«Зеро ки мо аъзои бадани Ӯ ҳастем; мо аз гӯшти Ӯ ва аз устухонҳои Ӯ ҳастем» (Эфсӯсиён 5:30). Ман мекӯшам, ки ба масъулиятҳои бузурге, ки ба мо ҳамчун аъзои бадани Масеҳ вогузор шудаанд, бештар ворид шавам. Оё мо метавонем сифат ва бузургии мавқеи худро ҳамчун аъзои бадани Ӯ дар рӯи замин баҳо диҳем? Мо танҳо шогирдон ё наҷотёфтагон нестем. Ин барои мо мисли халқи Худо дар гузашта нест, ки аз ҳама халқҳои дигар ҷудо буданд, аз Худо қабул мекарданд ва Ӯро ибодат мекарданд, ҳамчун одамон дар ҷисм. Чунин буд иқтисоди ахлоқӣ дар замонҳои Аҳди Қадим; аммо чӣ қадар фарқ дорад, ки бадани Масеҳ дар рӯи замин бошем, зеро ҳамчун чунин, на танҳо ман ҳатто бузургтарин неъматҳоро аз Масеҳ гирифтаам, балки ман аз Масеҳ ҳастам.
Барои ман комилан имконпазир аст, ки аз Ӯ неъматҳои бузург гирифта бошам, аммо дар он иттиҳоди наздик бо Ӯ, ки ҳамчун узви бадани Ӯ аз он баҳра мебарам, огоҳона набошам. Ҳамчун узви бадани Ӯ, ман як қисми Худи Ӯ ҳастам, ва ман, аз сабаби даъвати худ, талаб карда мешавам, ки ҳар кореро, ки ба Ӯ мувофиқ аст, ва чунон ки Ӯ мекунад, иҷро кунам.
Фарқи калон байни гирандаи бузургтарин неъматҳо будан ва узви бадани Он ки метавонад бузургтарин неъматҳоро ато кунад, вуҷуд дорад. Гиранда метавонад мисли меҳмон дар хонаи подшоҳи бузург бошад — ҳар чизи хуб дар хона ба ӯ дода мешавад, аммо ҳамеша ӯ бояд ҳис кунад, ки бо подшоҳ ҳеҷ робитаи зинда надорад. «Он ки ба Худованд пайваст аст, як Рӯҳ аст»; ман фаҳмидам, ки ман аз Ӯ ҳастам, ки ҳеҷ муқаддасе пеш аз давраи калисо набуд.
Ҳар чизе, ки қаблан ба муқаддас дода шуда буд, гарчанде ки ҳамаи он ҳатман дили ӯро дар шукргузорӣ ба Худо ҷалб мекард, ҳеҷ гоҳ ӯро бештар аз шахси алоҳида баланд намебардошт. Нақша бо неъматҳо баланд бардошта шуд, аммо ӯ ҳеҷ ҳисси бузургӣ, берун аз неъматҳо надошт. Ҳоло бузургтарин ҷалоли муқаддас дар он аст, ки ӯ на танҳо дар хонаи Подшоҳи бузург аст, балки бо Ӯ як аст, ва аз ин рӯ бо тамоми ҷалоли Ӯ алоқаманд аст. Мо ҳама то андозае инро ҳамчун оянда мебинем, аммо он чизе ки ман ҳис мекунам, ин аст, ки мо дар ин ҷо дар рӯи замин ин қадар кам нишон медиҳем, ки мо ҳоло дар ин муносибати аҷиб бо Масеҳ ҳастем.
Мо аз бадани Ӯ, аз гӯшти Ӯ ва аз устухонҳои Ӯ ҳастем; ва барои мо бояд як масъалаи амиқтари таваҷҷӯҳ бошад, ки дар ин ҷо дар рӯи замин, дар ҳоле ки Ӯ рад ва инкор карда мешавад, бо Ӯ ҳамбастагиро иҷро ва нигоҳ дорем, назар ба он ки онро дар асри оянда нишон диҳем, ки дар он ҷо касе Ӯро инкор намекунад ё унвони Ӯро рад намекунад.
