«Зеро Писари Одам омад, то гумшударо ҷӯяд ва наҷот диҳад». —Луқо 19:10 NKJV «Зеро Падар чунин ибодаткунандагонро меҷӯяд». —Юҳанно 4:23
Мо одатан фикр мекунем, ки сабаби асосии наҷот ёфтани мо аз дӯзах раҳоӣ ёфтан аст. Ин бешубҳа як фоидаи аҷиб аст, аммо ҳадафи асосӣ нест. Ҳарчанд мо метавонем ва бояд аз баракатҳое, ки дар Масеҳ дорем, баҳра барем, таваҷҷӯҳи асосии мо бояд ба Баракаткунанда бошад!
Шояд моро ба ҳайрат орад, ки ҳадафи олии наҷоти мо на барои он аст, ки мо чизе қабул кунем. Мо наҷот ёфтаем, то Худо ибодат қабул кунад ва ҳаёти мо Ӯро ҷалол диҳад! Ҳавворӣ Павлус инро чунин гуфтааст: «Ба Ӯ дар калисо ба воситаи Исои Масеҳ то наслҳои абадӣ ҷалол бод» (Эфсӯсиён 3:21).
Дар Румиён 1:5 мо мебинем, ки ҳадафи башоратдиҳӣ «итоат ба имон дар миёни ҳамаи халқҳо барои номи Ӯ» аст. Ҳавворӣ Юҳанно инро дар 3 Юҳанно 7 такрор мекунад, вақте ки ӯ мегӯяд, ки миссионерон барои таблиғи Инҷил «барои номи Ӯ» фиристода шудаанд. Наҷоти мо пеш аз ҳама барои фоидаи Худост, на барои мо.
Мо бешубҳа дар наҷот бисёр баракат мегирем ва лаззат мебарем! Аммо ҳамаи баракатҳое, ки мо бо онҳо баракат ёфтаем, баракатҳои иловагӣ мебошанд, на ҳадафи ниҳоӣ. Мо бояд кӯшиш кунем, ки Худоро ҷалол диҳем, пеш аз он ки аз Ӯ чизе ба даст орем.
Ҳамин тавр Худованд Исо моро рӯҳбаланд мекард, вақте ки гуфт: «Аввал Малакути Худо ва адолати Ӯро ҷӯед, ва ҳамаи ин чизҳо ба шумо илова хоҳанд шуд» (Матто 6:33). Дар тамоми Китоби Муқаддас мо мебинем, ки фаъолияти асосии Худо ҳамеша ҷустуҷӯи ибодаткунандагони ҳақиқӣ будааст. Дар Ваҳй 19:1-5, мо Калисоро дар осмон мебинем, ки эълон мекунад: «Ҳаллелуё! Наҷот ва ҷалол ва шараф ва қудрат ба Худованд Худои мо тааллуқ дорад! Зеро довариҳои Ӯ ҳақиқӣ ва одилонаанд ... Ҳаллелуё! ... Омин! Ҳаллелуё! ... Худои моро ҳамду сано гӯед, эй ҳамаи бандагони Ӯ ва онҳое, ки аз Ӯ метарсанд, ҳам хурд ва ҳам бузург!»
Ягона ҳадафи дар осмон будани мо ин аст, ки мо Худоро дуруст ва абадӣ ибодат кунем. Бигзор мо дарк кунем, ки мо наҷот ёфтаем, то Худоро ҳамчун Падари худ ҳоло ибодат кунем ва ба зиндагӣ кардани ҳадафе, ки Ӯ моро барои он наҷот додааст, оғоз кунем. Биёед Ӯро ибодат кунем!
