Қоидаи либоспӯшӣ дар Аҳди Қадим
Мо ин саволҳоро бо тартиби додашуда намегирем. Дар асл, вақте ки мо ба принсипҳои илоҳӣ, ки ин қонунҳоро танзим мекунанд, назар мекунем, саволҳо ба замина мегузаранд.
Пеш аз ҳама, 2 Тимотиюс 3:16-17 (NKJV) ба мо мегӯяд: «Тамоми Навиштаҳо аз илҳоми Худост ва барои таълим, барои сарзаниш, барои ислоҳ, барои тарбия дар адолат муфид аст, то ки марди Худо комил бошад, барои ҳар кори нек комилан муҷаҳҳаз гардад». Вақте ки ҳавворӣ Павлус ин номаро ба Тимотиюс навишт, одамон тамоми Аҳди Қадимро доштанд. Танҳо як қисми Аҳди Ҷадид навишта шуда буд, ва ин дар шакли номаҳо ва баъзе китобҳои алоҳида буд. Чопкунӣ ҳанӯз ихтироъ нашуда буд, аз ин рӯ инҳо дастӣ нусхабардорӣ мешуданд. Хеле кам масеҳиён беш аз як қисми хурди он чизеро, ки мо ҳоло Аҳди Ҷадид меномем, доштанд. Он чизеро, ки доштанд, қадр мекарданд.
Биёед бодиққат дар хотир дорем, ки Рӯҳулқудс Мусоро илҳом бахшид, то китоби Такрори Шариъатро нависад (ба истиснои эҳтимолан боби 34, зеро ба назар мерасад, ки ин аз ҷониби каси дигар навишта шудааст). Ин китоб як қисми Каломи Муқаддаси Худост, ва Худо пушти Каломи Худ меистад. Худованд Исо гуфт: «Гумон накунед, ки Ман омадаам, то Шариъат ё Паёмбаронро нест кунам. Ман наомадаам, то нест кунам, балки то иҷро кунам. Зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям, то осмон ва замин нагузарад, як ҳарф ё як нуқта аз шариъат ҳеҷ гоҳ нахоҳад гузашт, то ҳама чиз иҷро шавад» (Матто 5:17-18).
Худо қонунро дод ба халқи заминии худ Исроил, ва онҳо гуфтанд: «Ҳар он чиро, ки Худованд гуфтааст, мо хоҳем кард» (Хуруҷ 19:8). Аммо, онҳо дар иҷрои он чизе ки ин қадар бемулоҳиза ваъда дода буданд, ба таври назаррас ноком шуданд, гуноҳҳои худро бо ниҳоят маслуб кардани Писари Худо, Худованди мо Исои Масеҳ, ба авҷ расониданд. Мо масеҳиён зери қонун нестем, зеро Масеҳ мурдааст, аз мурдагон эҳё шудааст, ба осмон сууд кардааст ва Рӯҳулқудсро фиристодааст, то дар мо сокин шавад, моро таълим диҳад ва моро ба тамоми ҳақиқат роҳнамоӣ кунад. Худи Масеҳ бояд намунае бошад, ки мо пайравӣ мекунем. Баъзе имондорони яҳудӣ мехостанд, ки мубаддалони ғайрияҳудиро хатна кунанд ва қонунро риоя кунанд, аммо Рӯҳулқудс дар Аъмол 15 ба таври возеҳ нишон дод, ки ба коре, ки Масеҳ анҷом додааст, ҳеҷ чиз илова кардан мумкин нест. Номаи ба Ғалотиён барои мубориза бо ин ақидаи хато навишта шуда буд.
Ҳатто он қисматҳои Каломи Худо, ки мустақиман ба мо, ки масеҳӣ ҳастем, дахл надоранд, дар Китоби Муқаддас ҷои худро доранд. Мо аз онҳо беш аз таърихи қадим меомӯзем; мо мефаҳмем, ки Худо дар бораи бисёр масъалаҳои муҳим чӣ ҳис мекунад. Як чизе, ки мо дар боби аввали Ҳастӣ мебинем, ин аст, ки Худо Худои ҳамадон ва тартибот аст, ки омехтаҳоро нафрат дорад. Ӯ рӯшноиро аз торикӣ, обҳои болоро аз обҳои поён, хушкиро аз баҳрҳо ҷудо кард. Худо растаниҳо ва дарахтони мевадиҳанда ва ҳама гуна мавҷудоти зиндаро аз рӯи намудҳои худ офарид ва инсониятро, мард ва занро офарид.
