«Ва бо шодӣ аз чоҳҳои наҷот об хоҳед кашид» — Ишаъё 12:3 KJV
Ман намедонам, ки Худо барои халқи худ чанд чоҳи наҷотро таъмин кардааст, аммо ман мехоҳам як акростик аз нӯҳ чоҳи бепоёнро барои шодӣ ва таровати мо пешниҳод кунам.
Амният
Дар ҷаҳони ноамнӣ, Чӯпони неки мо ба мо ваъдаи амни ҳаёти ҷовидониро додааст. Мо ҳеҷ гоҳ нобуд нахоҳем шуд (Юҳанно 10:28).
Кафолат
Каломи илҳомбахши Худо комилан боварибахш аст. Он на танҳо моро барои наҷот доно мекунад, балки Навиштаҳо моро барои ҳар як кори нек комилан муҷаҳҳаз месозад (2 Тимотиюс 3:16-17).
Муҳаббат
Наҷотдиҳандаи мо, ки муҳаббати Худро бо мурдан барои мо нишон дод, моро бо муҳаббати абадӣ дӯст медорад (Ирмиё 31:3).
Биниш
Бо чашмони кушода мо метавонем ҷалоли Худоро дар чеҳраи Исои Масеҳ бубинем (2 Қӯринтиён 4:6).
Дастрасӣ
Мо ҷуръат дорем, ки ба муқаддастарин ҷой бо хуни Исо – роҳи нав ва зинда – дохил шавем (Ибриён 10:19).
Шаҳодат
Ҳаёти мо, ки замоне пур аз талхӣ ва гуноҳ буд, акнун метавонад аълои Ӯро, ки моро аз торикӣ ба нури аҷоиби худ даъват кардааст, нишон диҳад (1 Петрус 2:9).
Равшанӣ
Худо ба мо, ба воситаи Рӯҳи Худ, чизҳоеро, ки барои онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, омода кардааст – чизҳоеро, ки чашм надидааст, гӯш нашунидааст ва дил тасаввур накардааст, ошкор кардааст (1 Қӯринтиён 2:9-10).
Имконият
Мо имтиёзи бузурги сафири Масеҳ буданро дорем, ки одамонро дар ҳама ҷо ташвиқ мекунем, ки бо Худо оштӣ кунанд (2 Қӯринтиён 5:20).
Наздикӣ
Мо, ки замоне дур будем, бо хуни Масеҳ ба Худо наздик карда шудем (Эфсӯсиён 2:13).
