Ғизои Осмон
Вақте ки Исроил Мисрро тарк кард, қасд дошт, ки миллат ба зудӣ ба Канъон дохил шавад. Аммо вақте ки фарзандони Исроил қуввати канъониёнро диданд, беимонӣ дар байни онҳо ҳукмронӣ кард. Худо дар ғазаби Худ халқро ба биёбон маҷбур кард, то он насл бимирад; зеро чӣ тавр сандуқи аҳд метавонист дар замини ваъда (2 Вақоеънома 6:41) дар байни халқи беимон ҷои истироҳат пайдо кунад? Худованд гуфт: «Ман дар ғазаби Худ қасам хӯрдам, ки онҳо ба истироҳати Ман дохил нахоҳанд шуд» (Ибриён 3:11 KJV).
Нони бисёр дар биёбон (Матто 15:33)
Иқомати тӯлонии Исроил мушкилоти азимеро ба вуҷуд овард: Чӣ тавр миллионҳо одамонро дар биёбон ғизо додан мумкин аст? Пас аз танҳо се рӯз дар биёбони Шур онҳо дар зери осмони гарм ва бебориш хеле ташна буданд, зеро об наёфтанд. Ва «вақте ки онҳо ба Маро омаданд, аз обҳои Маро нӯшида натавонистанд, зеро онҳо талх буданд» (Хуруҷ 15:23). Аммо, Он ки обро ба шароб табдил медод, обҳоро ширин кард, вақте ки бо амри Ӯ, Мусо дарахти муайянеро ба обҳо партофт. Сипас Худо халқи Худро ба «Элим, ки дар он дувоздаҳ чашмаи об ва ҳафтод дарахти хурмо буд; ва онҳо дар он ҷо назди обҳо хайма заданд» (Хуруҷ 15:27) бурд. Ҳамин тавр, халқ аз биёбони Син гузаштанд, ки дар он ҳеҷ чизи хӯрданӣ намерӯид.
Худованд халқи Худро бо ташнагӣ озмуда, сипас онҳоро бо гуруснагӣ озмуд. Онҳо боз ноком шуданд! Бо хашм тамоми ҷамъомад ба Мусо ва Ҳорун рӯ оварда гуфтанд: «Шумо моро ба ин биёбон овардед, то ин тамоми ҷамъомадро бикушед» (Хуруҷ 16:3). Худованд боз ба Мусо гуфт: «Инак, Ман барои шумо нон аз осмон меборонам; ва халқ берун омада, ҳар рӯз миқдори муайянеро ҷамъ мекунанд, то Ман онҳоро озмоям, ки оё онҳо ба қонуни Ман амал мекунанд ё не» (ояти 4). Оё Он ки Нони Ҳаёт аст, нагуфт: «он ки назди Ман меояд, ҳеҷ гоҳ гурусна нахоҳад шуд; ва он ки ба Ман имон меорад, ҳеҷ гоҳ ташна нахоҳад шуд» ва «агар касе ташна бошад, назди Ман ояд ва бинӯшад» (Юҳанно 6:35, 7:37)? Аммо ин ҳодисаҳои биёбон аз ҷониби халқ пурра қадр карда нашуданд.
Ҳаёти рӯҳонӣ
Дар ҳоле ки яҳудиён бо эъломияҳои Ӯ мубориза мебурданд, Писари Худо ба азоби беимонии онҳо илова кард ва гуфт: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям, агар ҷисми Писари Одамро нахӯред ва хуни Ӯро нанӯшед, дар шумо ҳаёт нест» (Юҳанно 6:53). Худованд Исо дар бораи як ҳодисаи ягонаи истеъмоли рӯҳонӣ сухан мегуфт: «Бо як қурбонӣ Ӯ онҳоеро, ки муқаддас шудаанд, то абад комил кардааст» (Ибриён 10:14). Тибқи қонуни Мусо халқ бояд ҳар рӯз манна мехӯрд, аммо онҳое, ки бо файзи Худованди мо Исои Масеҳ наҷот ёфтаанд, дигар ҳеҷ гоҳ барои наҷот гурусна ё ташна нахоҳанд шуд (Юҳанно 6:35). Ҳамон тавре ки Никодим ҳеҷ гоҳ набояд беш аз як маротиба «аз нав таваллуд шавад» (Юҳанно 3:7), ба зани Самария гуфта шуд: «ҳар кӣ аз обе, ки Ман ба ӯ медиҳам, бинӯшад, ҳеҷ гоҳ ташна нахоҳад шуд, балки обе, ки Ман ба ӯ медиҳам, дар ӯ чашмаи обе хоҳад буд, ки ба ҳаёти абадӣ ҷӯш мезанад» (Юҳанно 4:14).
