҳҳои шумо маҳв шаванд» (Аъмол 3:19).
Худованд Исои Масеҳ мегӯяд:
«Ман на барои даъват кардани одилон (онҳое, ки худро хуб меҳисобанд, аммо нестанд), балки барои гуноҳкорон (онҳое, ки дарк мекунанд, ки чунинанд) ба тавба омадаам» (Марқӯс 2:17).
Шояд шумо ҳис кунед, ки ҳаёти хеле шоистае доштед — шояд аз аксарият беҳтар. Аммо мувофиқи Китоби Муқаддас,
«ҳамагуноҳ кардаанд» (Румиён 3:23).
Интихобҳо кадомҳоянд?
Худо ба мо танҳо ду интихоб медиҳад:
- Чунон ки Исо дар Луқо 13:3 изҳор дошт: «Агар тавба накунед, ҳамаатон низ ҳамин тавр нобуд хоҳед шуд». Ин аз он сабаб аст, ки «музди гуноҳ марг аст» (Румиён 6:23). Идома додани гуноҳ Худоро аз дил ва ҳаёти шумо дур мекунад, ки дар натиҷа ҷазои абадӣ дар дӯзах мешавад.
- Интихоби дуюм тавба кардан аст. Муносибати худро тағир диҳед ва Худованд Исои Масеҳро даъват кунед. Вақте ки шумо ба Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳанда бовар мекунед, Худо гуноҳи шуморо пок мекунад ва ба шумо ҳаёти абадӣ медиҳад.
«Ҳадяи Худо ҳаёти абадӣ дар Исои Масеҳ Худованди мост» (Румиён 6:23). Ин имконпазир аст, зеро Исои Масеҳ барои ҳар яки мо мурд, то моро аз гуноҳ пок кунад ва дар рӯзи сеюм аз қабр эҳё шуд.
Шуморо чӣ боздошта истодааст?
Худо сабру тоқатмандона интизор аст, ки шумо ба назди Ӯ биёед. Ӯ шуморо маҷбур намекунад; Ӯ интихоби шуморо мехоҳад. Худованд «ба мо сабру тоқат мекунад, намехоҳад, ки касе нобуд шавад, балки ҳама ба тавба оянд» (2 Петрус 3:9).
Чаро шумо дар дили худ гардиш намекунед ва аз сулҳу қаноатмандие, ки танҳо бо ин роҳ ёфт мешавад, лаззат намебаред? Он гоҳ Худо метавонад он гардишро дар ҳаёти шумо кунад, ки шумо наметавонед!
– Т. Ҳадли
