«Дар он ҷо мо бузургҷуссаҳоро дидем» (Ададҳо 13:33).Бале, ҷосусони исроилӣ бузургҷуссаҳоро диданд, аммо Еҳушаъ ва Колеб Худоро диданд! Онҳое, ки шубҳа доранд, имрӯз ҳам мегӯянд: «Мо наметавонем ҳамла кунем . . .; онҳо аз мо қавитаранд» (ояти 31). Аммо онҳое, ки имон доранд, мегӯянд: «Мо бояд боло равем ва соҳиб шавем . . . , зеро мо бешубҳа метавонем ин корро кунем» (ояти 30).
Бузургҷуссаҳо мушкилоти бузургро ифода мекунанд ва онҳо моро дар ҳама ҷо таъқиб мекунанд. Онҳо дар оилаҳои мо, калисоҳои мо, ҳаёти иҷтимоии мо ва ҳатто дар дилҳои худи мо ҳастанд. Мо бояд бар онҳо ғолиб оем, вагарна онҳо моро фурӯ мебаранд, ҳамон тавре ки исроилиёни қадим, аз онҳое, ки дар Канъон буданд, тарсида, гуфтанд: «Замине, ки мо таҳқиқ кардем, сокинони онро фурӯ мебарад. Ҳамаи одамоне, ки мо дар он ҷо дидем, хеле бузурганд» (ояти 32).
Мо бояд имонро нишон диҳем, чунон ки Еҳушаъ ва Колеб карданд, ки гуфтанд: «Натарсед . . . , зеро мо онҳоро фурӯ мебарем» (Ададҳо 14:9).
Дар асл, онҳо ба дигарон гуфтанд: «Мо бо ғолиб омадан бар онҳо қавитар хоҳем шуд, назар ба он ки агар бузургҷуссаҳое барои шикаст додан намебуданд.» Дар асл, агар мо имони ғолибнашаванда надошта бошем, мо фурӯ бурда хоҳем шуд — аз ҷониби бузургҷуссаҳое, ки роҳи моро мебанданд, истеъмол хоҳем шуд. «Бо ҳамон рӯҳи имон» (2 Қӯринтиён 4:13), ки Еҳушаъ ва Колеб доштанд, биёед ба Худо назар кунем, ва Ӯ ба мушкилот ғамхорӣ хоҳад кард.
Мо танҳо вақте бо бузургҷуссаҳо дучор мешавем, ки ба Худо хидмат мекунем ва аз Ӯ пайравӣ мекунем. Вақте ки Исроил пеш мерафт, бузургҷуссаҳо пайдо шуданд, зеро вақте ки онҳо ба биёбон баргаштанд, ҳеҷ касро наёфтанд.
