Таваллуди Худованди мо Исои Масеҳ дар боби дуюми Инҷили Луқо , нақл шудааст, аммо Худо асоси ин ҳодисаи аҷибро дар тамоми Аҳди Қадим бодиққат бунёд кардааст. Биёед ба баъзе аз рӯйдодҳо ва пешгӯиҳое, ки ба ин ҳодисаи беназир ва ҳайратангез оварда расониданд, назар андозем, вақте ки Худо Писар худро бениҳоят фурӯтан кард ва ба инсон табдил ёфт. Бо ин кор, Ӯ метавонист, 33 сол пас, бо марг барои наҷоти гуноҳкорон Худоро ҷалол диҳад. Ибриён 2:9 ба мо мегӯяд: «Исо… барои азоби марг каме аз фариштагон пасттар карда шуд» (NKJV).
Ҳамчун Худо Ӯ наметавонад бимирад, аммо ҳамчун Инсони ҳақиқӣ ҷон ва рӯҳи Ӯ дар марг аз ҷисмаш ҷудо мешуд. Аз ин рӯ, Ӯ бояд Инсон мешуд, то бимирад. Мо тавассути таваллуд инсон мешавем, аз ин рӯ Ӯ низ таваллуд шуд ва ба Инсони ҳақиқӣ табдил ёфт, дар ҳоле ки ҳанӯз Худо Писар буд.
Ишораи аввал
Ҳикоя дар Ҳастӣ 3 оғоз меёбад. Зан, пеш аз он ки ба ӯ номи Ҳавво дода шавад, ба васвасаи мор (Шайтон) дода шуд ва аз меваи манъкардаи Худо хӯрд. Вай ба шавҳараш Одам дод ва ӯ хӯрд, ба амри мустақими Худо итоат накард ва ба ин васила гуноҳро ба ҷаҳон овард (Румиён 5:12-19). Худо ба мор гуфт, ки «Насли» (Ҳастӣ 3:15) зан сари ӯро пахш мекунад, дар ҳоле ки ӯ пошнаи ин Ваъдашударо пахш мекунад. Ҳамин тавр, Насли Ваъдашуда бояд тавассути зан, на ҳамчун натиҷаи муқаррарии муносибати байни шавҳар ва зан, меомад. Ҳамин тавр, Худо мустақиман ба Шайтон ҳалокати ӯро эълон кард ва дар айни замон ба инсоният итминони мубораки Наҷотдиҳандаи ояндаи онҳоро дод.
Аҷдодони инсонии Ӯ
Дар Ҳастӣ номҳои аҷдодони инсонии Наҷотдиҳанда ба мо гуфта мешаванд. Онҳое, ки пеш аз тӯфон зиндагӣ мекарданд, дар Ҳастӣ 5 номбар шудаанд, дар ҳоле ки насли онҳо пас аз тӯфон дар боби 11 идома меёбад. Еҳушаъ 24:2 далели ғамангезеро илова мекунад, ки ҳатто баъзе аз ин одамон бутпараст шуданд. Аммо аз ин замина Худо як мардеро даъват кард, ки тавассути Насли ӯ тамоми замин баракат ёбад.
Иброҳим даъват шуд, ки кишвар, оила ва хонаи падарашро тарк карда, ба замине равад, ки Худо ба ӯ нишон медиҳад. Ӯ падари бисёр халқҳо шуд, аммо ваъдаи Худо дар «пуррагии замон» тавассути писараш Исҳоқ ва писари Исҳоқ Яъқуб, ки номаш ба Исроил иваз шуд, иҷро мешуд (Ғалотиён 4:4).
