«Зеро шумо ба кӯҳе наомадаед ... ки бо оташ месӯхт ... балки ... ба Исо, миёнарави аҳди нав.» Ибриён 12:18-24
Хуруҷ 19
Кӯҳ меларзид ва бо оташ медурахшид, пайғамбар аз тарс меларзид, Мардум аз фикри наздик шудани Худо меларзиданд, Карнаи даҳшатнок онҳоро ҳушдор дод, ки ба замин даст нарасонанд; Вақте ки Худо ба замин фуруд омад, ҳузури Ӯ амиқ буд.
Хуруҷ 32
Қонуни муқаддасии комил аз дуди Сино баромад; Ва талаботи Худо оид ба адолат онҳоро маҳкум кард, вақте ки Ӯ сухан гуфт. Се ҳазор гунаҳкор дар рӯзе, ки он эътибор пайдо кард, ҷони худро аз даст доданд; Ва Мусо сангҳои муқаддасро пеш аз хароб шудани урдугоҳ шикаст.
Аъмол 2:1-13
Аммо вақте ки Рӯҳи Муқаддас омад, садои дигаре шунида шуд, Вақте ки забонҳои оташини гарм барои паҳн кардани каломи шодӣ пайдо шуданд; Ва меҳмонон аз дуру наздик озодона омаданд, Барои пайдо кардани манбаъ ва эҳсос кардани қудрати чунин садои бузург.
Аъмол 2:14-47
Файзи Худо ба издиҳоме, ки Писари Ӯро куштанд, пешниҳод карда шуд, Ва сулҳ ба ҳар як ҷон сарфи назар аз он чизе, ки онҳо карда буданд, мавъиза карда шуд, Се ҳазор гунаҳкор дар он ҷо сар хам карда, аз гуноҳи худ тавба карданд; Ва бо имон овардан ба Худованд, ҳар яки онҳо аз нав таваллуд шуданд.
— Бад Моррис
