Дар замоне, ки ҳикмат ва фалсафаи инсонӣ сахт кӯшиш мекунад, ки ба ҳақиқати ошкоршудаи Каломи Худо илова кунад ё онро тағйир диҳад ва ин гуна чизҳо барои бисёриҳо ҷолиб мегарданд, ман мехоҳам ҳар як имондорро бо тамоми дилам даъват намоям, ки вақти зиёдеро барои баррасии соддатарин, муҳимтарин далелҳои масеҳият сарф кунад. Агар мо бо дониши ин чизҳо ба воя расида бошем, майли мо ин аст, ки онҳоро бе он ки аҳамияти бузурги ҳар як ҷузъиёти он чиро, ки Худо дар шахсият ва кори Писари маҳбуби Худ ошкор кардааст, ба дил гирем ва аз он лаззат барем, қабул кунем. Дар қадршиносии дурусти ҳамаи ин чизҳо қудрати аҷибе мавҷуд аст, қудрате, ки танҳо фарзанди Худо метавонад донад.
Мӯъҷизаи Таҷассум
Вақт ҷудо кунед, то дар бораи мӯъҷизаи таҷассуми Худои зинда дар шахсияти хоксоронаи Худованд Исо мулоҳиза ронед. Ҳарчанд Ӯ Худои бепоён, абадӣ, ҳамадон, ҳамақудрат ва ҳамаҷонибаи коинот буд, Ӯ бо файзи аҷибе Инсон шуд (Филиппиён 2:5–7), Инсоне бо вобастагӣ ва имони комил, ки ҳар як амал, сухан ва фикри Ӯ бо соддагии худ зебо буд, бо файз ва ҳақиқат ба таври аҷибе дар ҳар як ҷузъиёти ҳаёти шахсӣ ва муносибати Ӯ бо дигарон омехта шуда буд.
Мӯъҷизаи аҷиби қурбонии ихтиёрӣ
Дар бораи мӯъҷизаи аҷиби қурбонии ихтиёрии ин Худованди ҷалол низ фикр кунед, вақте ки Ӯ «мисли барра ба қатл бурда шуд». Ҳар чизе, ки ба он марги беназири Ҷолҷота алоқаманд аст, сазовори амиқтарин баррасӣ ва мулоҳизаи мост, хоҳ ин шаъну шарафи хоксоронаи Ӯ дар итоат ба душмании талхи инсоният бар зидди Ӯ бошад, хоҳ дар таҳаммули ҳайратангезтар ва даҳшатноки доварии рехташудаи Худо бар зидди гуноҳҳои мо (тафсилоти гуноҳи мо—1 Петрус 3:18) ва бар зидди гуноҳ (принсипи аслии бадӣ, ки ҳамчун душмани даҳшатноки Худо таҷассум ёфтааст—2 Қӯринтиён 5:21).
Инчунин, ба назар гиред, ки ин қурбонӣ ҳар як имондорро аз гуноҳаш комилан пок кардааст (1 Юҳанно 1:7) ва ӯро аз ғуломии бераҳмонаи гуноҳ озод кардааст (Румиён 6:22). Ин наҷотро бисёре аз масеҳиён намефаҳманд, ҳарчанд онҳо ба он ҳуқуқи комил доранд ва ҳеҷ яке аз мо пуррагии аҳамияти онро дарк намекунем.
Дар Маҳбуб қабулшуда
Масъалаи дигаре, ки барои мулоҳизаи бодиққати мост, ин аст, ки ҳамаи имондорон «дар Маҳбуб қабул шудаанд» (Эфсӯсиён 1:6). Масеҳ Маҳбуби Худост, ки аз мурдагон эҳё шуда ва ба дасти рости Худо баланд бардошта шудааст, ва «дар Масеҳ» ҳар як имондор ба мисли Худи Ӯ дар назди Худо комилан қабулшуда ва маҳбуб аст.
Биёед вақт ҷудо кунем, то дар бораи баландбардории Ӯ ва қабули мо дар Ӯ амиқ фикр кунем. Аммо биёед таълимоти имрӯзаи «худдӯстӣ», «худшиносӣ» ва «арзиши худ»-ро комилан рад кунем. Ин танҳо эътимод ба ҷисм аст.
«Дар ҷисм» инсон беарзиш аст:
Онҳое, ки дар ҷисм ҳастанд, наметавонанд Худоро писанд кунанд (Румиён 8:8).