Ман бовар дорам, ки агар ҳар яки мо шахсан шаъну шараф ва ҷиддияти даъвати худро дар ин ҷо ҳамчун узви бадани Масеҳ дар рӯи замин ҳис мекардем, мо бе кӯшиш, чизҳои дигарро ба он дуюмдараҷа мекардем. Агар яке аз бузургтарин дӯстони мо аз ин ҷаҳон ронда мешуд, ва мо мешунидем, ки мо метавонем ҷисми ӯро зинда нигоҳ дорем ва ба ин васила бо ӯ тавассути садоқати оддӣ ба ӯ муошират кунем, чӣ қадар сазовори сарзаниш мебуд, агар мо ҳеҷ гоҳ ба эҳёи он, ки як падидаи аҷиб мебуд, ҳеҷ саҳме намегузоштем. Аммо ҳоло ин боз ҳам аҷибтар аст; мо аъзои Ӯ — бадани Ӯ дар рӯи замин ҳастем; ва дар ҳар ҷое ки ду ё се нафар бошанд, бояд ифодаи бадани Ӯ бошад ва агар садоқат мебуд, мебуд.
Чӣ шаъну шараф, вазифа ё рисолати баландтаре дар рӯи замин метавонам дошта бошам, назар ба он чизе ки узви бадани Масеҳ дар бар мегирад? Ва дар ҳар ҷое ки ман дар рӯи замин бошам, агар ман содиқона роҳ равам, ман ба тамоми бадани Масеҳ дар рӯи замин кӯмак ва қувват мебахшам; аммо агар ман бепарвоёна роҳ равам ва Рӯҳро ғамгин кунам, ҳисси иттиҳоди ман заиф мешавад ва ман ба тамоми бадан монеъ мешавам. Ман метавонам дар ин ҷо вазифаҳои табиӣ дошта бошам, аммо онҳо танҳо доира ва макони маро муайян мекунанд, на мақсади маро. Узви бадани Масеҳ дар рӯи замин будан, бузургтарин шаъну шараф, ҷалол ва вазифаи ман аст. Аммо Худо фармон медиҳад, ки оё ман бояд вазифаи гарнизон, ё вазифаи саҳроӣ, ё вазифаи хонагӣ иҷро кунам.
Дар ҳар ҷое ки ман бошам, ман аз корпуси шоҳӣ ҳастам, ва ман исрор мекунам, ки ман яке аз он ҳастам; новобаста аз он ки дар лагер ё дар анбор, хоҳ волидайн ё фарзанд ё хизматгор; вазифае, ки ман дар он гузошта шудаам, дар асл ба рисолати ман дар корпуси шоҳӣ ҳеҷ иртиботе надорад, гарчанде ки ман дар вазифаи ба ман таъиншуда бо шараф амал мекунам.
Ӯ сарбози хуб нест, ки вазифаи худро нигоҳ дошта наметавонад, агар ба ӯ иҷозат дода нашавад, ки вазифаеро, ки осонтар мешуморад, интихоб кунад. Генерал маро мефиристад ва маро дар ҷое мегузорад, ки ӯ беҳтар мешуморад, ва агар ман сарбози ҳақиқӣ бошам, ман дар бораи шароити худ, яъне дар бораи вазифаи худ фикр намекунам, балки чӣ тавр дар вазифаи худ беҳтар амал кунам. Ӯ сарбози бад аст, ки бештар дар бораи вазифаи худ фикр мекунад, на дар бораи вазифаи худ ҳамчун сарбоз. Инро баъзе масеҳиён мекунанд, онҳо бештар дар бораи вазифаҳои оилавии худ фикр мекунанд, на дар бораи вазифаҳои худ ба Он ки аъзои бадани Ӯ дар рӯи замин ҳастанд.
