Сустӣ
Сустӣ – яъне ба таъхир андохтани корҳо – як бадкирдори тавоно аст, ки метавонад орзуҳоро барбод диҳад ва хушбахтиро нест кунад. Ин як қотил аст, ки метавонад кори маккоронаи худро на танҳо дар соҳаи ҷисмонӣ, балки, хеле хатарноктар, дар соҳаи рӯҳонӣ низ анҷом диҳад.
Сустӣ як одати бад аст, ки ҳеҷ кас наметавонад онро беҷазо ё бе оқибатҳои манфӣ нодида гирад. Ин як қисми таркибии шахсияти инсон нест ва беморӣ ҳам нест, балки як одати бад аст, ки бояд аз он даст кашид. Кӯшиши даст кашидан аз он бо қувваи худ як кӯшиши беҳуда аст; онро танҳо бо такя ба Худованд Исои Масеҳ, вақте ки мо худро пурра ба дасти Ӯ месупорем, метавон шикаст дод.
Чӣ хатари марговарест сустӣ барои наҷотнаёфтагон, ки зери садои Инҷил нишастаанд. Майли табиии онҳо, агар сустӣ кунанд, ин аст, ки пешниҳоди раҳмати Худоро тавассути кори кафорати Худованд Исои Масеҳ ба вақти мувофиқтар мавқуф гузоранд. «Фардо», мегӯянд онҳо ва намеистанд, то фикр кунанд, ки фардо ҳеҷ гоҳ наояд. Ягона вақте, ки Худо мегӯяд, барои онҳо дастрас аст, ин аст «ҳоло» – вақте ки барои нафас кашидан лозим аст. «Ҳоло» албатта, тамоман дароз нест, ҳамин тавр не? Феликс дар Аъмол 24 як намунаи классикии ин гуна сустӣ аст. Мо дар бораи наҷот ёфтани ӯ ҳеҷ гоҳ намехонем. Дар ҳақиқат, барои наҷотнаёфтагон, сустӣ метавонад ба сарф кардани абадият дар ҷое, ки барои Шайтон ва онҳое, ки ба ӯ хидмат мекунанд, омода шудааст, оварда расонад.
Оё сустӣ ба фарзанди Худо таъсир мерасонад? Агар ҳа, чӣ гуна? Ва то чӣ андоза таъсири он фарогир аст? Ҳамаи мо, ки масеҳӣ ҳастем, қарорҳое қабул мекунем, ки мутаассифона, аксар вақт онҳоро иҷро намекунем. Мо дар давоми рӯз вақтҳоеро барои дуо, хондани Китоби Муқаддас ва мулоҳиза ҷудо мекунем ва бешубҳа ният дорем, ки ин вақтҳоро риоя кунем. Аммо чизе аксар вақт ба миён меояд. Шайтон бефаъолият нест. Ӯ ҳамеша кӯшиш мекунад, ки барои мо вайрон кардани мулоқотҳои мо бо Худо осон бошад. Вақте ки ӯ муваффақ мешавад, ӯ хушҳол аст, зеро аксар вақт ин маънои онро дорад, ки ин вақтҳо қариб қатъ карда мешаванд.
Таъсири ин на танҳо аз ҷониби худи мо эҳсос хоҳад шуд, гарчанде ки ин худ аллакай ҷиддӣ аст, балки ҳаёти ҷамъияти мо низ зарар хоҳад дид. Дар вақташ, ба ғайр аз шикастани нон дар Рӯзи Худованд, мо эҳтимол кам вохӯриҳоро мунтазам иштирок хоҳем кард. Мо, албатта, ҳангоми конференсияҳо ва вақте ки бародарони меҳмон аз ҷойҳои дур меоянд, ҳозир хоҳем шуд. Аммо, тамоми ҷамъият зарар хоҳад дид, зеро аҳамияти иштирок дар вохӯриҳои дуо, омӯзиши Китоби Муқаддас, вохӯриҳои хидматӣ ва вохӯрии Инҷил нодида гирифта мешавад – инчунин омода кардани дарсҳои Мактаби якшанбе, агар касе муаллими синф бошад. Дар ҳаёти аввали масеҳии худ мо ин чизҳоро барои некӯаҳволии рӯҳонии худ муҳим медонистем, аммо ҳоло онҳо дигар он қадар муҳим ба назар намерасанд.
Боз ҳам бадтар, Рӯҳи Муқаддас хомӯш ва ғамгин хоҳад шуд, инчунин Худованд Исои Масеҳ, ки ҷои моро дар Ҷолҷото гирифт. Худои Падар ибодатеро, ки Ӯ аз онҳое, ки дӯст медорад ва барои онҳо дар муҳаббати худ Писари Худро дар салиб дод, намегирад. Агар мо дар корҳои рӯҳонӣ сустӣ кунем, ҳаёти мо аз муошират маҳрум хоҳад шуд; мо сулҳу шодиеро, ки Худованди мо мехоҳад, ки мо қабул кунем, эҳсос нахоҳем кард.
Аммо ин набояд идома ёбад. Агар мо дарк кунем, ки мо дар сустӣ гунаҳкорем, биёед ба тахти файз наздик шавем. Ба номи болотар аз ҳама номҳо, номи Худованди мо Исои Масеҳ, биёед бахшиш ва навсозии муоширатро талаб кунем. Мо метавонем мутмаин бошем, ки моро мешунаванд, зеро мо як Ҳимоятгар дорем, ки пайваста аз номи мо шафоат мекунад ва Ӯ муоширати гумшудаи моро барқарор хоҳад кард. Аммо, биёед барои ҷустуҷӯи чеҳраи Ӯ сустӣ накунем!
«Дар бораи фардо фахр накун, зеро намедонӣ, ки як рӯз чӣ меорад.» —Масалҳо 27:1 NKJV
Чӣ қадар маъмул аст ин рӯҳи сустӣ! Мо он чизеро, ки бояд ҳоло анҷом дода шавад, ба осонӣ нодида мегирем ва ба худ ё дигарон итминон медиҳем, ки онро дар оянда бешубҳа анҷом хоҳем дод. Аммо фардо меояд ва меравад, ва он ҳанӯз анҷом наёфтааст. Энергияи самимӣ ва имон лозим аст, то моро ба по гузорад, то он чизеро, ки бояд анҷом дода шавад, ҳоло анҷом диҳем. Танҳо ҳозира аз они мост. Биёед амал кунем, дар ҳоле ки вақт дорем. Албатта, мо медонем, ки ин дар робита ба наҷоти ҷон аҳамияти бузург дорад. Дар шумораи зиёди ҳолатҳо он то пиронсолӣ мавқуф гузошта мешавад, ки дар он вақт инсон аз ҳад зиёд сахтдил мешавад. Агар мо танҳо як рӯзро нодида гирем, чӣ гуна метавонем бидонем, ки чӣ метавонад рӯй диҳад, то ҳолати моро беумед гардонад? Биёед дар маъбади дилҳои худ ҳукмронӣ кунем. — Л. М. Грант (мутобиқ аз Паёми хотимавии ҳикмат)
