«Зеро бисёриҳо... душманони салиби Масеҳ ҳастанд: ки оқибати онҳо ҳалокат аст, ки худои онҳо шиками онҳост, ва ҷалоли онҳо дар шарми онҳост – ки ақли худро ба чизҳои заминӣ мегузоранд. Зеро шаҳрвандии мо дар осмон аст, ки аз он ҷо мо низ бо шавқ Наҷотдиҳанда, Худованд Исои Масеҳро интизорем, ки ҷисми пасти моро тағйир медиҳад, то он ба ҷисми пурҷалоли Ӯ мувофиқат кунад, мувофиқи коре, ки Ӯ қодир аст ҳама чизро ба худ тобеъ кунад.» Филиппиён 3:18-21 NKJV
Мо баъзан мешунавем, ки одамон мегӯянд: «Мо метавонем он қадар осмонӣ фикр кунем, ки дар рӯи замин ҳеҷ фоидае надорем». Аммо дар муқобил, ман фикр мекунам, ки Филиппиён 3:18-21 (дар боло) баръакс мегӯяд: «Мо метавонем он қадар заминӣ фикр кунем, ки ҳеҷ фоидаи осмонӣ надорем». Худованд гӯё мехоҳад, ки мо дар ёд дошта бошем, ки дар ин ҷо дар рӯи замин масеҳиён мисли мехҳои чоркунҷа дар сӯрохиҳои мудаввар ҳастанд. Мо танҳо мувофиқат намекунем.
Одамоне, ки Худо дар Китоби Муқаддас истифода бурд, чашмони худро ба мукофотҳои абадӣ доштанд, на ба мукофотҳое, ки ин ҷаҳон медиҳад. Иброҳим шаҳреро меҷуст, ки созанда ва офарандаи он Худо буд (Ибриён 11:10). Ӯ дар хаймаҳо зиндагӣ мекард, аммо ҳеҷ гоҳ мехҳои хаймаи худро аз ҳад зиёд чуқур намекард.
Қаҳрамонони имон дар қисми аввали Ибриён 11 низ дар ин замин бегонагон ва мусофирон буданд. Ин одамон ибриён буданд, ки ба онҳо ваъдаҳои заминӣ ва замини заминӣ дода шуда буд. Аммо имондорони онҳо чашмони худро ба шаҳри осмонӣ доштанд.
Масеҳиён «дар ҷаҳон» ҳастанд, аммо онҳо «аз ҷаҳон нестанд» (Юҳанно 17:11-14). Мо бояд мутмаин бошем, ки Худованд барои мо бармегардад (Юҳанно 14:3). Ин «умеди мубораки» мост (Тит 2:13), ва ин умедест, ки моро пок мекунад (1 Юҳанно 3:3). Мо бояд чунон зиндагӣ кунем, ки гӯё борҳои мо баста шудаанд ва хоҳиши мо сафар ба хонаи аслии мост.
Мо ҳамчунин шаҳрвандони ин замин ҳастем ва масъулият дорем, зеро дар «ин ҷо ва ҳозир» зиндагӣ мекунем. Аммо ин масъулиятҳо бояд бо назардошти он чизе, ки абадӣ, рӯҳонӣ ва осмонӣ аст, иҷро шаванд. Вақте ки мо Инҷилро мавъиза мекунем, мо бояд ҳаёти абадӣ ва инчунин маҳкумияти абадӣ ё ҳалокатро зикр кунем. Мо бояд мавъиза кунем, ки Исои Масеҳ, он Марде, ки ҳоло дар осмон аст, Писари Худост, ки барои гуноҳҳои мо дар ин замин мурд. Мо бояд ба одамон бигӯем, ки ин ҳаёт танҳо як машқи либос барои абадият аст.
Ғайриимондорон, онҳое, ки даъвоҳои Масеҳро рад кардаанд, умуман заминӣ фикр мекунанд. Онҳо душманони салиби Масеҳ ҳастанд, ки аз ҷониби пурхӯрӣ ангеза мегиранд, ва онҳо аз чизҳое фахр мекунанд, ки мо бояд онҳоро нангин донем (Филиппиён 3:18-19). Дар Ваҳй онҳо аксар вақт «онҳое, ки дар рӯи замин зиндагӣ мекунанд» номида мешаванд (Ваҳй 3:10; 6:10; 11:10).
Вақте ки дигарон моро тамошо мекунанд, оё онҳо моро бо абадият машғул мебинанд, ё моро бо ин ҷо ва ҳозир машғул мебинанд? Оё ҷамъомадҳои мо бо абадият сару кор доранд, ё ҳамаи барномаҳои онҳо бо ниёзҳои рӯз алоқаманданд?
Ман дарк мекунам, ки ниёзҳои фаврӣ бояд қонеъ карда шаванд, то Инҷилро ба ниёзмандон мавъиза кунем. Мо гуруснагонро ғизо медиҳем, бараҳнагонро мепӯшонем, ба осебдидагон кӯмак мекунем ва беморонро ба духтурон мефиристем. Ва мо бояд ин корҳоро барои ниёзмандон анҷом диҳем, хоҳ мо метавонем бо онҳо дар бораи Масеҳ ва абадият сӯҳбат кунем ё на.
Аммо агар мо бо онҳое, ки ба онҳо хидмат мекунем, эътимоднокӣ дошта бошем, оё ангезаи мо набояд баракатҳои осмонӣ бошад, на танҳо баракатҳои заминӣ? Оё дигарон набояд бубинанд, ки мо воқеан халқе ҳастем, ки шаҳрвандии онҳо дар осмон аст?
Ба осонӣ метавон он қадар ба он чизе, ки Худо дар рӯи замин ба мо додааст, машғул шуд, ки воқеияти абадиятро дар осмон фаромӯш кард. Мо воқеан барои зиндагӣ омода нестем, то даме ки барои мурдан омода набошем. Ва мо барои мурдан омода нестем, то даме ки барои абадият омодагӣ надида бошем.
