Дархостҳои оддии Худованд аксар вақт зинапояҳо ба бузургтарин баракатҳои ҳаёт мебошанд. Вақте ки Шимъӯн Петрус ба ду дархости хурди Худованд Исо «ҳа» гуфт, тамоми рисолати ӯ аз «моҳигир» ба «моҳигири одамон» тағйир ёфт. Кори бесамари шабона бешубҳа Петрусро хаста карда буд, аммо ӯ бо хоҳиши худ Исоро ба қаиқ гирифт ва сипас қаиқи худро аз соҳил дур кард, то суханони Устод ба издиҳом расад.
Вақте ки Худованд суханро тамом кард, Ӯ ба моҳигири ботаҷриба гуфт, ки ба оби чуқуртар равад. Петрус медонист, ки вақти сайди хуб нодуруст аст, аммо ӯ итоат кард ва на бо як, балки бо ду қаиқ моҳӣ баракат ёфт!
Баракатҳо аксар вақт аз риояи дархостҳои ба назар ночизи мо бармеоянд. Ҳарчанд мо афзалтар медонем, ки Худованд аз мо хоҳиш кунад, ки корҳои бузургеро иҷро кунем, ки ба издиҳоми зиёд таъсир расонанд, итоаткорӣ дар чизҳои хурд майдони озмоиши мост. Агар Петрус аз додани қаиқи худ ба Исо ё аз хатари сафари моҳигирии нисфирӯзӣ даст мекашид, ӯ баракати фаврии сайди калон ва шояд имконияти боз ҳам бузургтари истифода шудан дар хидмати Ӯ барои наҷоти ҷонҳоро аз даст медод.
Вақте ки мо дар чизҳои хурд содиқ нестем, чӣ чизҳоро аз даст медиҳем?
«Сипас Ӯ ба яке аз қаиқҳо, ки аз Шимъӯн буд, савор шуд ва аз ӯ хоҳиш кард, ки каме аз хушкӣ дур шавад. Ва Ӯ нишаст ва аз қаиқ ба издиҳом таълим дод. Вақте ки Ӯ суханро тамом кард, ба Шимъӯн гуфт: «Ба чуқурӣ равед ва тӯрҳои худро барои сайд партоед.» —Луқо 5:3-4 NKJV