Аммо «дар Масеҳ» шумо барои Худо арзиши бузург доред, зеро ин мавқеи комилияти мутлақ аст.
Рӯҳи Худои сокин
Ба ин далели аҷибе алоқаманд аст, ки Рӯҳи Худо дар ин асри файз ба ҳар як фарзанди Худо воқеан сокин шудааст, то барои ҳаёти ҳақиқии масеҳӣ ва шаҳодат фаҳмиш (1 Қӯринтиён 2:12) ва қудрат (Аъмол 1:8) диҳад. Ин далел ва ҳама чизе, ки ба он алоқаманд аст, сазовори он аст, ки мо вақти худро барои баррасии амиқи он сарф кунем.
Масеҳ Саркоҳин ва Ҳимоятгари Бузурги мо
Чӣ қадар хуб аст, ки ба ёд орем, ки Масеҳ Саркоҳини Бузурги мо дар дасти рости Худост, ки бо файзи комил ба мо ғамхорӣ мекунад, имондоронро аз хатар, мушкилот ва бадӣ муҳофизат мекунад (Ибриён 4:14–16). Инчунин Ӯ Ҳимоятгари мо назди Падар аст, ки агар мо гуноҳ кунем, моро бо раҳм барқарор мекунад (1 Юҳанно 2:1). Мо ба кори шафоатгарии Ӯ хеле ниёз дорем, аммо метавонем аҳамияти онро ба осонӣ фаромӯш кунем.
Масеҳ Сарвари Бадан, Калисо
Биёед инчунин хеле шодӣ кунем, ки на танҳо имондорони инфиродӣ аз ин чизҳо хеле баракат ёфтаанд, балки Масеҳ низ «Сарвари бадан, Калисо» аст (Қӯлассиён 1:18). Ӯ ба ҳар як узви бадани Худ хеле таваҷҷӯҳ дорад ва мо низ бояд чунин бошем. Ӯ имондоронро дар ягонагие муттаҳид кардааст, ки ҳеҷ гоҳ шикаста намешавад ва аз мо низ интизор аст, ки бар ин ҳақиқати муқарраршуда амал кунем, нисбат ба ҷамъомади Ӯ муҳаббати ҳақиқӣ дошта бошем ва аҳамияти ҳама чизеро, ки ба сарварии Ӯ бар бадан алоқаманд аст, дарк кунем.
Дурнамои ваъдашудаи омадани Худованд
Чӣ қадар мулоҳизаи ширин низ метавонад аз дурнамои ваъдашудаи омадани Худованд Исо (Юҳанно 14:3) насиби мо гардад. Ин бояд барои мо ба мисли он чизҳое, ки аллакай воқеиятҳои иҷрошудаанд, воқеӣ бошад, зеро он низ ҳамон қадар муайян аст. Аҳамият ва ҳолатҳои ҳамроҳи он метавонанд ба тафаккури шукргузори мо машғул шаванд. Агар шумо аз фикри истиқболи омадани Ӯ дар ҳар лаҳза шод набошед, пас дили худро дар назди Худованд тафтиш кунед ва ҳар як чизи монеъшавандаро дур кунед, то шумо тавонед
дар умеди ҷалоли Худо шодӣ кунед (Румиён 5:2).
Қудрати ҳақиқати зинда
Дар ҳамаи ин далелҳои оддии ҳақиқати зинда (ва дар бисёре дигар, ки дар ин ҷо зикр нашудаанд) чунин қудрате мавҷуд аст, ки имондорро барои аз таҳти дил пайравӣ ва хидмат ба Худованд Исо зинда ва ҳавасманд мекунад. Барои ин ба мо ҳақиқати поки Худо лозим аст. Павлус ба Тимотиюс, ҷавоне, гуфт:
Дар бораи ин чизҳо мулоҳиза ронед; худро комилан ба онҳо бахшед, то пешрафти шумо барои ҳама аён бошад (1 Тимотиюс 4:15, NKJV).
Маълум аст, ки ба мо вақти хеле кам мондааст, ки дар он ба Худованд ҳақиқатан хидмат кунем; ва барои шоҳиди ҳақиқӣ будан барои Ӯ, мо бояд далелҳоеро, ки дар бораи онҳо шаҳодат медиҳем, хуб донем.