Ӯ барои ин ҷудоиҳо сабабҳои худро дорад. Масалан, дар Эфсӯсиён 5:22-33 Ӯ воқеияти мард ва зан будани инсониятро пешниҳод кард. Ӯ инчунин нишон дод, ки Ӯст, ки ин дуро дар издивоҷ ба ҳам меорад, ки ҳар яке нақши хоси худро дорад, дар ҳоле ки дигареро ҳамчун намунаи Масеҳ ва Калисо пурра мекунад. Дигар Навиштаҳо ин муносибати аҷибро боз ҳам бештар тасвир мекунанд.
Ӯ ҳамеша сабабҳои худро намедиҳад барои фармонҳо ё дастурҳое, ки медиҳад. Аммо баъзан медиҳад. Хондани бодиққати Такрори Шариъат 4 равшан нишон медиҳад, ки қонун барои Исроил дода шуда буд ва онҳоро аз ҳамаи халқҳои дигари рӯи замин фарқ мекард. Ҳизқиёл 44:18 ба фармони Исроил дар бораи напӯшидани либосҳои омехтаи пашм ва катон каме равшанӣ меандозад. Дар бораи маъбаде, ки дар ҳазорсола сохта хоҳад шуд ва хидмати коҳинон дар он вақт сухан ронда, Худо гуфт, ки либоси онҳо ҳангоми хидмат ба Ӯ бояд аз катон бошад: «онҳо набояд чизе пӯшанд, ки арақро ба вуҷуд орад». Дар Ҳастӣ 3:19, ҳамчун як қисми натиҷаи итоат накардани қасдан Одам ба як фармоне, ки Худо ба ӯ дода буд, ба ӯ гуфта шуд: «Бо арақи рӯи худ нон хоҳӣ хӯрд, то ба замин баргардӣ». Хидмати коҳин бояд имтиёзи шодӣ бошад, на кори вазнин ва арақовар.
Худо мардон ва занонро гуногун офаридааст, ки ҳар яке нақши аз ҷониби Худо додашудаи худро дорад, аммо ба дигаре ниёз дорад ва вобаста аст. Дар қисмати сарварӣ дар 1 Қӯринтиён 11, ки ба мо дастурҳои Худоро барои мӯй ва сарпӯши мардон ва занони масеҳӣ низ медиҳад, мо мехонем: «Бо вуҷуди ин, на мард аз зан мустақил аст, на зан аз мард мустақил аст, дар Худованд. Зеро чунон ки зан аз мард омад, ҳамон тавр мард низ тавассути зан меояд; аммо ҳама чиз аз Худост» (оятҳои 11-12). Дар ҷои дигар, азбаски мо аллакай қайд кардем, ки занон намунаи Калисо ва мардон намунаи Масеҳ мебошанд, занон насиҳат дода мешаванд, ки хоксорона либос пӯшанд ва худро бо ҷавоҳироти гаронбаҳо намоиш надиҳанд (1 Тимотиюс 2:9-15; 1 Петрус 3:1-6). Масеҳ Он Касест, ки бояд намоиш дода шавад, ва Калисо бояд ба Ӯ итоат кунад. Ба ҳамин монанд, офтоб бо шукӯҳи дурахшон медурахшад, дар ҳоле ки дурахши моҳ инъикоси пастшудаи дурахши офтоб аст ва махсусан дар шаб, вақте ки ҳузури офтоб ба чашмони мо намоён нест, дида мешавад.
Дар додани қонунҳо ба Исроил, Худо шароити зиндагии онҳоро ба назар гирифт. Масалан, дар Хуруҷ 35:3 Худо ба исроилиён манъ кард, ки дар рӯзи шанбе дар манзилҳои худ оташ афрӯзанд. Дар Ададҳо 15:32-36 ба мо дар бораи марде гуфта мешавад, ки дар рӯзи шанбе чӯб ҷамъ мекард, зоҳиран барои оташ афрӯхтан. Худо фармуд, ки ин мард аз ҷониби тамоми ҷамъомади Исроил сангсор карда шавад. Худо халқи худро аз биёбон ба замине мебурд, ки кам барф ё ҳавои хеле сард дорад. Агар Ӯ ба онҳо Сибир ё Аляскаро ҳамчун ватан медод, чунин фармон душвории воқеӣ мебуд.
Дар ҳеҷ ҷо Худо либоси мардонро дар муқоиса бо либоси занон муайян намекунад. Фарқиятҳо дар иқлим ва фаъолиятҳо ҳангоми интихоби либос ба назар гирифта мешаванд. Либосҳои мо нишон медиҳанд, ки мо худро ба дигарон чӣ гуна муаррифӣ мекунем, ва онҳо дар Китоби Муқаддас намунаи ин мебошанд. Халқи заминии Худо бояд фарқияти байни мард ва занро нигоҳ дорад. Халқи осмони Худо – масеҳиён – бояд ба ин таваҷҷӯҳ кунанд. Худо либоси унисексро нафрат дорад – кӯшиши тарроҳони мӯд барои аз байн бурдани ин фарқияти байни ҷинсҳо. Ва ҳамчун онҳое, ки дар ҷаҳон мусофирон ва ғарибон ҳастанд (ниг. Ибриён 11:13; 1 Петрус 2:11), мо набояд кӯшиш кунем, ки ба худ таваҷҷӯҳ ҷалб кунем. Ба ҷои ин, мо бояд одамонро ба Худованди худ нишон диҳем.
