Ғалаба бар табиати гунаҳкор: Мубориза ва пирӯзии имондор

Ғалаба бар ТАБИАТИ ГУНАҲКОР

Биёед вазъиятеро тасаввур кунем, ки дар он ҷавоне аз тарзи ҳаёти худ худро бад ҳис мекунад ва ҳангоми рондани мошин радиоро даргиронда, паёми боварибахши Инҷилро мешунавад. Ӯ қарор медиҳад, ки якшанбеи оянда ба калисо равад ва бо ҳаёти гунаҳкори худ рӯ ба рӯ шавад, мефаҳмад, ки музди гуноҳ ҷазои абадист ва тӯҳфаи наҷоти Худоро тавассути қабули Худованд Исо ба ҳаёти худ мегирад.

Ӯ бовар дорад, ки хуни Исо ӯро аз ҳар гуноҳ пок мекунад ва бо қудрати Рӯҳи Муқаддаси сокин ҳаёти наверо дар Масеҳ оғоз мекунад. Ӯ дар ҳаёти нави худ сулҳу шодии ҳақиқӣ мегирад, аммо пас аз чанд рӯз, ҷалби гунаҳкоронаи кӯҳна ӯро аз ҳаёти наваш дур мекунад ва ӯ ошуфта мешавад. «Агар ман дар ҳақиқат ҳаёти нав ва бахшиши гуноҳҳои худро гирифта бошам, чаро ман то ҳол ба амалҳои гунаҳкоронаи кӯҳнаи худ ҷалб мешавам?»

Биёед ин вазъиятро дар нури баъзе мисолҳо аз Китоби Муқаддас дида бароем, то нуқтаи назари Худоро дар бораи наҷот ва ҳаёти нави имондор дар Масеҳ дарк кунем. Мо хоҳем дид, ки имондор то даме ки дар марг ба ҳузури Худованд мегузарад, ду табиат дорад:

Зеро табиати гунаҳкор он чиро, ки муқобили Рӯҳ аст, мехоҳад, ва Рӯҳ он чиро, ки муқобили табиати гунаҳкор аст. Онҳо бо ҳамдигар дар зиддият ҳастанд, то ки шумо он чиро, ки мехоҳед, накунед (Ғалотиён 5:17 NIV).

Далели таваллуди нав

Имондори нав шодӣ хоҳад кард ва хоҳиши зиндагӣ карданро дорад, ки Худоро шод гардонад: «Агар касе дар Масеҳ бошад, ӯ махлуқи нав аст; кӯҳна гузашт, нав омад!» (2 Қӯринтиён 5:17). Дар Китоби Муқаддас ба мо гуфта шудааст, ки кӯшиши зиндагӣ кардан барои Масеҳ ва анҷом додани корҳои нек далели наҷоти мост.

«Зеро мо офаридаи Худо ҳастем, ки дар Масеҳ Исо барои корҳои нек офарида шудаем, ки Худо пешакӣ барои мо омода кардааст, то онҳоро анҷом диҳем» (Эфсӯсиён 2:8-10).
«Ман мавъиза кардам, ки онҳо бояд тавба кунанд ва ба Худо рӯ оваранд ва тавбаи худро бо аъмоли худ исбот кунанд» (Аъмол 26:20).
«Зеро файзи Худо, ки наҷот меорад, ба ҳамаи одамон зоҳир шудааст. Он ба мо меомӯзонад, ки ба бехудоӣ ва ҳавасҳои дунявӣ «Не» гӯем ва дар ин замони ҳозира ҳаёти худдорӣ, ростқавл ва худотарсона ба сар барем» (Титус 2:11-12).
«Ва ман мехоҳам ин чизҳоро таъкид кунам, то онҳое, ки ба Худо эътимод доранд, эҳтиёткор бошанд, ки худро ба анҷом додани корҳои нек бахшанд» (Титус 3:8).
Мо бояд меваи Рӯҳро зоҳир кунем. «Меваи Рӯҳ муҳаббат, шодӣ, сулҳ, сабр, меҳрубонӣ, некӣ, вафодорӣ, фурӯтанӣ ва худдорӣ аст» (Ғалотиён 5:22).

Ин чизҳо бояд ҳаёти имондорро тавсиф кунанд, аммо ин ба мисли гуфтан, «Хуб, ҳоло ман онро фаҳмидам!» осон нахоҳад буд. Чаро не?

