Ҷисмҳои физикии мо арзиш ва ҳадаф доранд
Тангаҳои Румӣ
Минтақаи шимолу шарқи Англия бо харобаҳои девори Ҳадриан машҳур аст, ки аз номи императори Рум Ҳадриан дар солҳои 122-128 мелодӣ сохта шуда буд. Ҳангоми боздид ман маҷмӯи такрории тангаҳои Румиро бо нархи кам харидам ва онҳо чандон муфид набуданд. Дар асл, ман онҳоро танҳо як маротиба истифода кардам, ва он ҳамчун ёрии визуалӣ барои омӯзиши Китоби Муқаддас буд. Он вақт мо Матто 22:15-22-ро дар бораи масъалаи пардохти андоз ба Қайсар меомӯхтем. Аммо, тангаҳои аслии Румӣ, ки аз ҷониби бостоншиносон дар ҳафриёти шаҳракҳои гуногуни Румӣ кофта шудаанд, арзиши бузург доранд ва экспонатҳои хеле муфиди осорхона мебошанд!
«Ба Қайсар он чиро, ки аз Қайсар аст, диҳед»
Ин ибора ҷавоби Худованд Исо ба фарисиён ва ҳиродиён буд, ки Ӯро дар бораи қонунӣ будани пардохти андози Қайсар пурсиданд (ояти 21 ESV). Худованд аз онҳо хоҳиш карда буд, ки тангаи барои андоз истифодашударо ба Ӯ нишон диҳанд ва тасвир ва навиштаҷоти онро муайян кунанд. Инҳо аз Қайсар буданд! Тангаи Румӣ, динор, бешубҳа дар он рӯзҳо барои тобеони империя арзиш дошт ва барои тиҷорат ва инчунин барои пардохти андозҳо хидмат мекард. Аммо, нуктае, ки Худованд дар он маврид баён кард, ин буд, ки динор ба Қайсар тааллуқ дошт, зеро он тасвир ва навиштаҷоти ӯро дошт. Аз ин рӯ, ҳар касе, ки зери ҳукмронии ӯ буд, бояд он чиро, ки аз рӯи ҳуқуқ аз ӯ буд ва барои ӯ арзиш дошт, баргардонад.
«Ба Худо он чиро, ки аз Худост, диҳед»
Вақте ки Худованд ин ибораро ба ҷавоби Худ дар ояти 21 илова кард, Ӯ ишора кард, ки инсонҳо сурати Худоро доранд. Аз ин рӯ, ҳар кас бояд худро ба Ӯ тобеъ кунад. Ин ҳамчунин маънои онро дорад, ки ҷисмҳои физикии мо арзишманд ва мақсаднок мебошанд.
Худо гуфт, вақте ки Одамро офарид: «Биёед, инсонро ба сурати Худ, ба шабоҳати Худ бисозем. Ва бигзор онҳо бар моҳиёни баҳр ва бар паррандагони осмон ва бар тамоми замин ва бар ҳар хазандае, ки бар замин мехазад, ҳукмронӣ кунанд» (Ҳастӣ 1:26). Навиштаҳо идома медиҳанд: «Пас Худо инсонро ба сурати Худ офарид, ба сурати Худо Ӯро офарид; мард ва занро офарид. Ва Худо онҳоро баракат дод. Ва Худо ба онҳо гуфт: ‘Насл кунед ва афзун шавед ва заминро пур кунед ва онро тасхир кунед, ва бар моҳиёни баҳр ва бар паррандагони осмон ва бар ҳар мавҷудоти зиндае, ки бар замин ҳаракат мекунад, ҳукмронӣ кунед.’ ... Пас Худованд Худо инсонро аз хоки замин сохт ва ба бинии ӯ нафаси ҳаёт дамид, ва инсон мавҷудоти зинда шуд» (Ҳастӣ 1:27-28, 2:7).
