«Зеро Худо ба мо рӯҳи тарсро надодааст, балки рӯҳи қудрат, муҳаббат ва ҳукми солимро додааст.» (2 Тимотиюс 1:7) Ягона тарсе, ки Худо дар ҳаёти масеҳӣ ташвиқ мекунад, тарси Худост (2 Қӯринтиён 5:10-11; Ибриён 10:31). Тарс аз одамон аз Худо нест. Мушкил дар он аст, ки бисёре аз масеҳиён аз одамон бештар аз Худо метарсанд. Тарси онҳо онҳоро аз хушнуд кардани Худо бозмедорад, зеро онҳо кӯшишҳои худро барои хушнуд кардани дигар одамон беҳуда сарф мекунанд.
Тимотиюс ҷавоне буд, ки табиатан шармгин буд ва эҳтимол аз ҷиҳати ҷисмонӣ қавӣ набуд (1 Тимотиюс 5:23). Ӯ аз озмоишҳо ва таъқиботи зуд-зуди Павлус огоҳ буд. Ӯ медонист, ки ӯ низ метавонад ҳамон таъқиботҳоро аз сар гузаронад. Павлус ба ҳамкори ҷавони худ хотиррасон кард, ки тарс аз дигарон аз Худо нест.
Тарс моро водор мекунад, ки кореро, ки Худо ба мо ба таври возеҳ гуфтааст, қатъ кунем ва зери суол барем. Шояд мо дар итоаткории худ боварӣ доштем, то даме ки таъқибот омад; ҳоло мо шубҳа дорем, ки оё Худоро дуруст шунидаем. Аксари тарс тарс аз номаълум аст. Мо намедонем, ки дар пеши мо чӣ интизор аст, аз ин рӯ мо хавотир мешавем. Тасаввуроти мо метавонад мушкилотро то он даме, ки онҳо ҳалнашаванда ба назар мерасанд, бузург кунад. Барои дидани чизҳо дар дурнамои дуруст ба мо ақли солим лозим аст. Аз ин рӯ, Худо ба мо Рӯҳи Муқаддаси Худро дод, то моро қодир созад, ки чизҳоро тавре ки Худо мебинад, бубинем.
Тарс баҳонае барои нофармонӣ ба Худо нест. Ҳеҷ сабабе барои зиндагӣ дар тарс вуҷуд надорад, вақте ки шумо ҳузури пурқудрати Рӯҳи Муқаддасро дар худ доред. Тарс шуморо ғулом хоҳад кард, аммо Масеҳ омадааст, то шуморо озод кунад. Аз Худо хоҳиш кунед, ки шуморо аз ҳар тарсе, ки шумо аз сар мегузаронед, озод кунад ва чашмони шуморо кушояд. Вақте ки Ӯ воқеияти вазъияти шуморо ошкор мекунад, Ӯ шуморо қодир месозад, ки дар итоаткорӣ идома диҳед.