Мубориза байни ду табиат

Муборизаи доимӣ байни табиатҳои кӯҳна ва нав вуҷуд дорад. Миқёси ин мубориза аз муносибатҳо ва амалҳои мо вобаста хоҳад буд ва кам ё зиёд дар тӯли ҳаёти мо идома хоҳад ёфт. Чӣ тавр мо метавонем аз анҷом додани корҳои нодуруст худдорӣ кунем?

Мо бояд ҳар рӯз вақт барои мунтазам хондани Китоби Муқаддас дар тӯли сол дошта бошем. Мо инчунин бояд вақт барои дуоро дар ибодатҳои ҳаррӯзаи худ дохил кунем. Ин ба мо кӯмак мекунад, ки бо Худованд муносибати наздик дошта бошем ва ҳамчун имондорон ба камол расем. Ӯ ба мо кӯмак мекунад, ки истеъдодҳо ва қобилиятҳои худро барои шаҳодат додан ба дигарон ва хидмат ба Ӯ инкишоф диҳем.

Вақте ки мо ба Рӯҳи Муқаддаси сокин иҷозат медиҳем, ки фикрҳо ва ақли моро роҳнамоӣ кунад, Ӯ ба мо кӯмак мекунад, ки Навиштаҳоро дарк кунем ва иродаи Ӯро барои ҳар як ҳолати ҳаёти мо бидонем. Ӯ ба мо қувват мебахшад, ки васвасаи пайравӣ аз табиати гунаҳкори худро бартараф кунем ва ба ҷои он ба мо кӯмак мекунад, ки ҳадафи Худоро барои ҳаёти худ иҷро кунем (Ғалотиён 5:25). Роҳ рафтан дар Рӯҳ моро ба Худованд наздик нигоҳ медорад ва ба мо пирӯзӣ мебахшад.

Павлус муборизаи худро бо ду табиат ба таври графикӣ тасвир кард: «Ман он чиро, ки мекунам, намефаҳмам. Зеро он чиро, ки мехоҳам кунам, намекунам, балки он чиро, ки нафрат дорам, мекунам» (Румиён 7:15). Фаҳмидани ду табиат моро барои ҷанги рӯҳонӣ, ки идома дорад, омода мекунад, зеро қувваҳои бадӣ кӯшиш мекунанд, ки моро ба гуноҳ баргардонанд, имони моро суст кунанд ва моро масеҳиёни бесамар гардонанд. Павлус ҳаёти масеҳиро ҳамчун ҷанг тасвир кард: «Зеро муборизаи мо на бар зидди гӯшту хун, балки бар зидди ... қувваҳои ин ҷаҳони торик ва бар зидди қувваҳои рӯҳонии бадӣ дар олами осмонӣ аст» (Эфсӯсиён 6:12). Муборизаҳои мо на танҳо бо хоҳишҳои бади худи мост; инчунин ҷанги рӯҳонӣ идома дорад, зеро Шайтон кор мекунад, то моро аз ҷиҳати рӯҳонӣ суст кунад ва ба гуноҳ афтонад.

Шайтон, душмани мо, нобудии моро меҷӯяд: «Худдорӣ ва ҳушёр бошед. Душмани шумо иблис мисли шери ғуррон дар атроф сайр мекунад ва касеро меҷӯяд, ки фурӯ барад. Ба ӯ муқобилат кунед, дар имон устувор истода» (1 Петрус 5:8-9). Ӯ инчунин дурӯғгӯй аст (2 Қӯринтиён 11:3; Юҳанно 8:44). Аз ин рӯ, ба мо тамоми зиреҳи Худо лозим аст, то вақте ки мо зери ҳамла қарор мегирем, устувор истода тавонем (Эфсӯсиён 6:13-18). Мо ин муборизаро тамоми умр хоҳем дошт. Агар мо фикр кунем, ки дигар дар бораи васваса хавотир шудан лозим нестем, Шайтон моро маҳз дар он ҷое, ки мехоҳад, дорад: «Пас, агар шумо фикр кунед, ки устувор истодаед, эҳтиёт бошед, ки наафтед!» (1 Қӯринтиён 10:12).