Писари Яъқуб Яҳудо дар ин насли генеалогӣ навбатӣ буд. Насл то таваллуди Исо дар ду Инҷил пайгирӣ мешавад. Насли генеалогӣ дар Матто 1 насли шоҳона аст, ки ҳуқуқи Ӯро ба тахти Довуд муқаррар мекунад. Мо дар Луқо 3 насли генеалогии модари Худованди мо Марям, зани Юсуф, ки падари тарбиявӣ ё қонунии Писари Худо буд, вақте ки Ӯ дар ин ҷо дар рӯи замин буд, пайдо мекунем. Ҳам Марям ва ҳам Юсуф аз насли шоҳ Довуд буданд. Ҳикояҳои ҳаёт ва фаъолияти бисёре аз ин аҷдодон дар Аҳди Қадим мавҷуданд. Худо онҳоро на танҳо барои дарсҳое, ки мо аз онҳо шахсан меомӯзем, балки аз он сабаб ҳам сабт кардааст, ки онҳо дар насли инсонӣ ҳастанд, ки аз он Худованди мо Исо насли Ӯ буд.
Кӯшишҳо барои пешгирӣ аз таваллуди Ӯ
Ҷолиб аст, ки бисёре аз кӯшишҳоеро, ки Шайтон барои пешгирӣ аз таваллуди Насли зан ба ҷаҳон ва ҳатто зиндагии баъд аз он анҷом додааст, бубинем. Баъзе аз онҳо инҳоянд:
Қобил бародараш Ҳобилро, ки қурбонии қабулшудаи Худоро оварда буд, кушт. Сет дар насли генеалогӣ ҷои Ҳобилро гирифт (Ҳастӣ 4).
- То замони Нӯҳ, Шайтон дар фасод кардани инсоният чунон муваффақ шуда буд, ки Худо тамоми ҷисмро ба ҷуз Нӯҳ ва оилааш нобуд кард. «Нӯҳ дар назари Худованд файз ёфт… [Ӯ] марди одилу беайб дар наслҳои худ буд. Нӯҳ бо Худо роҳ мерафт» (6:8-9).
- Дар Хуруҷ 1:15-16 мо мебинем, ки фиръавни Миср амр медиҳад, ки ҳамаи писарбачагони аз занони исроилӣ таваллудшуда кушта шаванд.
- Мо дар 1 Подшоҳон 18–19 мехонем, ки шоҳ Шоул найзаи худро ду маротиба ба Довуд партофт. Дар бобҳои зерин мо кӯшишҳои зиёди Шоулро бар зидди ҳаёти Довуд мебинем.
- Аталияи шарир кӯшиш кард, ки наберагонаш, ворисони шоҳонаи Яҳудоро кушад. Танҳо Юош наҷот ёфт. Ӯ дар маъбад пинҳон карда шуд ва дар ниҳоят бароварда шуд ва шоҳ таъин шуд (2 Подшоҳон 11).
- Ҳомон, дар Эстер 3, иҷозат гирифт, ки фармонеро барои нобуд кардани ҳамаи яҳудиён дар тамоми Империяи Форс фиристад. Худо ин кӯшишро низ барбод дод.
Пешгӯиҳо дар бораи таваллуди Ӯ
Дар ҳамин ҳол, Худо тавассути пайғамбарони худ дар бораи таваллуди Худованд Исо ишораҳои равшан медод. Пайғамбар Мико гуфт, ки Ӯ дар куҷо таваллуд мешавад:
Аммо ту, Байт-Лаҳми Эфрото, ҳарчанд дар миёни ҳазорон Яҳудо хурдӣ, аз ту барои Ман Он ки дар Исроил ҳоким хоҳад буд, берун хоҳад омад, ки рафтори Ӯ аз қадим, аз абадӣ аст (Мико 5:2). Пайғамбари ҳамзамони Ӯ, Ишаъё, дар бораи Масеҳи оянда бисёр сухан гуфт ва навишт, аз ҷумла номи Ӯ ва далели он ки Ӯ аз бокира таваллуд мешавад:Инак, бокира ҳомиладор шуда, Писар таваллуд мекунад ва номи Ӯро Иммануил меноманд (Ишаъё 7:14). Ин пайғамбарон беш аз 700 сол пеш аз иҷрои пешгӯиҳои худ пешгӯӣ карданд. Ҳушаъ низ дар бораи он ки Ӯро ҳангоми кӯдакӣ ба Миср бурдан лозим меояд, пешгӯӣ карда, гуфт:Аз Миср Писари Худро даъват кардам (Ҳушаъ 11:1).
