Дар оятҳои қаблии боби 53 овозе, ки сухан мегӯяд, боқимондаи Исроил аст; ин эътирофи онҳо аз Масеҳ дар рӯзи оянда аст. Ҳоло нубувват идома дорад, аммо худи пайғамбар сухан мегӯяд — ин эътироф нест, балки тавсиф аст. Дар оятҳои 7 ва 8, Ишаъё мурофиаи Масеҳро дар назди додгоҳи инсон ва хислати Ӯро ҳамчун барра тасвир мекунад.
Масеҳро ба назди додгоҳи инсон оварданд, аммо ин мурофиаи ғайриқонунӣ мувофиқи қонуни яҳудӣ буд. Ин додгоҳи сохта бо шоҳидони дурӯғин ва натиҷаи пешакӣ муайяншуда буд. Ӯ «мазлум» буд, зеро ин мурофиаи беадолатона буд, ҳатто мувофиқи меъёрҳои гуноҳкоронаи инсон. Ӯ инчунин «азоб кашид» — маънои аслии калима «таҳқиршуда» аст — онҳо Худованди ҷалолро таҳқир ва масхара карданд. Сипас Ӯро ба назди ҳокими ғайрияҳудӣ, намояндаи Қайсар дар Яҳудо оварданд. Пилат аз хомӯшии Масеҳ ва оромии Ӯ дар баробари иттиҳомоти сершумор «ҳайрон шуд» (Марқ. 15:3–5). «Оё намедонӣ, ки ман қудрат дорам, ки Туро маслуб кунам ва қудрат дорам, ки Туро озод кунам?» Ҷавоби олиҷаноб, вале ҷиддӣ ин буд: «Ту ҳеҷ қудрате бар Ман намедоштӣ, агар он аз боло ба Ту дода намешуд» (Юҳ. 19:10–11). Чӣ оромиш ва шаъну шараф! Ин ҳокими бутпарастро хеле ба ташвиш овард.
Хомӯшии Масеҳ мисли барраи бегуноҳ ва итоаткор дар дасти пашмгир ва қассоб хоҳад буд. Дар ҳақиқат, ин Барра аз пеш аз бунёди ҷаҳон пешакӣ таъин шуда буд (1 Пет. 1:20); мо Ӯро дар нахустзодаи рамаи Ҳобил мебинем (Ҳас. 4:4); дар баррае, ки Худо таъмин хоҳад кард, чунон ки дар кӯҳи Мориё пешгӯӣ шуда буд (22:8); ва дар барраи Фисҳи Хуруҷ. Ӯ Баррае буд, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардошт (Юҳ. 1:29).