Инсон қуллаи офариниши Худо буд. «Ту ӯро каме аз фариштагон пасттар кардаӣ ва ӯро бо ҷалол ва шараф тоҷдор кардаӣ. Ту ба ӯ бар корҳои дастҳои Худ ҳукмронӣ додаӣ; Ту ҳама чизро зери пойҳои ӯ гузоштаӣ, ҳама гӯсфандон ва говон, ва ҳамчунин ҳайвоноти саҳро, паррандагони осмон, ва моҳиёни баҳр, ҳар он чи ки аз роҳҳои баҳр мегузарад» (Забур 8:5-8). Худо инсонро ҳамчун намояндаи Худ бар офариниш қадр кард; ва инсон барои ҳадафи ҷалол додани номи Худо офарида шуда буд. Забурнавис илова кард: «Эй Худованд Худои мо, номи Ту дар тамоми замин чӣ қадар бузург аст!» (ояти 9). Аз ин рӯ, ҷисми физикии инсон барои Худо арзиши бузург дорад, ва он барои мақсади махсус тарҳрезӣ шуда буд: барои ҷалол додани Худо, Офаридгори ҳама чиз дар коиноти физикии мо.
Ҳар кас барои Худо арзиш дорад!
Дар Ишаъё, Худо ҳуқуқҳои Худро бар миллатҳо тасдиқ кард. Ӯ ҳамчунин эълон кард, ки чӣ тавр Ӯ ҳар як фарди Исроили наҷотёфтаро қадр мекунад, дар бораи «ҳар касе [аз Исроил], ки ба номи Ман хонда шудааст, ки Ман барои ҷалоли Худ офаридаам, ки Ман сохтаам ва офаридаам» (Ишаъё 43:7) сухан меронад. Ҳадафи онҳо ҷалол додани Офаридгори худ буд. Қобили таваҷҷӯҳ аст, ки Худо баъдан изҳороти шабеҳро дар бораи ҳокими ғайрияҳудӣ, Куруш, баён кард ва ҳатто вазифаи аз ҷониби Худо додашудаи ӯро тавсиф кард: «[Куруш] чӯпони Ман аст, ва ӯ тамоми мақсади Маро иҷро хоҳад кард ... барои тасхир кардани миллатҳо ... ва барои кушодани камарбанди подшоҳон ... то ки мардум бидонанд, аз тулӯи офтоб ва аз ғарб, ки ғайр аз Ман касе нест; Ман Худованд ҳастам, ва дигаре нест» (44:28–45:6).1
Мо барои Худо арзиши махсус дорем!
Дар Забур 139, Довуд иқрор шуд, ки Худои ӯ – Қодири Мутлақ – Офаридгори ӯ буд, ки ӯро шахсан ҳамчун фард офаридааст. «Ту узвҳои дарунии маро сохтаӣ; Ту маро дар батни модарам бофтаӣ. Ман Туро ситоиш мекунам, зеро ки ман ба таври даҳшатнок ва аҷиб сохта шудаам. Корҳои Ту аҷибанд; ҷони ман инро хеле хуб медонад. Ҳайкали ман аз Ту пинҳон набуд, вақте ки ман дар пинҳонӣ сохта мешудам, ба таври мураккаб дар умқи замин бофта мешудам. Чашмони Ту моддаи носохтаи маро диданд; дар китоби Ту навишта шуда буданд, ҳар яке аз онҳо, рӯзҳое, ки барои ман сохта шуда буданд, вақте ки ҳанӯз ҳеҷ яке аз онҳо набуд» (оятҳои 13-16).
Дар ибораи «ба таври даҳшатнок ва аҷиб сохта шудаам», мо на танҳо махсусият ва мураккабии ҷисмҳои худро дарк мекунем, балки инчунин, ки ҳар як шахс аз ҷониби Худо ба таври беназир сохта шудааст. Аз калимаҳои «дар китоби Ту навишта шуда буданд, ҳар яке аз онҳо, рӯзҳое, ки барои ман сохта шуда буданд», мо мақсади махсуси Худоро барои шумораи дақиқи рӯзҳои ҳаёти инфиродии мо, аз бордоршавӣ то омадани Худованд ё то марг дарк мекунем! Аз ин рӯ, мисли Довуд, мо иқрор мешавем: «Эй Худо, фикрҳои Ту барои ман чӣ қадар гаронбаҳоянд! Маҷмӯи онҳо чӣ қадар бузург аст!» (ояти 17).2
Ҷисми Худованд
Вақте ки забурнавис дар бораи китоби Худо навишт (ояти 16), ӯ таваҷҷӯҳи моро ба он ҷалб кард, ки чӣ тавр Худованд Исо ҷисми Худро қадр мекард ва ба мақсади беназири таҷассуми Ӯ. «Вақте ки Масеҳ ба ҷаҳон омад, Ӯ гуфт: ‘Қурбониҳо ва ҳадияҳоро Ту нахостаӣ, балки ҷисмеро барои Ман омода кардаӣ. ... Инак, Ман омадаам, то иродаи Туро, эй Худо, иҷро кунам, чунон ки дар китоб дар бораи Ман навишта шудааст.’ ... Ва бо он ирода мо тавассути қурбонии ҷисми Исои Масеҳ як бор барои ҳама муқаддас шудаем» (Ибриён 10:5,7,10).