Худо дар Каломи Худ ба таври возеҳ сухан гуфт бар зидди ҳамҷинсгароӣ ва ҳамаи сӯиистифодаҳои ҷинсии инсонӣ, ки дар байни халқҳои бутпараст дар замонҳои библиявӣ маъмул буданд. Инҳо имрӯз дар бисёр кишварҳо ҳамчун тарзи ҳаёти алтернативӣ таблиғ ва ҳатто аз ҷиҳати қонунӣ ҳифз карда мешаванд. «Зино» ва «гуноҳ» калимаҳое мебошанд, ки имрӯз дар ҷаҳон кам шунида мешаванд. Меъёрҳои инсонӣ зуд тағйир меёбанд, одатан бадтар мешаванд. Худо тағйир намеёбад ва меъёрҳои Ӯ тағйир намеёбанд ё ба бадгумории афзояндаи инсон мутобиқ намешаванд. Ва дар ҳоле ки мо имондорон дар ҷаҳон зиндагӣ мекунем, мо аз ҷаҳон нестем (Юҳанно 17:11,14). Мо интизорем, ё ҳадди аққал бояд интизор бошем, ки Худованди мо Исо биёяд ва моро ба худ, аз ин ҷаҳони шарири ҳозира, бибарад. Ин «умеди мубораки» мост, ки пас аз як давраи ҳафтсолаи мусибат бо «зуҳури пурҷалоли Худои бузург ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ» (Тит 2:13) пайравӣ хоҳад кард. Ӯ ҳукми одилонаро иҷро хоҳад кард ва сипас дар адолат дар ин ҷо, ки Ӯ маслуб шуд ва то ҳол рад карда мешавад, ҳукмронӣ хоҳад кард. Худованд Исо, биё!
Қоидаи либоспӯшӣ дар Аҳди Қадим (Идома)
Такрори Шариъат маънои «Қонуни дуюм»-ро дорад. Заминаи таърихии тамоми китоб дар оятҳои ибтидоии он баён шудааст. Ояти 1-и боби 1 ба мо ҷойеро мегӯяд, ки Мусо суханони ин китобро ба халқи Исроил гуфтааст. Ин дар тарафи биёбонии замини Канъон буд, зеро халқ то Еҳушаъ 3–4 ба Замини Ваъдашуда нагузаштанд. Такрори Шариъат дар рӯзи аввали моҳи ёздаҳуми соли чилум пас аз он ки халқи Исроил Мисрро тарк карданд, дода шуд (Такрори Шариъат 1:3). Онҳо Мисрро дар шаби Фисҳ тарк карда буданд – хеле барвақт дар рӯзи понздаҳуми моҳи аввали баҳор (ниг. Хуруҷ 12). Ҳамин тавр, китоби Такрори Шариъат тақрибан дар охири феврал ё аввали март соли чилум пас аз тарк кардани Миср мувофиқи тарзи муайян кардани вақти мо санагузорӣ шудааст. Иқлими он қисмати ҷаҳон бо иқлими Каролинаи Ҷанубӣ дар ИМА, ки мулоим аст, муқоиса шудааст.
Мусо аз ҷониби Худо гуфта шуда буд, ки ӯ бо халқи худ ба замин дохил нахоҳад шуд (Такрори Шариъат 4:21). Ҳамин тавр, дар ин ҷо, ба халқе, ки барои убур аз дарёи Урдун ва оғози забт кардани замине, ки Худо ба онҳо медод, омода буданд, Мусо қонунҳоеро, ки Худо ба онҳо дода буд, баррасӣ кард ва онҳоро ба итоат ба Ӯ ташвиқ кард, аз оқибатҳои беитоатӣ ҳушдор дод. Дар байни ин қонунҳо ин манъи пӯшидани либоси ҷинси муқобил аст. Як тафсиргар қайд кардааст, ки бутпарастии халқҳои бутпарасти Канъон бо беахлоқӣ зич алоқаманд буд, ва ин эҳтимолан решаи ин манъ аст.
