«Зеро Писари Одам омад, то он чиро, ки гум шуда буд, ҷӯяд ва наҷот диҳад.» (Луқо 19:10)
«Зеро Падар чунин ибодаткунандагонро меҷӯяд.» (Юҳанно 4:23)
Дар ояти аввал, мо мебинем, ки Худованд Исо омад, то он чиро, ки гум шуда буд, ҷӯяд ва наҷот диҳад. Дар ояти дуюм, мо мебинем, ки Падар Писари Худро фиристод, то ҷӯяд ва наҷот диҳад — бо мақсади мушаххаси ба вуҷуд овардани халқе, ки Ӯро ибодат мекунанд. Мо аксар вақт фикр мекунем, ки сабаби асосии наҷот ёфтани мо гурехтан аз дӯзах аст. Ин бешубҳа як фоидаи аҷиб аст, аммо ҳадафи асосӣ нест. Дар ҳоле ки мо метавонем ва бояд аз баракатҳое, ки дар Масеҳ дорем, лаззат барем, онҳо набояд тамаркузи асосии мо шаванд. Мо набояд ҳеҷ гоҳ аз баракатҳо чунон банд шавем, ки Баракаткунандаро аз назар гум кунем.
Шояд барои мо тааҷҷубовар бошад, ки сабаби олии наҷоти мо на барои гирифтани мо, балки барои гирифтани Худост. Мо наҷот ёфтаем, то Худо тавассути ҳаёти мо ибодат ва ҷалол дода шавад. Ҳавворӣ Павлус инро чунин баён кардааст:
Ба Ӯ дар калисо тавассути Исои Масеҳ ба ҳама наслҳо, то абад ҷалол бод. (Эфсӯсиён 3:21)
Дар Румиён 1:5, мо мефаҳмем, ки ҳадафи башоратдиҳӣ «итоат ба имон дар байни ҳамаи халқҳо барои номи Ӯ» аст. Ҳавворӣ Юҳанно инро дар 3 Юҳанно 7 такрор мекунад, ки миссионерҳо «барои номи Ӯ» рафтанд. Наҷоти мо пеш аз ҳама барои ҷалоли Худост, на танҳо барои фоидаи мо.
Албатта, мо дар наҷот баракатҳои бешумор дорем! Аммо инҳо фоидаҳои иловагӣ мебошанд, на ҳадафи ниҳоӣ. Мо даъват шудаем, ки Худоро ҷалол диҳем, пеш аз он ки аз Ӯ чизе ба даст орем.
Ин аст он чизе ки Худованд Исо таъкид кард, вақте ки Ӯ гуфт,
Аввал Малакути Худо ва адолати Ӯро ҷӯед, ва ҳамаи ин чизҳо ба шумо илова хоҳанд шуд. (Матто 6:33)
Дар тамоми Навиштаҳо мо мебинем, ки фаъолияти асосии Худо ҳамеша ҷустуҷӯи ибодаткунандагони ҳақиқӣ будааст. Дар Ваҳй 19:1–5, калисо дар осмон эълон мекунад:
Ҳаллелуё! Наҷот ва ҷалол ва шараф ва қудрат ба Худованд Худои мо тааллуқ дорад! Зеро довариҳои Ӯ ҳақиқӣ ва одилонаанд … Ҳаллелуё! … Омин! Ҳаллелуё! … Худои моро ҳамду сано гӯед, ҳамаи шумо бандагони Ӯ ва онҳое, ки аз Ӯ метарсанд, ҳам хурд ва ҳам бузург!
Ҳадафи ниҳоии осмон ин аст, ки мо Худоро дуруст ва то абад ибодат кунем.
Лаҳзаи имрӯза
Бигзор мо ҳатто ҳоло дарк кунем, ки мо наҷот ёфтаем, то Худоро ҳамчун Падари худ ибодат кунем, ва бигзор мо ба зиндагӣ кардани ҳадафе, ки Ӯ моро барои он наҷот додааст, шурӯъ кунем.
