ИМОН ва масеҳиёни олигопистос
Оё шумо як олигопистос масеҳӣ ҳастед – масеҳии «имони кам»? Худованд ин истилоҳро барои тавсифи баъзе пайравонаш истифода бурд. Ҳарчанд ин истилоҳи чандон хушомадгӯй нест, аммо он ба он вақтҳое, ки Ӯ дар миёни тӯфонҳо ва изтиробҳои ҳаёти мо моро даъват мекунад ва моро ташвиқ мекунад, ки имони худро танҳо ба Ӯ такя карда, тағйир диҳем, комилан мувофиқ аст, Ӯст, ки мехоҳад моро қавӣ гардонад ва имони моро афзоиш диҳад.
Дар болои об роҳ рафтан – Матто 14:22-33
Шогирдон дар қаиқ ҳеҷ гоҳ чунин манзараро надида буданд – марде, ки дар баҳри тӯфонӣ ба сӯи онҳо меомад. Оё шумо ин манзараро тасаввур карда метавонед? Онҳо дар ҳайрат монданд ва кореро карданд, ки танҳо муқаррарӣ буд – аз тарс фарёд заданд! Аммо Исо, ки онҳо Ӯро бо арвоҳ иштибоҳ карда буданд, ба онҳо гуфт: «Далер бошед! Ин Ман ҳастам. Натарсед». Он гоҳ Петрус, пур аз эътимод, гуфт: «Худованд ... ба ман фармон деҳ, ки дар болои об ба назди Ту биёям». Вақте ки Худованд ба Петрус гуфт, ки биёяд, ӯ аз қаиқ баромад ва дар болои об ба сӯи Исо рафт. Бешубҳа, дигар шогирдон ҳайратии худро ба якдигар баён карданд, зеро онҳо на ду мардро дар баҳр, балки ду мардро дар болои баҳр диданд!
Аммо вақте ки Петрус дид, ки шамол чӣ қадар сахт аст, вай ба воҳима афтод ва ба ғарқ шудан сар кард. Исо дарҳол дасти Худро дароз кард ва ӯро гирифт. Ҳатто агар навишта нашуда бошад ҳам, ман бовар дорам, ки Петрус Наҷотдиҳандаи худро бо тамоми қувваташ дошт. Он гоҳ Исо ба ӯ гуфт: «Эй камэътиқод ... чаро шубҳа кардӣ?» (Матто 14:31 NIV). Ӯ нагуфт: «Эй марди беимон», балки «Эй камэътиқод». Дигар шогирдон дар қаиқ шояд ин сарзанишро аз Исо нашунида бошанд, аммо Петрус шунид ва дарси Устоди худро фаҳмид: Петрус эътимоди худро аз даст дода буд, ӯ мисли як мӯъмини олигопистос, мисли як «камэътиқод» рафтор карда буд.
Бо тӯфон рӯ ба рӯ шудан – Матто 8:24-27
Дар вақти дигар, дар ҳоле ки тӯфони сахт мевазид, Исо дар қаиқи шогирдон хоб буд, қаиқе, ки ҳоло аз мавҷҳо комилан тар шуда буд. Аз тарс шогирдон Худовандро бедор карда, фарёд заданд: «Худованд, моро наҷот деҳ! Мо ғарқ мешавем!» Он гоҳ Исо ба онҳо гуфт: «Эй камэътиқодҳо, чаро ин қадар метарсед?» Ва бо ин Ӯ бархост ва шамолҳо ва мавҷҳоро сарзаниш кард, ва оромии бузурге фаро расид (Матто 8:26). Шогирдон мисли мӯъминон олигопистос, мисли «камэътиқодҳо» рафтор карда буданд.
Оё ин ду ҳикоя дар Инҷили Матто ба шумо ҳолатҳои худи шуморо ҳоло ба ёд меоранд – ҳолатҳое, ки дар онҳо шумо орзуи кӯмаки Худовандро доред? Мисли Петрус, шумо шояд дар вазъияти ғайриимкон ғарқ шуда истодаед, ё мисли шогирдон, шумо аз мавҷҳои тӯфон ғарқ шудаед. Шумо дар муносибататон бо ҳамсаратон ба мушкилот дучор мешавед, як қатор ҳисобҳо интизори пардохт ҳастанд, шумо аз сабаби бӯҳрони молиявии ахир коратонро аз даст додаед, ё шояд писар ё духтаре дар зиндагӣ роҳи ноумедкунандаеро пеш гирифтааст. Оё шумо «камэътиқод» ҳастед?