Пайғамбарон аксар вақт намефаҳмиданд, ки Рӯҳулқудс тавассути онҳо чӣ мегуфт, вақте ки онҳо дар бораи «азобҳои Масеҳ ва ҷалолҳое, ки пас аз он меоянд» (1 Петрус 1:11) менавиштанд, аммо онҳо навиштаҳои худро барои фаҳмидани онҳо меҷустанд (ояти 10). Мо мебинем, ки Дониёл намунаи ин буд, зеро ӯ ҳамчун пирамард китоби Ирмиёро хонд, самимона дуо кард ва дар бораи рӯйдодҳои оянда дониш пайдо кард (Дониёл 9).
Эълонҳои фариштагон
Ба Закарё.
Барои 400 сол ҳеҷ овози пайғамбарӣ шунида нашуд. Дар бораи омадани Худованд Исо ба ҷаҳон ҳеҷ ваҳйи дигаре набуд. Сипас осмон ҳаракат кард. Фаришта Ҷабраил, ки аллакай ҳамчун паёмбар аз Худо дида шуда буд, ба коҳини пиронсол Закарё, ки дар маъбад бухур месузонд, зоҳир шуд. Ин коҳини худотарс ва зани ӯ, Елизавета, ки то ин дам бефарзанд буд, волидони писаре бо номи Юҳанно мешуданд, ки «барои Худованд халқеро омода мекард» (Луқо 1:17). Юҳанно пешгузаштаи Масеҳ мебуд. Барои он ки фавран ба сухани фаришта бовар накард, Закарё аз қобилияти сухан гуфтан маҳрум шуд, то пас аз таваллуди писараш. Сипас боз мо сухани пайғамбариро мешунавем, вақте ки ӯ бо писари навзодаш сухан гуфт.
Ба Марям.
Тақрибан шаш моҳ пас аз зоҳир шудан ба Закарё, фаришта Ҷабраил ба як бокираи ҷавон бо номи Марям, насли шоҳ Довуд, ки дар Носира дар Ҷалил зиндагӣ мекард, фиристода шуд. Вай бо Юсуф, як дуредгар, ки ӯ низ аз ин шоҳ насли ӯ буд, номзад буд. Ҷабраил ба ӯ салом дод ва гуфт, ки вай дар назди Худо файз ёфтааст: вай модари Писаре мешавад, ки ӯро Исо ном мебарад. Худованд Худо ба Ӯ тахти падараш Довудро медиҳад ва Ӯ бар хонаи Яъқуб то абад ҳукмронӣ мекунад. Подшоҳии Ӯ поён нахоҳад дошт. Марям ҳайрон шуд ва пурсид, ки ин чӣ гуна имконпазир аст. Фаришта фаҳмонд, ки Рӯҳулқудс бар ӯ меояд ва кӯдак Писари Худо номида мешавад. Ӯ минбаъд ба ӯ гуфт, ки хеши ӯ Елизавета, ки ин қадар муддат бефарзанд буд, ҳоло дар моҳи шашуми ҳомиладории худ аст. Сипас Марям оромона розӣ шуд, дар Луқо 1:38, худро «канизи Худованд!» номид.
Марям шитофт, ки ба Яҳудия сафар кунад, то ин хешовандони пиронсолро зиёрат кунад. Вақте ки вай ба дар даромад, Елизавета ба ӯ ҳамчун муборак ва меваи батни ӯро низ муборак гуфт ва пурсид:
Чаро ин ба ман дода шудааст, ки модари Худованди ман ба назди ман ояд? (ояти 43). Елизавета дар бораи кӯдаки дар батни худ аз шодӣ ҷаҳидан сухан гуфт, вақте ки ӯ саломи Марямро шунид. Сипас вай ба таври стихиявӣ ба суруди ҳамду сано ба Худо дар бораи ҳомиладории Марям, ки дар ин лаҳза ба ҳеҷ кас намоён набуд, даромад. Сафари Марям се моҳ давом кард, пас аз он вай боз ба хона баргашт.
Ба Юсуф.
