Эй Муҳаббате, ки маро раҳо намекунӣ, Ман ҷони хастаи худро дар Ту ором медиҳам; Ман ба Ту ҳаётеро, ки қарздорам, бармегардонам, То ки дар умқи уқёнуси Ту ҷараёни он Боз ҳам бойтар ва пурратар гардад.
Эй нуре, ки тамоми роҳи маро пайравӣ мекунӣ, Ман машъали ларзони худро ба Ту медиҳам; Дили ман шуои қарзгирифтаи худро бармегардонад, То ки дар шуълаи офтоби Ту рӯзи он Боз ҳам равшантар ва зеботар гардад.
Эй Шодие, ки маро аз миёни дард меҷӯӣ, Ман дили худро ба Ту баста наметавонам; Ман рангинкамонро аз миёни борон пайгирӣ мекунам, Ва ҳис мекунам, ки ваъда беҳуда нест, Ки субҳ бе ашк хоҳад буд.
Эй Салибе, ки сари маро баланд мекунӣ, Ман ҷуръат намекунам, ки аз Ту гурехтанро талаб кунам; Ман шукӯҳи ҳаётро дар хок мурда мегузорам, Ва аз замин ҳаёти сурх мешукуфад, Ҳаёте, ки беохир хоҳад буд.
Муаллиф дар вақти изтироб дар 5 дақиқа илҳом гирифта, ин сурудро навишт.