Барои он ки қурбонии комил барои гуноҳ бошад, ҷисми Худованд махсус бо амали Рӯҳи Муқаддас, ки бар бокира Марям омад, офарида шуда буд (Луқо 1:35). Худованд Падари Худро дар ҳаёти заминии Худ, ки бо қудрати Рӯҳ зиндагӣ мекард, ҷалол дод (Аъмол 10:38). Сипас Ӯ иродаи Худоро тавассути қурбонии ҷисми Худ бе айб ба Худо анҷом дод (Ибриён 9:14; Юҳанно 17:4).
Ҷисмҳои физикии мо
Худованд Исо гуфт: «Ғизои Ман иҷро кардани иродаи Фиристандаи Ман ва анҷом додани кори Ӯст» (4:34). Ба ҳамин монанд, мо имондорон бояд ҷисмҳои худро ҳамчун воситаи аз ҷониби Худо додашуда барои иҷрои иродаи Ӯ дар ҳаёти худ қадр кунем. Аммо, дар 1 Қӯринтиён 6 ду сабаби иловагӣ вуҷуд дорад, ки чаро мо бояд Худоро дар ҷисмҳои худ ҷалол диҳем. Аввалан, ҷисмҳои мо бо нархи гарон, хуни гаронбаҳои Масеҳ харида шудаанд (1 Петрус 1:19). Аз ин рӯ, ҷисмҳои мо узви Масеҳ шудаанд, ва онҳо бояд барои Худованд истифода шаванд (1 Қӯринтиён 6:13,15,17,20). Дуюм, ҷисмҳои мо маъбади Рӯҳи Муқаддас шудаанд, ки Худо ба мо додааст, ва онҳо ба Ӯ тааллуқ доранд (оятҳои 19-20).
Дар натиҷа, 1 Қӯринтиён 6 тавсиф мекунад, ки чӣ тавр мо бояд Худоро дар ҷисмҳои худ ҷалол диҳем:
- Дар ҳамаи амалҳои худ одилона бошем (оятҳои 1-8),
- Аввал Малакути Худоро ҷӯем (оятҳои 9-10; инчунин Матто 6:33; Румиён 14:17-18),
- Озодиҳои масеҳии худро дуруст истифода барем (1 Қӯринтиён 6:11-13, 8:1-13),
- Иштиҳои ҷисмонии худро барои хӯрок, нӯшокӣ ва хоҳишҳои ҷинсӣ назорат кунем (ояти 13, 7:2-5), ва
- Дар бораи он ки ба куҷо меравем ва чӣ кор мекунем, эҳтиёткор бошем (10:22-11:1).
Ин рӯйхат ҳамаи соҳаҳои ҳаёти моро дар рӯи замин – ҳаёти шахсӣ, оилавӣ, иҷтимоӣ ва калисои моро фаро мегирад. Биёед, мисли Павлус, дуо кунем, ки Масеҳ ҳамеша дар ҷисмҳои мо, хоҳ бо ҳаёт ва хоҳ бо марг, эҳтиром карда шавад (Филиппиён 1:20).
Масъалаҳои амалӣ
Ҳар як имондоре, ки мехоҳад барои Худованд зиндагӣ кунад, ихтилофи дохилиро аз сар мегузаронад, ки онро ҳавворӣ Павлус дар Румиён 7:22-23 баён кардааст: «Ман аз шариати Худо дар ботини худ лаззат мебарам, аммо дар узвҳои [ҷисми] худ шариати дигареро мебинам, ки бар зидди шариати ақли ман ҷанг мекунад ва маро ба шариати гуноҳ, ки дар узвҳои ман сокин аст, асир мегирад.» Дар Румиён 6–7 ҷисмҳои мо ҳамчун зарфҳое дониста мешаванд, ки ё ба гуноҳ ғулом шудаанд ё озод шуда, ба хидмати Худо таслим шудаанд.