Ҳомиладории Марям ба Юсуф маълум шуд, ки ӯро ба ташвиш овард, чунон ки интизор мерафт. Аммо вақте ки ӯ дар бораи қатъ кардани номзадӣ фикр мекард, «фариштаи Худованд дар хоб ба ӯ зоҳир шуда, гуфт: «Юсуф, писари Довуд, аз гирифтани Марям, зани худ, натарс, зеро он чи дар вай ҳомиладор шудааст, аз Рӯҳулқудс аст. Ва вай Писар таваллуд мекунад, ва ту номи Ӯро Исо мегузорӣ, зеро Ӯ қавми Худро аз гуноҳҳояшон наҷот медиҳад» (Матто 1:20-21). Фаришта минбаъд ишора кард, ки ин иҷрои пешгӯиест, ки мо дар Ишаъё 7:14 қайд кардем. Юсуф низ ба дастурҳои додашуда итоат кард, Марямро ҳамчун зани худ гирифт, аммо то пас аз таваллуди фарзандаш бо ӯ муносибатҳои ҷинсии муқаррарии занушавҳарӣ надошт. Чӣ қадар ҷуфти наҷиб, итоаткор, фидокор!
Фармони императорӣ
Дили подшоҳ дар дасти Худованд аст, мисли ҷӯйҳои об; Ӯ онро ба ҳар куҷое ки хоҳад, мегардонад (Масалҳо 21:1). Ҳоло мо намунаи дигари ҳақиқати ин оятро мебинем. Қайсар Август, императори тавонои Рум, маҳз дар ин вақт фармон дод, ки тамоми империяи ӯ барои мақсадҳои андоз ба қайд гирифта шавад. Луқо, муаррихи бодиққат, ҳокими Сурияро, ки дар зери ҳукмронии ӯ ин барӯйхатгирӣ сурат гирифт, зикр кард. Ба ҷои он ки кормандони барӯйхатгирӣ аз хона ба хона рафта, сокинони онҳоро ба қайд гиранд, ҳамаи одамон бояд ба шаҳри аҷдодии худ мерафтанд. Юсуф ба фармон итоат карда, Марямро, ки дар ин вақт дар марҳилаҳои охири ҳомиладорӣ буд, ба Байт-Лаҳм, шаҳри аҷдоди онҳо, шоҳ Довуд бурд (Луқо 2:1-5). Сафар осон ва бароҳат набуд. Саҳна барои таваллуди Ӯ ҳоло омода буд.
Таваллуди фурӯтанонаи Исо
Ҳамин тавр шуд, ки вақте онҳо дар он ҷо буданд, рӯзҳои таваллуди ӯ ба охир расид. Ва вай Писари нахустзодаи худро таваллуд кард ва Ӯро дар либосҳои кӯдакона печонд ва дар охуре гузошт, зеро дар меҳмонхона барои онҳо ҷой набуд (оятҳои 6-7). Худо Писар ҳамаи далелҳои зоҳирии ҷалоли Худро канор гузошт, худро беобрӯ кард ва Инсон шуд. Ба Худо Падар Ӯ гуфт:Баданеро барои Ман омода кардаӣ… Инак, Ман омадаам – дар ҳаҷми китоб дар бораи Ман навишта шудааст – то иродаи Туро, эй Худо, ба ҷо оварам (Ибриён 10:5,7).
На Юсуф ва на Марям ин суханони Ӯро нашуниданд. Онҳо бешубҳа аз таваллуди кӯдаки зоҳиран бечораашон шод буданд ва ҳар кори аз дасташон меомадаро барои тасаллӣ ва некӯаҳволии Ӯ карданд. Фақирии онҳо баръало намоён аст. Далели он ки барои ин оилаи хурд дар меҳмонхона ҷой набуд, бисёр чизҳоро мегӯяд: Худованди мо аз оғози ҳаёти худ дар рӯи замин рад карда шуд!
Осмон аз мубодилаи хабар шод шуд
Дар ҳоле ки бузургону тавоноёни замин нақшаҳо ва фаъолиятҳои худро доштанд ва аз донистани он ки маслиҳатҳои аҷиби Худо, ки пеш аз замонҳо пешбинӣ шуда буданд, маҳз ҳамон шаб амалӣ мешуданд, хеле нороҳат мешуданд, ҷонҳои фурӯтартаре буданд, ки ба онҳо хушхабар маълум карда шуд.
