Рушд дар хидмат
Дар он ҷо онҳо барои Ӯ шомӣ тайёр карданд; ва Марто хидмат кард. —Юҳанно 12:2 KJV
Мартои Байт-Ҳинӣ одатан дар муқоиса бо хоҳараш Марям каме хира ба назар мерасад. Вай танҳо ба Худованд хидмат мекард – ва он ҳам бо шикоят – дар ҳоле ки Марям дар пойҳои Исо нишаста, каломи Ӯро мешунид. Аммо биёед ба Марто бори дигар назар андозем. Се ҳикояи библиявӣ ӯро ҳамчун як хизматгори рушдкунанда тасвир мекунанд – касе, ки аз хатогиҳои худ дарс гирифта, пешрафти хуб кардааст.
Саҳнаи 1: Мартои ҷанҷолӣ (Луқо 10:38-42)
Ҳарчанд Марто Худовандро ба хонаи худ қабул кард ва ба Ӯ хидмат кард, вай мушкилот дошт. Хоҳараш ӯро ба хашм меовард. Марям кореро намекард, ки Марто фикр мекард, ки вай бояд кунад. Оё ин шинос нест? Ва ҳамин тавр хидмат барои Марто бори гарон шуда буд, ва ин боиси рӯҳияи танқидӣ ва кина, ҳатто нисбат ба Худованд гардид. Ҳоло хидмат ҳеҷ гоҳ барои бори гарон будан пешбинӣ нашуда буд, балки ҷараёни дили шод буд.
Саҳнаи 2: Мартои мӯъмин (Юҳанно 11:3-5,20-27)
Марто тавассути азоб рушд кард. Дар андӯҳи худ аз беморӣ ва марги бародараш, вай ба Худованд муроҷиат кард. Мо қариб каме аз рӯҳияи кӯҳнаи шикоятро ҳис мекунем, вақте ки вай гуфт: «Худованд, агар Ту дар ин ҷо мебудӣ, бародарам намемурд» (ояти 21). Вақте ки сӯҳбат идома ёфт, вай ба назар мерасид, ки ба Худованд барои оянда бовар карда метавонад, аммо на барои ҳозира. Ин ба мо хеле монанд аст, ҳамин тавр не? Ба Ӯ барои наҷоти абадӣ бовар кардан осонтар аст, на барои мушкилоти ҳозира. Аммо Марто дар самти дуруст ҳаракат мекунад. Вай шаҳодати пурқуввати имони худро ба Масеҳ медиҳад.
Саҳнаи 3: Мартои зебо (Юҳанно 12:1-3)
Дар ин ҷо боз як шомӣ, аммо он аз шомии Луқо 10 хеле фарқ мекунад. Ҳоло ҳама ҷои дурусти худро ёфтаанд. Марто хидмат мекунад, Лаъзор бо Исо дар сари миз нишастааст ва Марям пойҳои Исоро бо равған тадҳин мекунад. Аммо аз ҳама беҳтар, ҳеҷ кас шикоят намекунад. Марто зебо шудааст. Аз намунаи зебои ӯ мо метавонем шодии танҳо иҷро кардани ҷои хидмати худро ба Худованд ва ба дигарон иҷозат доданро омӯзем.
