«Биёед, ибодат кунем ва саҷда кунем; биёед дар пеши Худованд, Офаридгори худ, зону занем, зеро Ӯ Худои мост, ва мо халқи чарогоҳи Ӯ ва гӯсфандони дасти Ӯ ҳастем». – Забур 95:6-7 KJV
Яке аз муҳимтарин фаъолиятҳо дар хонаи масеҳӣ ибодати оилавӣ аст, ки вақти ҷудошуда барои сӯҳбат бо Худо ва дар бораи Худо якҷоя аст. Мутаассифона, он ҳамчунин яке аз фаъолиятҳои бештар нодида гирифташуда аст. Оилаҳои масеҳӣ медонанд, ки онҳо бояд мунтазам якҷоя ибодат кунанд. Китоби Муқаддас инро равшан нишон медиҳад. Ва волидон дар калисо паёмҳоро дар ин бора мешунаванд. Онҳо инчунин китобҳоеро мехонанд, ки онҳоро ба инкишоф додани одати ибодати ҳаррӯзаи оилавӣ ташвиқ мекунанд. Аммо бо ин фаъолият ноумедиҳои зиёде алоқаманд аст, зеро оилаҳо дар маънодор кардани он душворӣ мекашанд. Чаро?
Барои баъзе оилаҳо ин масъалаи вақт аст. Онҳо ё вақт надоранд, ё наметавонанд вақтеро мувофиқ барои ҳама ташкил кунанд. Агар оилаҳо барои ибодати якҷоя хеле банд бошанд, шояд онҳо хеле банд бошанд! Дигар оилаҳо нодонӣ мекунанд. Онҳо танҳо намедонанд, ки чӣ тавр ин корро кунанд. Пас он оилаҳое ҳастанд, ки дар бораи аҳамияти ибодати оилавӣ ҳеҷ тасаввуроте надоранд. Дигар чизҳо муҳимтаранд.
Ман шунидаам, ки волидон мегӯянд: «Мо кӯшиш кардем, аммо кӯдакон аз он чизе намегиранд». Онҳо қобилияти фарзандони худро барои дохил шудан ба ибодат нодида мегиранд. Дигар волидон тарси худро баён мекунанд, ки онҳо фарзандони худро бо таъкиди аз ҳад зиёд ба чизҳои рӯҳонӣ дур мекунанд. Аммо онҳо дар бораи «дур кардани онҳо» аз варзиш, бозиҳои видеоӣ ё маҳфилҳо он қадар хавотир намешаванд.
Барои дохил кардани ибодат ба ҳаёти серкори оилавӣ се чиз лозим аст: садоқат, интизом ва қатъият. Ҳар қадар оилаи шумо ба Худованд содиқтар бошад, ҳамон қадар садоқати шумо ба ибодати Ӯ зиёдтар хоҳад буд. Ба шумо инчунин интизом лозим аст. Бисёр оилаҳо танҳо интизоми ҷиддӣ буданро дар бораи ибодати оилавӣ надоранд. Интизом маънои рад кардани чизҳои камтар муҳимро дорад, дар ҳоле ки вақти ибодати оилавиро афзалият медиҳад. Пас бояд қатъият барои идома додан сарфи назар аз монеаҳо бошад. Муайян кардани вақти мувофиқ ва ҷои ором барои ибодати оилаи шумо кӯмак мекунад. Парешонҳо метавонанд фалокатовар бошанд.
Ноумед шудан ва ҳис кардан, ки кор намекунад, осон аст. Ин маҳз ҳамон чизест, ки Шайтон мехоҳад шумо фикр кунед. Ӯ аҳамияти ибодати оилавиро медонад ва барои боздоштани он ҳар коре мекунад. Агар шумо дар садоқат, интизом ва қатъияти худ содиқ бошед, Худо шуморо баракат медиҳад ва шумо самараи садоқатро хоҳед дид.
Шояд шумо фикр кунед: «Мо дар ҳақиқат бояд ибодати оилавӣ дошта бошем, аммо чӣ тавр ин корро кунем?» Унсурҳои ибодати ҷамъиятиро ба назар гиред ва онҳоро истифода баред. Аз Каломи Худо оғоз кунед. Ибодати Худо дар Каломи Ӯ ба аъзоёни оила кӯмак мекунад, ки чӣ тавр корҳоро ба таври Худо анҷом диҳанд (Забур 119:105). Худо аз Каломи Худ бо оилаи шумо сухан хоҳад гуфт, агар шумо онро содда ва амалӣ нигоҳ доред.
Дуо, махсусан ҳамду сано ва шукргузорӣ, як унсури дигари муҳим барои таҷрибаи ибодати гурӯҳӣ аст. Барои сабт кардани дархостҳои оилавӣ як рӯзномаи оилавӣ нигоҳ доред ва сипас қайд кунед, ки Худо кай ва чӣ тавр ҷавоб дод. Ин ба ҳамду сано ва шукргузорӣ оварда мерасонад ва қудрати дуоро барои оилаи шумо таъкид мекунад.
Сурудхонӣ низ метавонад як роҳи хеле пурмазмуни ибодати Худо якҷоя бошад. Аммо боварӣ ҳосил кунед, ки сурудҳоеро истифода баред, ки кӯдакон метавонанд бо онҳо робита дошта бошанд, шояд онҳо аз дарсҳои мактаби якшанбеи онҳо. Волидон бояд тамоми оиларо ба сурудхонӣ ташвиқ кунанд.
Худо Иброҳимро бо ин суханон ситоиш кард: «Ман ӯро мешиносам, ки ӯ фарзандон ва хонаводаи худро пас аз худ амр хоҳад дод, ва онҳо роҳи Худовандро риоя хоҳанд кард, то адолат ва довариро ба ҷо оваранд; то ки Худованд он чиро, ки дар бораи ӯ гуфтааст, бар Иброҳим биёрад» (Ҳастӣ 18:19). Худо хурсанд аст, вақте ки мо дар додани таълими рӯҳонӣ ба фарзандони худ содиқ ҳастем.
Бисёре аз волидони масеҳӣ ба калисо ва/ё мактаби масеҳӣ он чиро, ки Худо ба онҳо амр кардааст, месупоранд: «Кӯдакро дар роҳе, ки бояд биравад, тарбия кун, ва вақте ки пир шавад, аз он дур нахоҳад шуд» (Масалҳо 22:6). Ибодати оилавӣ метавонад яке аз роҳҳои пурмазмун ва муассири инкишоф додани дил барои Худо дар фарзандони шумо бошад. Сирри оғоз кардан? Ин корро кунед!