Худо дар ҷисм зоҳир шуд… аз ҷониби фариштагон дида шуд! (1 Тимотиюс 3:16). Чӣ паёми ҷалолнок! Ин бояд мубодила мешуд, бояд маълум мешуд!
Чӯпонон, ки дар саҳро зиндагӣ мекарданд ва шабона рамаҳои худро нигоҳ медоштанд, ногаҳон фариштаи Худовандро дар пеши худ диданд ва ҷалоли Худованд дар атрофи онҳо медурахшид. Онҳо ҳайрон шуданд, хеле тарсиданд!
Он гоҳ фаришта ба онҳо гуфт: «Натарсед, зеро инак, ман ба шумо хушхабари шодии бузургро меорам, ки барои ҳамаи одамон хоҳад буд. Зеро имрӯз дар шаҳри Довуд барои шумо Наҷотдиҳандае таваллуд шудааст, ки Масеҳ Худованд аст. Ва ин барои шумо аломат хоҳад буд: шумо кӯдакеро меёбед, ки дар либосҳои кӯдакона печонида шуда, дар охуре хобидааст» (Луқо 2:10-12). Ногаҳон, бисёр фариштагони дигар дар он ҷо буданд. Ҳамон тавре ки вақте асосҳои замин гузошта шуданд ва ситораҳои субҳ суруд хонданд ва писарони Худо аз шодӣ фарёд заданд, ҳамин тавр ин лашкари осмонӣ «Худоро ҳамду сано мегуфт ва мегуфт [на месароид, чунон ки бисёр муаллифони гимнҳо хато гуфтаанд]:Ҷалол ба Худо дар баландтарин, ва дар рӯи замин сулҳ, иродаи нек ба сӯи одамон!» (оятҳои 13-14).
Чӯпонон хабарро паҳн карданд
Чӯпонон, ки аз он чи Худованд ба онҳо маълум карда буд, ба Байт-Лаҳм шитофтанд. Онҳо Марям ва Юсуф ва кӯдакро дар охуре хобида ёфтанд. Вақте ки онҳо Ӯро диданд, онҳо дар атрофи кишвар он чиро, ки дар бораи ин кӯдак ба онҳо гуфта шуда буд, маълум карданд, ки ҳамаи онҳоеро, ки суханони чӯпононро шуниданд, ба ҳайрат овард (оятҳои 15-19). Аммо мо намебинем, ки касе дигар бо омадан барои дидани ин чизи аҷибе, ки фариштагон маълум карда буданд, ҷавоб диҳад. Танҳо Марям ҳамаи ин чизҳоро дар хотир нигоҳ дошт ва дар дили худ мулоҳиза кард.
Ҳакимон дар куҷо буданд?
Қайд кардан лозим аст, ки Навиштаҳо дар бораи омадани ҳакимон дар ҳамон шаб ҳамроҳи чӯпонон чизе намегӯянд. Саҳнае, ки дар Инҷили Матто ба мо пешниҳод шудааст, ки ҳакимон барои ибодати Он ки шоҳи яҳудиён таваллуд шуда буд, омадаанд, чизест, ки моҳҳо пас, эҳтимолан, як сол ё бештар аз он рух додааст. Дар Матто 2 мо мефаҳмем, ки ҳакимон медонистанд, ки Шоҳи ваъдашудаи яҳудиён пеш аз он ки онҳо Шарқро барои ибодати Ӯ тарк кунанд, таваллуд шуда буд (ояти 2). Онҳо кӯдаки ҷавонро дар хона бо модараш Марям ёфтанд (ояти 11). Се боз маротиба Исо дар ин порча «кӯдаки ҷавон» номида мешавад, пеш аз он ки Юсуф Ӯ ва Марямро ба Миср бурд (оятҳои 13-14), ва се маротиба Ӯ ҳамин чиз номида мешавад, вақте ки оила аз Миср баргашт ва дар Носираи Ҷалил барои зиндагӣ қарор гирифт (оятҳои 19-23). Инчунин, барои боварӣ ҳосил кардан, ки ӯ Исоро мекушад, Ҳиродус ҳамаи писарбачагони «аз дусола ва хурдтар»-ро дар Байт-Лаҳм ва ноҳияҳои атроф ба қатл расонд (ояти 16). Ҳакимон бо хирад ба огоҳии дар хоб додашуда итоат карданд ва ба назди шоҳи шарир Ҳиродус барнагаштанд (ояти 12).
