Мико
«Бисёр халқҳо хоҳанд омад ва хоҳанд гуфт: «Биёед, ба кӯҳи Худованд, ба хонаи Худои Яъқуб бароем; Ӯ роҳҳои Худро ба мо таълим хоҳад дод, ва мо дар роҳҳои Ӯ роҳ хоҳем рафт». Зеро аз Сион шариат хоҳад баромад, ва каломи Худованд аз Ерусалим» —Мико 4:2 NKJV
Мико, ки маънояш «кӣ мисли Худост?», Худовандро дар ҳукм зоҳир мекунад. Ин ҳукм на танҳо бар Исроил, балки бар ҳамаи халқҳо низ аст. Ҳолати Яҳудо ва Исроил нишонаи ҳолати ҳамаи халқҳо – «замин ва ҳамаи он чизе ки дар он аст» (1:2) дониста мешавад. Дар Амос мо мехонем, ки чӣ гуна Худо бояд хонаи Исроилро ҳукм кунад, вақте ки Ӯ ба ҳукм кардани халқҳо оғоз мекунад. Аммо дар Мико, Ӯ бояд халқҳоро ҳукм кунад, зеро Исроил бояд ҳукм карда шавад. Исроил танҳо намунаи тамоми инсоният аст, ва чунон ки гунаҳкор буданаш исбот мешавад, он гунаҳкории «тамоми ҷаҳонро» (Румиён 3:19) исбот мекунад. Танҳо Худо метавонад ҳукмро иҷро кунад, ва Ӯ бениҳоят қодир аст, ки ин корро кунад.
Баъдтар дар Мико табобат танҳо дар Худо дида мешавад, ки гуноҳро мебахшад, зеро Ӯ аз раҳмат лаззат мебарад. Ӯ қавми Худро ба худ бармегардонад ва ҳамаи гуноҳҳои онҳоро ба умқи баҳр мепартояд (7:18-19). Баракати Исроил маънои баракати бузургро барои халқҳо хоҳад дошт, ки дар кӯҳи Яҳува дар Ерусалим лаззат хоҳанд бурд (4:1).
Мико 5:2 дорои як пешгӯии бузург аст: омадани Масеҳ ба Байт-Лаҳм. Ӯ ҳимоятгари қавми худ хоҳад буд, вақте ки ашшурии рӯзҳои охир ба онҳо ҳамла мекунад.
Ин китоб ба таври зебо нишон медиҳад, ки вақте ҳама чизи дигар ноком мешавад, Худо Санги абадӣ аст. Кӣ мисли Худост?
Ин сутун аз китоб гирифта шудааст: «Библия, 66 китоби он ба таври мухтасар.» Онро аз Believers Bookshelf USA харидан мумкин аст.