Марги якдафъаина
Ин мисолҳо тасдиқ мекунанд, ки вақте шогирдон дар рӯзи аввали ҳафта барои хӯрдани нон ва нӯшидани шароб ҷамъ омаданд, онҳо наҷоти якдафъаинаеро, ки ҳангоми эътимод ба Писари Худо гирифта буданд, ёд мекарданд (Аъмол 2:42). Дар Рӯҳ, Петрус аллакай ба ҳамаи онҳое, ки имон оварда буданд, ваъда дода буд, ки «ҳар кӣ номи Худовандро даъват кунад, наҷот хоҳад ёфт» (Аъмол 2:21). Ба ғайрияҳудиён ҳамон расул, ки ба наҷот тавассути имон ба Масеҳ шаҳодат медод, изҳор дошт: «Ба Ӯ ҳамаи пайғамбарон шаҳодат медиҳанд, ки тавассути номи Ӯ ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, омурзиши гуноҳҳоро хоҳад гирифт» (Аъмол 10:43). Наҷот берун аз имон ба Масеҳ вуҷуд надорад. Писари Худо эълон кард: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям, агар ҷисми Писари Одамро нахӯред ва хуни Ӯро нанӯшед, дар шумо ҳаёт нест. Ҳар кӣ ҷисми Маро мехӯрад ва хуни Маро менӯшад, ҳаёти абадӣ дорад; ва Ман ӯро дар рӯзи охирин эҳё хоҳам кард» (Юҳанно 6:53-54).
Ғизои рӯҳонӣ (1 Қӯринтиён 10:4)
Баъзеҳо ин суханонро ба маънои аслӣ хӯрдани ҷисм ва нӯшидани хуни Масеҳ (Матто 26:26-28) татбиқ мекунанд. Аммо Худо, ҳамон қонунгузоре, ки яҳудиёнро аз нӯшидани хун манъ карда буд (Ибодат 17:12,14), ин манъро ба имондорони ғайрияҳудӣ низ фармуд (Аъмол 15:20,29). Мо инчунин дарк мекунем, ки Худованд Исо ҳеҷ гоҳ дастур намедод ё чизеро, ки хилофи фармонҳои Худост, амал намекард. Инро бодиққат қайд кунед: ба дузди тавбакарда ки ба Наҷотдиҳанда имон оварда буд, Худованд эълон кард: «Ба ростӣ ба ту мегӯям, имрӯз ту бо Ман дар биҳишт хоҳӣ буд» (Луқо 23:43). Ба ҳамин монанд, дар Китоби Муқаддас бисёр имондорони дигар ҳастанд, ки омурзиши фаврӣ ва абадии гуноҳҳои худро бидуни чашидани нон ва шароби «транссубстансиатсияшуда» (нони муқаддас ва шароб ба ҷисм ва хуни воқеии Масеҳ табдил меёбанд) гирифтанд (Матто 9:2; Марқӯс 2:5; Луқо 5:20, 7:47-48). Он чизе, ки гуноҳкорон карда буданд, онҳоро наҷот надод. Худованд худаш гуфт: «Имони ту [ба Ӯ] туро наҷот дод» (Луқо 18:42; ниг. инчунин Матто 9:22, 15:28; Марқӯс 5:34, 10:52; Луқо 8:48, 17:19). Он чизе, ки Ӯ барои мо дар салиб кардааст, воситаи сафедкунии мост. Худо «Ӯро, ки гуноҳро намедонист, барои мо гуноҳ кард; то ки мо дар Ӯ адолати Худо гардем» (2 Қӯринтиён 5:21, ниг. инчунин Луқо 22:37; Румиён 4:4,9).
