«Ҳушёр бошед, дар имон устувор истӣ, ҷасур бошед, қавӣ бошед. Ҳамаи корҳои шумо бо муҳаббат анҷом дода шавад». 1 Қӯринтиён 16:13-14
Оё мардоне нестанд, ки фурӯтанона иродаи Худоро меҷӯянд? Ки дилҳои худро аз ситорагон болотар парвоз медиҳанд, то пур кунанд Бо ҳақиқат ва ҳикмат аз Қуддус, Ки мехоҳад ба онҳо дар бораи Писари муборакаш таълим диҳад.
Мардоне, ки дар муҳаббати Исо ғарқ шудаанд, куҷоянд; Ки фикрҳои худро ба чизҳои олиҷаноби боло равона мекунанд? Ки Каломи Ӯро меҷӯянд ва ҳар рӯз ин интихобро мекунанд, Барои пайравӣ аз Исо ва итоат ба овози Ӯ.
Як Мард ҳаст, ки ҳамеша иродаи Худоро дӯст медошт; Дар зиндагӣ ва марг маслиҳатҳои Ӯро иҷро кард. Масеҳ онро шодӣ ва ҳар лаззати пок ёфт Ҳар лаҳзаро дар ҳузури Падараш зиндагӣ кардан.
Худовандо, мардонеро бархезон, ки ба ин монанд барои Худо зиндагӣ мекунанд; Хизматгорон, мисли Ту, бо чашмони ягона ва муқаддас. Мардон, салиби худро бардоред – барои давидан дар мусобиқаи худ қавӣ бошед; Интизори таърифи Устоди худ, «Аҳсант».
Ҳоло вақти он аст, ки мардон бояд барои Масеҳ зиндагӣ кунанд; Ҳама чизро бо муҳаббат анҷом диҳед ва нархро оқилона ҳисоб кунед. Ҳушёр бошед ва устувор истӣ, дар имон устувор бошед; Тоҷе шуморо интизор аст ва чеҳраи Наҷотдиҳандаи шумо. — Т. М. Клемент, хурдӣ.