Ҳама чиз тавассути Масеҳ – Филиппиён 4:13
Калимаи юнонӣ барои «камэътиқод» («имони чандон зиёд надоштан» ё «эътимоди кам») аз ду калимаи дигар иборат аст: олигос (кам) ва пистос (имон, эътимод). Исо ягона шахсест, ки истилоҳи олигопистос-ро истифода бурдааст, зеро Ӯ ягона шахсест, ки қодир аст умқи дилҳои моро санҷад, ягона шахсест, ки қодир аст эҳсосоти моро комилан дарк кунад. Агар Ӯ маро олигопистосгӯяд, пас ман мефаҳмам, ки ин маънои онро надорад, ки ман беимон ҳастам, балки ин ки ман эътимоди хеле кам дорам ва ба Ӯ ба қадри кофӣ такя намекунам. Пас чӣ? Оё ман бояд худамро идора кунам ва захираҳои заруриро дар дохили худ пайдо кунам?
Мо наметавонем танҳо як субҳ бедор шавем ва ногаҳон эълон кунем: «Бале, ман метавонам!» ва сипас пур аз итминон дар болои об роҳ равем ва бетарс бо ҳар тӯфони сахт рӯ ба рӯ шавем. Дар ин мавзӯъ, яке навиштааст: «Ифтихори инсон фахр мекунад, ки ҳеҷ монеае онро боздошта наметавонад ва дар худ захираҳоеро пайдо мекунад, ки на танҳо бадтарин мушкилотро паси сар кунад, балки ҳатто беҳтар аз пеш кор кунад. Ин муқобили такя ба Худо ва эътимод ба танҳо Худост, ки Исо ба мо намунаи онро дар рӯи замин додааст ва ин хислати ҳақиқии мӯъмин аст. Павлус дар ҳақиқат гуфт: «Ман ҳама чизро карда метавонам», аммо мо набояд ибораи пурраро кӯтоҳ кунем, ки ин аст: «Ман ҳама чизро тавассути Масеҳ, ки маро қавӣ мегардонад, карда метавонам» (Филиппиён 4:13 NKJV).
Ташвиш ва набудани эътимод – Матто 6:30; 16:8
Худованд истилоҳи олигопистос -ро чор маротиба истифода бурд. Мо ҳоло ду мисолро дида баромадем, ки бо ҳолатҳои ғайриоддӣ сару кор доранд: дар болои об роҳ рафтан ва қариб аз мавҷҳои тӯфони бузург ғарқ шудан. Ӯ ин калимаро боз ду маротиба барои сухан гуфтан бо онҳое, ки дар бораи оянда – дар бораи либос, хӯрок, нӯшокӣ ва зиндагӣ дар маҷмӯъ ташвиш мекашанд, истифода бурд. Инҳо одамони камэътиқод ҳастанд (Матто 6:30; Луқо 12:28). Мо инчунин шогирдони навъи олигопистосро пайдо мекунем, ки ба Худованд барои мӯъҷизавӣ сер кардани мардум эътимод надоштанд (Матто 16:8).
Афзоиши имони мо
Дар оғози номаи дуюми Павлус ба тассалуникиён, ӯ навишт, ки имони онҳо «бештар ва бештар афзоиш меёбад» (1:3). Бешубҳа, мӯъминон ҷавони Тассалуника азоб кашиданд ва таъқибот ва мусибатҳоро таҳаммул карданд (1:4-6). Дар байни онҳо масеҳиёни олигопистос хеле кам буданд. Имони онҳо бештар ва бештар афзоиш меёфт! Мушкилот ва азобҳо нархест, ки мо бояд барои афзоиши имони худ пардохт кунем.
Биёед дуо кунем
Худованд Исо, мо олигопистос масеҳиён, мо камэътиқодҳо, аз Ту хоҳиш мекунем, чунон ки ҳаввориён кайҳо карда буданд, ки «имони моро афзоиш деҳ» (Луқо 17:5). Мо қариб мешунавем, ки Ту ба мо мегӯӣ: «Натарсед. Ба Ман эътимод кунед!» Ва агар имони мо дарҳол афзоиш наёбад, дасти Худро дароз кун, моро бигир ва шамол ва мавҷҳоро сарзаниш кун. Худованд, лутфан ба мо кӯмак кун, ки эътимоди худро ба Ту афзоиш диҳем ва дар имони худ рушд кунем. Омин!
