Ман торафт бештар ҳис мекунам, ки Масеҳ дар миёни фарзандони Худо ҷои муносиби худро надорад. Чизи дигаре ғайр аз Масеҳ ҳадафи онҳост — таълимот, догма, ҳизб, мазҳаб ё таҷрибаи онҳо. Ба назар чунин мерасад, ки хеле кам касон «бар рӯи худ» будаанд ва сипас бархостаанд, то чизе ҷуз Исоро набинанд.
«Масеҳ ҳама чиз аст» (Қӯлассиён 3:11), аммо оё мо дар ҳақиқат Ӯро ин тавр мегардонем? Мо медонем, ки мо ба воситаи имон ба Ӯ наҷот ёфтаем (Аъмол 16:31), аммо фарёди мо бояд ин бошад: Оҳ, Ӯро бишносем (ниг. Филиппиён 3:10). Дар худхоҳии худ, мо барои баракат фарёд мезанем ва илтимос мекунем, дар ҳоле ки мо ба худи Баракатдиҳанда ниёз дорем. Бигзор мо бо Падар аз лаззате, ки Ӯ аз Писари худ мебарад, чашем. Масеҳ аз таълимот ё таҷриба бениҳоят баландтар аст!
Бигзор дар ин ҷо бигӯям: Рӯҳ ҳеҷ гоҳ моро бо кори худ дар мо машғул намекунад.
Агар мо ин тавр машғул бошем, таҷриба аз Рӯҳ нест!Дар ҳақиқат, худи кори Масеҳ, ҳарчанд муборак аст, ҳеҷ гоҳ наметавонад ҳадафи дили ман бошад, танҳо Шахсияти Ӯ. Ва оҳ, чӣ тавр Шахсияти Ӯ метавонад дилҳои моро қаноатманд созад!
Падар таваҷҷӯҳи моро ба Ӯ равона мекунад (Матто 17:5) ва Рӯҳи Муқаддас моро бо Ӯ машғул мекунад (Аъмол 7:55-56). Ҳар чизе, ки Ӯро ҳадаф намегардонад, қалбакӣ ва ғайривоқеӣ аст. Ӯ дар салиб нест, дар қабр нест, балки Ӯ бар тахт аст. Ва Ӯ, ки барои мо мурд, ҳамчун Шафоатгари мо зинда аст ва ҳамчун Домод барои Калисои худ барои мо хоҳад омад.
Бигзор бо мо бошад, Масеҳ, Масеҳ, Масеҳ — ҳар як муҳаббат, ҳар як орзу, ҳар як фикр ва ҳар як ҳадаф дар Ӯ мутамарказ бошад.Ф.К.Б.
