Дар ин оятҳо ба мо тафовути равшане дода шудааст, ки мо имони Мусо ва интихоберо, ки ба ӯ пешниҳод шуда буд, мебинем. Ин чӣ гуна намунаест барои ҳамаи имондорон, новобаста аз давра ё замон!
Дар ояти имрӯза се амал аз ҷониби Мусо мавҷуд аст: «интихоб кардан», «қадр кардан» ва «дидан». Ӯ метавонист ду амали аввалро аз сабаби амали охирин анҷом диҳад: бо имон ӯ «Ӯро, ки ноаён аст» дид.
Мусо интихоб ва ҳисоб кард, зеро ӯ ба ҷуброн: «мукофот» интизор буд. Бо имон, ӯ Ноаёнро дид, ва ин ба ӯ имкон дод, ки нанги шиносоӣ бо Масеҳ ва халқи Ӯро таҳаммул кунад. Ин нанг барои Мусо аз ҳамаи ганҷҳои Миср сарвати бузургтар буд. Шубҳае набуд, ки Миср ба ӯ бисёр чизҳоро пешниҳод мекард: ҳамчун писари духтари Фиръавн, ӯ шӯҳрат, сарват, қудрат ва лаззатҳои ҷисмонӣ, ҳама чизеро, ки ин ҷаҳон пешниҳод мекунад, дошт. Аммо, барои Мусо, ганҷҳои Миср дар нури «сарватҳои Масеҳ» беарзиш менамуданд.
Ин «сарватҳои бузургтар» чистанд? Мо онҳоро дар заминаи масеҳӣ чӣ гуна мефаҳмем? Ҳавворӣ Павлус дар Эфсӯсиён «сарватҳои файзи Ӯ» (Эфсӯсиён 1:7; 2:7), «сарватҳои ҷалол» (1:18; 3:16) ва «сарватҳои бепоёни Масеҳ» (3:8) -ро зикр мекунад. Ҳарчанд Масеҳ сарватманд буд, аммо Ӯ камбағал шуд, то ки мо «тавассути камбағалии Ӯ сарватманд шавем» (2 Қӯринтиён 8:9). «Ганҷҳо дар осмон» барои онҳое, ки Ӯро пайравӣ мекунанд, захира карда мешаванд (Матто 6:19–20). Бигзор Мусо барои рӯҳбаландӣ ва намунаи мо бошад!
