Вақте ки рӯҳафтодагӣ фаро мерасад, мо ба ламси Худо дар ҳаёти худ сахт ниёз дорем.
Бартараф кардани рӯҳафтодагӣ
Вақте ки ман ҷавон будам, яке аз сурудҳои дӯстдоштаи мактаби якшанбеи ман чунин буд:
«Оё мо рӯҳафтодаем? Не! Не! Не! Оё мо рӯҳафтодаем? Не! Не! Не! Мушкилот метавонанд оянд ва мушкилот метавонанд раванд; Мо ба Исо дар хушбахтӣ ё бадбахтӣ эътимод хоҳем кард. Оё мо рӯҳафтодаем? Оё мо рӯҳафтодаем? Не! Не! Не!»
Ин як хори шавқовар барои мо буд, аммо ҳақиқат ин аст, ки бисёре аз мо ин рӯзҳо рӯҳафтодаем. Ва оилаҳои зиёди рӯҳафтода низ ҳастанд.
Луғат рӯҳафтодагиро ҳамчун «гум кардани ҷасорат ё эътимод, дилшикастагӣ» муайян мекунад. Калимаи дигари алоқаманд дар Навиштаҳо «тарсида» аст, ки маънои «аз дурнамои мушкилот рӯҳафтода шудан»-ро дорад (Ишаъё 41:10, Ирмиё 1:17, Еҳушаъ 1:9). На танҳо чизҳое, ки рӯй медиҳанд, моро рӯҳафтода мекунанд. Баъзан ин чизҳое мебошанд, ки ҳанӯз рӯй надодаанд, аммо метавонанд рӯй диҳанд.
Ин чизҳоро дар бораи рӯҳафтодагӣ ба назар гиред: он хоҳад омад; он ҳамеша дар бадтарин вақт меояд (Оё вақти хубе ҳаст?); он ҳамеша аз манбаъҳои ғайричашмдошт меояд; он боиси он мегардад, ки одамон корҳои ғайричашмдошт кунанд; он метавонад ба мо дарсҳои арзишмандро дар бораи худамон, дигарон ва Худо омӯзонад; онро бо кӯмаки Худо бартараф кардан мумкин аст.
Намунаи аълои рӯҳафтодагӣ хизматгори Худо, Илёс аст. Худо пайғамбарони Баалро дар кӯҳи Кармил ба таври ҷалол шикаст дод (1 Подшоҳон 18). Вақте ки Малика Изабел шунид, ки 450 нафар аз пайғамбарони ӯ аз ҷониби Илёс кушта шудаанд, ӯ таҳдид кард, ки ӯро дар давоми 24 соат мекушад. Дар ноумедии комил ӯ ба биёбон гурехт, зери дарахте нишаст ва аз Худо хоҳиш кард, ки ҷони ӯро бигирад (1 Подшоҳон 19:4). Хушбахтона, ин яке аз дуоҳои Илёс буд, ки Худо ба он ҷавоб надод!
Мушкилоти Илёс чӣ буд? Пас аз як ғалабаи бузург, чӣ тавр ӯ метавонист ба зудӣ то дараҷае рӯҳафтода шавад, ки мехост бимирад? Аввалан, ӯ чашмони худро аз Худо дур кард – қадами аввал ба рӯҳафтодагӣ. Дуюм, ӯ диққати худро ба одамон ва ҳолатҳо (Изабел ва таҳдиди ӯ барои куштани ӯ) равона кард. Сеюм, ӯ мушкилоти худро дид, на мақсади Худоро. Чорум, ӯ ба худписандӣ рӯ овард. Панҷум, ӯ ба ноумедӣ ғарқ шуд. Оё мо ҳам ҳамин тавр намекунем?