Боби 6 равандеро тавсиф мекунад, ки тавассути он ҳар як имондор метавонад садоқати худро аз он ки мо метавонем «Подшоҳ Гуноҳ» номид, ба Худо тавассути се қадами муҳим интиқол диҳад. Дар аввал, мо бояд дарк кунем, ки мо табиати гунаҳкор ва саркаш, яъне ҷисмро, ки аз Одам мерос гирифтаем, дорем (7:14-20-ро бо 5:12 муқоиса кунед). Сипас се қадам пайравӣ мекунанд:
- Бидонед. Мо бояд далелҳоро дар бораи он ки чӣ тавр Масеҳ, тавассути марг, дафн ва эҳёи Худ, моро аз ҳукмронии гуноҳ озод кардааст, бидонем (6:7). Ин ҳақиқатҳо дар оятҳои 3, 6, 9 ва 16-и Румиён 6, тавассути истифодаи такрории калимаи «бидонед» пешниҳод шудаанд.
- Баррасӣ кунед. Мо бояд худро дар Худованд Исои Масеҳи эҳёшуда ба гуноҳ мурда, аммо барои Худо зинда ҳисоб кунем (ояти 11).
- Пешниҳод кунед. Мо бояд худро ба Худо ҳамчун зинда ба сӯи Ӯ пешниҳод кунем. Узвҳои ҷисми мо пас аз он ба воситаҳои арзишманди адолат барои Худо табдил меёбанд (ояти 13).4
Пас аз он ки мо, бар асоси қадрдонии раҳматҳои Худо, тасмим гирифтем, ки ҷисмҳои худро ҳамчун қурбониҳои зинда ба Худо пешниҳод кунем, мо метавонем ҳадаферо, ки Худо барои мо дар зиндагӣ дорад, пайгирӣ ва исбот кунем (12:1-2). Аммо, ин ҳамчунин таслимшавии доимӣ ба иродаи Ӯро дар бар мегирад (6:19) тавассути пайваста куштани ҷисм бо қудрати Рӯҳи Муқаддас (8:13). Ҷисмҳои мо пас аз он ба воситаҳои самарабахш барои Худо табдил меёбанд, зеро мо воқеиятҳои ҳаёти абадиро аз сар мегузаронем (6:22-23)!
Ҷаҳони инсонияти гунаҳкор, ҳамроҳ бо ҳамаи хоҳишҳои бади он, мегузарад; аммо ҳар кӣ иродаи Худоро иҷро кунад, абадӣ мемонад (1 Юҳанно 2:15-17).
ЭЗОҲҲО
- Ба китоб нигаред Офаридгори худро аз ҷавонӣ ба ёд овардан аз ҳамон муаллиф (Крю, Нашриёти Ҳақиқати Китоби Муқаддас, августи 2014, саҳ.71-72. Ҳамчун китоби муқоваи мулоим ё китоби электронии Amazon Kindle дастрас аст, ISBN 978-0901860934.
- Ҳамон ҷо, саҳ.96-98.
- Калимаи «омодашуда» дар Ибриён 11:3 «сохташуда» тарҷума шудааст, то амали Худоро дар офаридани ҷаҳонҳо тавсиф кунад.
- Инчунин ба «зиреҳи нур» (Румиён 13:12) ва «зиреҳи адолат» (2 Қӯринтиён 6:7) нигаред.
Ман мехоҳам бо Исои Масеҳ роҳ равам, Ҳамаи рӯзҳое, ки ман дар ин ҳаёт дар рӯи замин зиндагӣ мекунам; Ба Ӯ назорати комил диҳам Аз ҷисм ва аз ҷон.
Ӯро пайравӣ кунед, Ӯро пайравӣ кунед, Ҳаёти худро ба Ӯ таслим кунед— Ӯ маргро мағлуб кардааст, Ӯ Подшоҳи подшоҳон аст; Шодиеро, ки Ӯ ба онҳо медиҳад, қабул кунед Ки ҳаёти худро ба Ӯ таслим мекунанд. —К. Симмондс
