БАРТАРАФ КАРДАН Депрессия, танҳоӣ ва тарс
«Худаш гуфтааст: “Ман туро ҳеҷ гоҳ тарк намекунам ва аз ту даст намекашам.” Пас, мо метавонем далерона гӯем: “Худованд ёвари ман аст, ман наметарсам.”» Ибриён 13:5-6 NKJV
Оё шумо ягон бор депрессия, танҳоӣ ё тарсро аз сар гузаронидаед? Ин ба он монанд аст, ки оё мо ягон бор хаста, ташна ё гурусна будем. Мо будем ва боз хоҳем буд! Мо дар коре ноком мешавем ва депрессия фаро мерасад. Мо дӯстеро аз даст медиҳем ва танҳоӣ ба вуҷуд меояд. Мо таҳдид мешавем ва тарс моро фаро мегирад. Ва инҳо танҳо чанд сабаб мебошанд.
Ман бо як зани ҷавони масеҳӣ вохӯрдам, ки муддати тӯлонӣ депрессия дошт. Вақте ки ман ҳикояи ӯро шунидам, фаҳмидам, ки чаро: ӯ ғайриқонунӣ таваллуд шуда буд, бемеҳр буд ва волидони навҷудошудааш ба ӯ бепарво буданд. Гузаштаи ӯ ғамгин аст. Ҳозираи ӯ танҳоӣ аст. Ва оянда ӯро метарсонад.
Ман аз як ҷавони мусалмон, ки ба наздикӣ масеҳӣ шуда буд, нома гирифтам. Оилааш ӯро рад кард. Корфармояш ӯро аз кор ронд. Дӯстонаш ӯро рад карданд. Депрессия, танҳоӣ ва тарс ба ӯ ҳамла карданд.
Чӣ ин ду ҳаётро бо ҳам мепайвандад? Ҳамон суханоне, ки Еҳушаъро пеш аз дохил шудан ба замини ваъдашуда рӯҳбаланд карданд. Ва ҳамон суханоне, ки Еҳушаъ барои рӯҳбаланд кардани онҳое, ки дар он ҷо бо душманон рӯ ба рӯ мешуданд, истифода бурд. Ва инчунин суханоне, ки Довуд барои рӯҳбаланд кардани Сулаймон барои сохтани маъбад истифода бурд: «Ман туро ҳеҷ гоҳ тарк намекунам ва аз ту даст намекашам» (Такрори Шариат 31:6,8; Еҳушаъ 1:5; 1 Вақоеънома 28:20).
Ин далел барои бартараф кардани мушкилот, дард ва тарс ба мо кӯмак мекунад. Вақте ки мо медонем, ки Ӯ моро ҳеҷ гоҳ тарк намекунад ва аз мо даст намекашад, мо метавонем фарёд занем: «Худованд ёвари ман аст, ман наметарсам». Ва вақте ки мо ба ин суханон иҷозат медиҳем, ки дар мо ҷой гиранд, мо дар роҳи бартараф кардани депрессия, танҳоӣ ва тарс қарор дорем.