Аммо ба он чизе, ки Худо кард, диққат диҳед. Ба ҷои он ки аз Илёс барои рӯҳафтода шуданаш хашмгин шавад, Худо панҷ кор кард. Аввалан, Ӯ ба ӯ иҷозат дод, ки истироҳат кунад (1 Подшоҳон 19:5). Хастагӣ яке аз сабабҳои маъмултарини рӯҳафтодагӣ аст. Худо хеле амалӣ аст. Дуюм, Ӯ тавассути фариштае ба ӯ даст расонд (1 Подшоҳон 19:3). Вақте ки рӯҳафтодагӣ фаро мерасад, мо ба ламси Худо дар ҳаёти худ сахт ниёз дорем. Сеюм, Ӯ бо Илёс сухан гуфт. Агар мо ягон вақт ба шунидани овози Худо ниёз дошта бошем, ин вақтест, ки мо рӯҳафтодаем. Чорум, Ӯ ниёзҳои Илёсро таъмин кард (1 Подшоҳон 19:6). Илёс хаста ва гурусна буд. Ӯ ба тароват ниёз дошт. Худо ба ӯ он чизеро, ки ба ӯ лозим буд, дод, на он чизеро, ки ӯ мехост. Чӣ қадар рӯҳбаландкунанда аст, ки донем Худо ниёзҳои моро беҳтар аз мо мефаҳмад ва ба қонеъ кардани онҳо ӯҳдадор аст. Панҷум, Ӯ ба ӯ роҳнамоӣ дод (1 Подшоҳон 19:9-18). Баъзе аз бузургтарин рӯҳафтодагиҳои мо танҳо натиҷаи надонистани он аст, ки чӣ кор кунем.
Худо воситаҳои гуногунро барои хизмат ба мо ҳангоми рӯҳафтода шуданамон истифода мебарад. Аммо, ҷолиб он аст, ки инҳо аксар вақт ҳамон чизҳое мебошанд, ки мо ҳангоми рӯҳафтодагӣ аз онҳо канорагирӣ мекунем. Каломи Ӯ бузургтарин манбаи рӯҳбаландии мост. Аммо оё шумо пай бурдед, ки ҳангоми рӯҳафтодагӣ хондани Китоби Муқаддас чӣ қадар душвор аст? Одамони дигар метавонанд кӯмак кунанд, аммо дар замонҳои рӯҳафтодагӣ, мисли Илёс, мо танҳо мехоҳем танҳо бошем. Худо метавонад тавассути мавъиза бо мо сухан гӯяд, аммо мо намехоҳем ба калисо равем. Худо аксар вақт интихоб мекунад, ки тавассути суруд ё гимн ба мо хизмат кунад, аммо ҳатто аз мусиқии рӯҳбаландкунанда канорагирӣ карда мешавад. Баракати махсус метавонад рӯҳбаландӣ оварад, аммо вақте ки мо рӯҳафтодаем, фарқ кардани баракат аз бори гарон душвор аст.
Дар бораи оилаи шумо чӣ? Оё шумо бо рӯҳафтодагӣ аз баъзе чизҳое, ки ба таври дилхоҳатон нашудаанд, мубориза мебаред? Агар ин тавр бошад, шумо танҳо нестед. Бисёр оилаҳо бо ҳамин чизҳо мубориза мебаранд. Ҷавоб чист? Қиссаи андӯҳи Подшоҳ Довудро пас аз харобшавии Сиқлаг ба назар гиред (1 Подшоҳон 30). Амолеқиён шаҳрро сӯзонданд, оилаҳои сарбозон асир гирифта шуданд ва онҳо то даме ки дигар ашк надоштанд, гиря карданд. Аммо гуфта мешавад, ки ҳарчанд мардон таҳдид карданд, ки ӯро сангсор мекунанд, «Довуд худро дар Худованд рӯҳбаланд кард» (1 Подшоҳон 30:6). Мо низ бояд дар хотир дорем, ки ҳангоми фурӯпошии ҷаҳони мо рӯҳбаландиро аз куҷо пайдо кунем. Бигзор оилаи шумо дар Худованд рӯҳбаланд шавад.
