«Кадом мард тарсончак ва дилсард аст? Бигзор ӯ равад ва ба хонаи худ баргардад, то ки дили бародаронаш мисли дили ӯ об нашавад». (Такрори Шариат 20:8)Ҳолатҳои рӯҳии мо сирояткунандаанд ва онҳо зуд сироят мекунанд. Суханони мо метавонанд ба дигарон мисли карнай таъсир расонанд ё онҳо метавонанд мисли борони сард ва қатрагӣ таъсир расонанд; бо ҳолатҳои рӯҳии мо низ ҳамин тавр аст. Амалҳои мо метавонанд дар роҳбарӣ илҳомбахш бошанд, ё онҳо метавонанд вазирони депрессия бошанд; бо ҳолатҳои рӯҳии мо низ ҳамин тавр аст. Табъи устувори мо сирояткунанда аст, ҳарчанд хомӯш бошад. Табъи мо як энергия аст ва ҳеҷ гоҳ ором нест. Ҳузури худи мо таъсирбахш аст ва таъсири он фаъол аст, ҳатто вақте ки мо танҳо дар як маҷлис қабулкунандагони ғайрифаъол ба назар мерасем, на пешвоёни фаъоли ҷамъият. Ҳар кас саҳми муҳим мегузорад, ва саҳми мо метавонад мисли саҳми як айсберг бошад, ки аз баҳрҳои қутбӣ ба ҷануб ҳаракат мекунад ва ҳаворо дар масофаи чандин мил хира мекунад.
Ҳамаи ин дар таҷрибаи инсонӣ як чизи маъмулист. Кӣ таъсири сирояткунандаи ҳолати рӯҳӣ ё табъро эътироф накардааст? Масалан, ҳузури пессимист ҳамеша ба корҳои бузург номусоид аст. Ӯ метавонад кам ё ҳеҷ чиз нагӯяд, аммо рӯҳи беҷони ӯ ба ҳама як маҳдудияти яхбаста мегузорад.
Ҳузури ҷаноби Тарсончак ҳамеша ҳарорати ахлоқиро паст мекунад, ва ҳамчунин ҳузури ҷаноби Ноумедӣ ва духтараш хонум Бисьёр-тарсончак. Ин на он аст, ки онҳо бисёр мегӯянд, зеро онҳо аксар вақт хеле хомӯшанд, аммо онҳо фазоро аз ҳаёти илҳомбахши он маҳрум мекунанд ва онҳо майл доранд, ки ҳамаи ҷараёнҳои хушҳолии рӯҳро ях кунанд. Кӣ таъсири онҳоро намедонад? Кӣ таъсири яхбастаи муҳтарам ҷаноби Тарсончакро дар тӯй ё маросими дафн намедонад?
Ва кӣ ҳис намекунад, ки вақте ӯ ҳузур дорад, дар оташ маводи намнок мавҷуд аст ва мо кӯшиш мекунем, ки як корхонаи наҷиб ва хатарнокро оғоз кунем? Ва кӣ декон Дилсардро намедонад, ки мисли як моеъи як замон зинда, ки фурӯзонии худро гум кардааст, ҳамвор аст? Чӣ кори душворест, ки ҳангоми ҳузури Дилсард дар маҷлис ва то охир мондани ӯ шодмонӣ нигоҳ дошта шавад! Ин ҳолатҳои рӯҳӣ хеле сирояткунандаанд ва агар мо хоҳем, ки иммунитет дошта бошем, бояд худро ба ҳаракат дарорем.
Аммо оё мо барои ҳолатҳои рӯҳии худ масъулем? Оё онҳо ба соҳае тааллуқ доранд, ки фармонҳои мо дар он ҷо амал намекунанд? Оё мо дар назди онҳо нотавонем? Агар мо ба баъзе одамон гӯш диҳем, бояд тахмин кунем, ки ҳолатҳои рӯҳии бад зулмҳое мебошанд, ки бояд танҳо раҳмро ба вуҷуд оранд.
Мебинед, ин табъи ман аст!Ва вақте ки ин гуфта мешавад, гумон меравад, ки тавзеҳот комил ва ниҳоӣ аст. Яъне, мо дар бораи табъ мисли он ки дар бораи иқлим сухан меронем, сухан меронем ва тағир додани табъро тақрибан ба мисли гарм кардани доираи Арктика ё хунук кардани Экватор ғайриимкон мешуморем.
Ман аз рӯи табъ дилсард ҳастам!Ин иқлими онҳост ва онҳо бояд то охири умр дар он зиндагӣ кунанд.
Аммо табъ иқлими тағйирнопазир нест. Файз вақте ки ба ҳолатҳои рӯҳӣ даст мерасонад, боздошта намешавад. Агар муҳаббати Худо коре карда тавонад, он метавонад иқлими рӯҳонии инсонро тағир диҳад. Агар мо номаҳои Ҳавворӣ Павлусро хонем, ҳар як ҳолатеро, ки тағироти куллии табъро нишон медиҳад, қайд кунем, мо аз шумораи зиёди шоҳидон ҳайрон хоҳем шуд. Аз ҳама чизҳое, ки файзи Худо метавонад ба ҳаёти инсонӣ биёрад, ҳеҷ чиз аз омадани ширинӣ ва нур мутмаинтар нест. Барои талхӣ ширинӣ ҳаст, ва инак! киноягар муқаддас мешавад. Барои ноумедӣ нур ҳаст, ва инак! пессимист фарзанди умед мешавад.
Пас, агар дилсардон ба хона баргарданд, то ки сирояти онҳо ба ҳамсолонашон сироят накунад, бигзор онҳо ба Худованд баргарданд, ва Ӯ дилсардии онҳоро ба қуввати шуҷоатманд табдил медиҳад.
Вақте ки онҳо ҷасорати Петрусро диданд!Бале, ва ӯ як замон дилсард буд, ва ӯ дар рӯзи душворӣ аз ҳуш рафт.