Хатан ва муаррифӣ
Юсуф ва Марям ҳамчун исроилиёни худотарс ба қонуни Худо итоат карданд, ки ҳар як писарбачаро ҳашт рӯз пас аз таваллуд хатна карданро талаб мекард. Ин расмиёт мувофиқи талабот анҷом дода шуд ва «Кӯдак… ИСО номида шуд, номи додашуда аз ҷониби фаришта пеш аз он ки Ӯ дар батн ҳомиладор шавад» (Луқо 2:21). Оила зоҳиран дар Байт-Лаҳм, ё ҳадди аққал дар Яҳудия монд, зеро мо Юсуф ва Марямро 40 рӯз пас аз таваллуди Ӯ ба Ерусалим меоем, то кӯдаки худро, писари нахустзодаи Марямро, ба Худованд пешниҳод кунанд. Мувофиқи қонун, ҳар як писари нахустзода «барои Худованд муқаддас» буд (ояти 23; нигаред ба Хуруҷ 13:2).
Марям, модари Ӯ, бояд дар он вақт мувофиқи қонун, ки дар Ибодат 12 дода шудааст, пок мешуд. Барои ин лозим буд, ки барра барои қурбонии сӯхтанӣ ва кабӯтар ё ҷуфти ҷавон барои қурбонии гуноҳ оварда шавад. Одамони хеле камбағал метавонистанд кабӯтари дуюм ё ҷуфти дуюмро ба ҷои барра истифода баранд. Ин аст он чизе ки Юсуф ва Марям карданд, ва аз ин мо фақирии амиқи онҳоро мебинем. Воқеан Худованди мо Исо худро фурӯтан кард, то дар чунин оилаи ниёзманд ҷои худро гирад.
Шимъӯн
Мо баъд мардеро мебинем, Шимъӯн, «одилу худотарс, ки интизори тасаллои Исроил буд, ва Рӯҳулқудс бар ӯ буд» (Луқо 2:25). Дар асл, Рӯҳулқудс ба ӯ ошкор карда буд, ки ӯ то даме ки Масеҳи Худовандро набинад, намемирад. Ҳамон тавре ки Юсуф ва Марям Исоро ба маъбад оварданд, ин муқаддаси пиронсол низ аз ҷониби Рӯҳ ба маъбад оварда шуд. Ӯ кӯдаки Исоро ба оғӯш гирифт ва Худоро барои он ки ба ӯ наҷоти Худро, ки барои ҳамаи халқҳо, ҳам ғайрияҳудиён ва ҳам Исроил омода карда буд, дид, баракат дод. Ӯ Юсуф ва Марямро баракат дод ва ба ӯ гуфт: «Инак, ин кӯдак барои афтодан ва бархостани бисёриҳо дар Исроил, ва барои аломате, ки бар зидди он сухан гуфта мешавад (бале, шамшер низ аз ҷони худ мегузарад), таъин шудааст, то ки фикрҳои бисёр дилҳо ошкор шаванд» (оятҳои 34-35).