Издивоҷи инсонӣ дар Эфсӯсиён 5:22-33 ҳамчун намунаи иттиҳоди Масеҳ ва Калисо эълон шудааст. Идеали Худо дар издивоҷ ин аст, ки як шавҳар (мард) як зан (зан) дошта бошад. Алоқаи ҷинсӣ пеш аз издивоҷ (ки Худо онро «зино» меномад), либоси унисекс, издивоҷи ҳамҷинсгароён, ҳамҷинсгароӣ, трансвестизм ва ҳама гуна муносибатҳои ҷинсии дигар берун аз муассисаи илоҳии издивоҷ ҳама мухолифи иродаи Худо барои инсоният мебошанд. Худо инро дар қонуне, ки ба халқи заминии худ, Исроил дод, равшан нишон медиҳад. Ӯ ҳар гуна чунин муносибатро «гуноҳ» меномад, бидуни ҳеҷ шакку шубҳа.
Либоси мо ин аст, ки мо худро чӣ гуна муаррифӣ мекунем ба дигарон. Аз ин рӯ, либосе, ки фарқияти байни ҷинсҳоро пинҳон мекунад, аз ҷониби Худо манъ карда шуда буд. Ин ба сабаби шароити иқлимӣ набуд; ин масъалаи муқаддасии Худо дар муқоиса бо пастзанӣ, ё таҳриф, бутпарастии халқҳо буд. Бисёр кишварҳо имрӯз он чизеро, ки Худо «гуноҳ» меномад, қонунӣ ва аз ҷиҳати сиёсӣ дуруст кардаанд. Дар баъзе кишварҳо касе, ки бо Худо бар зидди ин гуна гуноҳҳо истодагарӣ мекунад, ба ҷазоҳои қонунӣ дучор мешавад.
Дар мавриди як намуди махсуси либос барои имондорон барои пӯшидан ҳангоми ибодат имрӯз, Худо ҳеҷ чизро талаб намекунад, аз ин рӯ мо низ набояд чизеро талаб кунем. Исроил халқи заминии Худо буд. Миллат ботантана ваъда дода буд, ки ҳар он чиро, ки Худованд фармояд, иҷро хоҳад кард. Худо онҳоро ба ваъдаи худ нигоҳ дошт. Ибодати онҳо ибодате буд, ки ба ҳар роҳ ба ҳиссиёт муроҷиат мекард: қурбониҳои намоён, мусиқии асбобӣ ва инчунин вокалӣ, ки аз ҷониби хорҳои омӯзонидашудаи мардон суруда мешуд, коҳинии махсуси меросӣ аз Ҳорун ва ёварони левитӣ, либосҳои махсус барои коҳинон, бухурҳои хушбӯй ва равғани тадҳин, бинои таъсирбахш ва бошукӯҳ барои ибодат.
Масеҳияти ҳақиқии библиявӣ ҳеҷ яке аз инҳоро талаб намекунад. Масеҳ, Сарвари мо дар осмон, марказест, ки дар атрофи он мо бояд ҷамъ шавем. Дар он ҷое ки «ду ё се ба номи Ӯ ҷамъ омадаанд», Ӯ ваъда медиҳад, ки дар миёни онҳо хоҳад буд (Матто 18:20). Яъқуб 2:1-4 нишон медиҳад, ки одамони сарватманд бо либосҳои зебо ва одамони камбағал бо либосҳои комилан муқобил дар вохӯриҳои онҳо якҷоя пайдо мешуданд. Худо ба шахсиятҳо эҳтиром намегузорад. Ӯ моро ҳамон тавре ки ҳастем, қабул мекунад.
Агар мо бо либосҳои тоза ба ҳузури Ӯ оем, инро барои нишон додани эҳтиром ба Ӯ мекунем, аммо аз нуқтаи назари зоҳирӣ ҳеҷ чизи якхела дар бораи он ки масеҳиён ҳангоми ибодат чӣ гуна ба назар мерасанд, набояд бошад. Занон дар 1 Тимотиюс 2:9 ва 1 Петрус 3:3-4 насиҳат дода мешаванд, ки худро хоксорона оро диҳанд, аммо ин барои ҳаёти ҳаррӯза аст; барои масеҳиён дар бораи чӣ гуна либос пӯшидан барои ибодат дастури махсус дода нашудааст. Мардон набояд куртаҳои сафед ва костюм ва галстук пӯшанд, чунон ки баъзеҳо кӯшиш кардаанд, ки баъзан талаб кунанд. Ҳеҷ чизи нодуруст дар он нест, ки масеҳиён якхела либос пӯшанд, ба шарте ки ин чизе набошад, ки аз онҳо талаб ё интизор меравад. Барои баъзеҳо дар гурӯҳ пӯшидани як намуди махсуси либос барои фарқ кардани онҳо аз дигарон, гӯё ки онҳо худотарс ё муҳимтаранд, чунон ки коҳинон дар Аҳди Қадим ҳангоми иҷрои вазифа талаб карда мешуд, ки пӯшанд, нодуруст аст. «Як Устоди шумост, Масеҳ, ва шумо ҳама бародаред» (Матто 23:8).