Наҷоти якдафъаина
Қонуни Мусо бо такрори маросимӣ тавсиф мешавад, зеро «қонун ҳеҷ чизро комил накард» (Ибриён 7:19), аз ин рӯ коҳинон дар вазифаҳои ҳаррӯзаи худ «борҳо ҳамон қурбониҳоро пешниҳод мекарданд», ки «ҳеҷ гоҳ гуноҳҳоро бартараф карда наметавонистанд» (10:11). Ба ҳамин монанд, халқ бояд шаш рӯз дар як ҳафта манна ҷамъ мекард, то гуруснагии худро қонеъ созад. Аммо, вақте ки «файз ва ростӣ ба воситаи Исои Масеҳ омад», он гоҳ «бо як қурбонӣ Ӯ ... онҳоеро, ки муқаддас шудаанд, то абад комил кард» (Юҳанно 1:17; Ибриён 10:14). «Инро Ӯ як бор кард, вақте ки Худро қурбонӣ кард» (Ибриён 7:27). Аз ин рӯ, Худо ба ҳамаи онҳое, ки имон доранд, ваъда додааст, ки «гуноҳҳо ва беадолатиҳои онҳоро дигар ёд нахоҳам кард», ва изҳор доштааст, ки «дар он ҷое ки омурзиши инҳост, дигар қурбонӣ барои гуноҳ нест» (10:17-18). Ба ибораи дигар, онҳое, ки Нони Худоро тавассути имон ба Исои Масеҳ чашидаанд, ҳаёти абадӣ гирифтаанд. Инчунин, азбаски онҳо нобуд шуда наметавонанд, онҳо дар Масеҳ абадӣ бехатаранд. «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти абадӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16; ниг. инчунин Юҳанно 6:27, 10:28).
Вафодорӣ: Далели имон
Яъқуб ба мо мегӯяд, ки далели ҳаёти абадӣ итоаткории онҳоест, ки даъво доранд, ки бо имон сафед шудаанд. Аз ин рӯ, ӯ менависад: «Ман имони худро ба ту бо аъмоли худ нишон медиҳам» (Яъқуб 2:18). Инчунин дар Ибриён 11, Рӯҳи Худо баъзе амалҳои намунавии имонро, ки аз ҷониби онҳое, ки қадим буданд ва бо имон сафед шуда буданд, номбар мекунад. Мо дар бораи баъзеҳо мехонем, ки баъзан лағжиш мекарданд, аммо онҳо барқарор шуда, хидмати худро то охир содиқона идома доданд.
Ҷасадҳо дар биёбон
Мутаассифона, аксарияти исроилиён дар биёбон фарзандони имон набуданд. Дар натиҷа, пас аз чанд рӯз онҳо аз манна нафрат карданд ва гуфтанд: «Ҷони мо аз ин нони сабук нафрат дорад.» Барои ин гуноҳ «Худованд морҳои оташинро дар байни халқ фиристод, ва онҳо халқро газиданд; ва бисёр халқи Исроил мурданд» (Ададҳо 21:5-6). Инро ба ёд оварда, Худованд гуфт: «чунон ки Мусо морро дар биёбон баланд кард, ҳамон тавр Писари Одам низ бояд баланд карда шавад; то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти абадӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:14-15). Оё шумо имон доред?
Манна дар биёбон (Аҳди Қадим)
Ба фасод дучоршаванда (Хуруҷ 16:20) Тӯҳфаи шашрӯза аз осмон (Хуруҷ 16:21-22) Тӯҳфа аз осмони аввал (Забур 78:23-24) Ноне, ки ҳаёти муваққатиро нигоҳ медошт (Юҳанно 6:49) Иштиҳои ҷисмониро қонеъ мекард (Юҳанно 6:31) Тӯҳфаи бепул аз Худо (Хуруҷ 16:4) Аз марги ҷисмонӣ пешгирӣ мекард (Хуруҷ 16:3) Ҳалли мушкилоти ғизо (Такрори Шариат 32:10) Ҳалли аз ақли Худо (Хуруҷ 16:8) Бисёре аз онҳое, ки маннаи биёбонро чашиданд, дар гуноҳҳои худ мурданд (Ададҳо 27:3; Ибриён 3:17).
Масеҳ Нони Зинда (Аҳди Ҷадид)
Абадӣ бефасод (Аъмол 2:27,31; 13:35) Тӯҳфаи якдафъаина ва абадӣ аз Худо (Юҳанно 6:27) Тӯҳфаи Худо аз осмони сеюм (Юҳанно 6:32) Ноне, ки ҳаёти абадӣ медиҳад (Юҳанно 6:27) Ҷони орзумандро қонеъ мекунад (Забур 107:9) Тӯҳфаи ройгони ҳаёти абадӣ (Юҳанно 6:32; Эфсӯсиён 2:8) Моро аз марги дуюм наҷот медиҳад (Ваҳй 20:6) Ҳалли мушкилоти гуноҳ (Аъмол 4:12) Наҷот аз ҳузури Худо (Юҳанно 6:33) Наҷоти якдафъаина ба онҳое дода мешавад, ки Нони зиндаи Худоро мечашанд (Юҳанно 6:35)