Анна, пайғамбари пиронсол
Пайғамбар Малокӣ гуфта буд, ки онҳое, ки дар рӯзе, ки мардум дар маҷмӯъ чизҳои Ӯро нафрат мекарданд, аз Худованд метарсиданд, аксар вақт бо ҳамдигар сухан мегуфтанд (нигаред ба Малокӣ 3:16-18). Мо баъзе аз инҳоро дар бобҳои аввали Луқо, ки бо рӯйдодҳои марбут ба таваллуди Худованди мо Исо алоқаманданд, дида истодаем. Охирин аз инҳо, ки ба таваҷҷӯҳи мо меояд, дар Луқо 2:36-38, пайғамбар Анна аз қабилаи Ошер аст, ки аксари мардуми он кайҳо пеш аз ҷониби ашшуриён ба асорат бурда шуда буданд. Вай пас аз ҳафт соли издивоҷ бева шуда буд ва ҳадди аққал 84 ва эҳтимолан 105 сола буд (вобаста ба он ки чӣ гуна матнро фаҳмидан лозим аст), дар маъбад зиндагӣ мекард ва «Худоро бо рӯзаҳо ва дуоҳо шабу рӯз» хидмат мекард (ояти 37). Вай низ маҳз дар ҳамон лаҳзае, ки Шимъӯн суханро тамом кард, омад, шукргузорӣ кард ва, дар иҷрои ҳақиқии пешгӯии Малокӣ, дар бораи ин кӯдак ба ҳамаи онҳое, ки дар Ерусалим наҷотро меҷустанд, сухан гуфт. Вай баръало бо ҳамаи онҳо хуб ошно буд. Чӣ қадар хуб аст, ки бо онҳое, ки аз Худованд метарсанд ва аз шунидан ва сухан гуфтан дар бораи Ӯ лаззат мебаранд, муошират кунем!
Фикрҳои хотимавӣ
Пас аз ҳамаи ин далелҳои марбут ба таваллуди Исо, Навиштаҳо дар бораи Ӯ танҳо чанд чизро мегӯянд, то он даме ки дар синни 30-солагӣ ба хидмати оммавии худ шурӯъ кард. Луқо 2:39 ба мо Юсуф ва Марямро нишон медиҳад, ки ҳама чизро мувофиқи қонуни Худованд иҷро карда, ба шаҳри худ Носира дар Ҷалил бармегарданд. Мо мехонем, ки Юсуф ва Марям ҳар сол дар иди Фисҳ ба Ерусалим мерафтанд (ояти 41).
Аён аст, ки сафари ҳакимон пас аз таваллуди Исо ва вақте ки онҳо дар хонае дар Байт-Лаҳм буданд, ки аз Ерусалим танҳо як масофаи кӯтоҳ аст, рух дод. Парвоз ба Миср пас аз он сурат гирифт, ва сипас вақте ки таҳдид ба кӯдаки ҷавони онҳо ба охир расид, мувофиқи Матто 2:23, оила ба Носира баргашт, то зиндагӣ кунад. Дар ин ҷо «Кӯдак калон шуд ва дар рӯҳ қавӣ шуд, пур аз ҳикмат; ва файзи Худо бар Ӯ буд» (Луқо 2:40).
«Натарсед» (Луқо 2:10 KJV). Боз ва боз, осмон суханони худро дар сухан гуфтан ба гуноҳкорони ларзон такрор мекунад. Онҳоро ҳамчун суханони нолозим нагузаронед. Чӣ унвоне доштанд чӯпонони камбағал, ки шумо ва ман надорем? Онҳо гуноҳкорон буданд, аммо имон ба онҳо ҳуқуқ дод. Ва фаришта гуфт: «Барои шумо таваллуд шудааст… Наҷотдиҳанда» (ояти 11) – на довар ё қонунгузор. Файзи Худо наҷот меорад (Титус 2:11). Фариштагон дар бораи наҷот сухан гуфтанд. Аз аввал то охири Библия, наҷот бори гарон аст. Ҳамин тавр дар Луқо 2: «Ва ин барои шумо аломат хоҳад буд; шумо кӯдакро дар либосҳои кӯдакона печонидашуда, дар охуре хобида меёбед» (ояти 12). Ин ба Масеҳ ҳама чизро арзиш дошт ва Писарро аз Падар овард, то ҷисм шавад. Оғози ҳикояи ғаму андӯҳи Ӯ дар ин ҷост, дар охуре хобида! Ҳикояи он ки рӯзҳои Ӯ чӣ гуна хоҳанд буд, ба худ нақл кардан оғоз кард. —Ҷ. Ҷ. Белетт, мутобиқшуда аз «Шаҳодати ҳозира», 1866