Васваса ва гуноҳ

Баъзе одамон фикр мекунанд, ки вақте Шайтон моро васваса мекунад, мо ҳеҷ коре карда наметавонем. Онҳо мегӯянд, «Шайтон маро маҷбур кард, ки ин корро кунам!» Ин ақида комилан нодуруст аст! Шайтон метавонад моро васваса кунад, аммо ӯ наметавонад моро маҷбур кунад, ки гуноҳ кунем. Имондорон Рӯҳи Муқаддасро дар худ доранд ва Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки мо метавонем бо қудрати Рӯҳ ғолиб шавем (Румиён 8:11-14). Он инчунин ба мо мегӯяд, ки Рӯҳ, «Он ки дар шумост, аз он ки дар ҷаҳон аст, бузургтар аст» (1 Юҳанно 4:4).

Вақте ки мо дар бораи гуноҳ сухан меронем, мо аксар вақт дар бораи гуноҳҳои хеле бад ба монанди куштор, дуздӣ ва зино фикр мекунем. Аммо гуноҳ дар шаклҳои зиёде меояд, ки мо шояд онҳоро гуноҳ ҳам ҳисоб накунем. Инҳоянд чанд роҳе, ки гуноҳ дар муносибати мо нисбат ба Худо зоҳир мешавад:

Гуноҳ исён бар зидди Худо ва Каломи Ӯст (Ишаъё 1:2).
Гуноҳ шубҳа кардан ба Худо ва Каломи Ӯст (Румиён 14:23).
Гуноҳ сохтани бут аст – чизе муҳимтар аз Худо (Хуруҷ 20:4).
Гуноҳ сӯиистифода аз номи Худост (Хуруҷ 20:7).

Мо бояд дарки хубе дошта бошем, ки гуноҳ то чӣ андоза маккорона буда метавонад.

Гуноҳ аз куҷо сарчашма мегирад?

Гуноҳ на танҳо чизи беруна аст; он дар ҳавасҳо ва хоҳишҳои худи мо сарчашма мегирад.

Аммо ҳар кас васваса мешавад, вақте ки бо хоҳиши бади худ кашола карда мешавад ва фирефта мешавад. Он гоҳ, пас аз он ки хоҳиш ҳомиладор шуд, гуноҳро ба дунё меорад; ва гуноҳ, вақте ки пурра ба воя мерасад, маргро ба дунё меорад (Яъқуб 1:14-15).

Шайтон моро бо роҳҳои гуногун васваса мекунад, аммо ӯ наметавонад моро маҷбур кунад, ки гуноҳ кунем. Мисоли Исо, вақте ки Ӯ васваса шуд, хеле кӯмак мекунад. Мо мебинем, ки дар ҳар як васвасаи дар Матто 4:1-11 зикршуда, Ӯ Навиштаҳоро ҳамчун силоҳи худ бар зидди васваса истифода бурд.

Васваса худ гуноҳ нест. Он вақте гуноҳ мешавад, ки мо ба он дода мешавем (Яъқуб 1:14-15). Оё баъзе васвасаҳо аз дигарон душвортаранд? Васвасаҳо барои ҳар як шахс метавонанд гуногун бошанд, аммо мо кӯмаки Худоро дорем: «Вақте ки шумо васваса мешавед, Ӯ инчунин роҳи халосӣ медиҳад, то шумо тавонед онро таҳаммул кунед» (1 Қӯринтиён 10:13).

Вақте ки мо гуноҳ мекунем, чӣ мешавад?

Муҳим аст, ки дарк кунем, ки вақте мо гуноҳ мекунем, наҷоти худро аз даст намедиҳем, зеро мо бо Рӯҳи Муқаддас ҳамчун моликияти Худо мӯҳр зада шудаем: «Рӯҳи Муқаддаси Худоро ғамгин накунед, ки бо Ӯ барои рӯзи наҷот мӯҳр зада шудаед» (Эфсӯсиён 4:30). Дар ҳоле ки мо наҷоти худро аз даст намедиҳем, мо муносибатро бо Худо аз даст медиҳем ва бояд гуноҳи худро эътироф кунем, то муносибати наздикро бо Ӯ барқарор кунем. «Агар ман шуморо нашӯям, шумо бо Ман ҳеҷ ҳиссае надоред» (Юҳанно 13:8). Исо пойҳои шогирдони Худро шуст, бо ин мисол ба мо нишон дод, ки мо дар ин ҷаҳон ба поксозии ҳаррӯза ниёз дорем. Барои поксозӣ ба шустани доимии «оби Калом» (Эфсӯсиён 5:26) ва эътирофи гуноҳ (1 Юҳанно 1:9) ниёз дорем.

Гуноҳ инчунин боиси аз даст додани қудрати рӯҳонии мо мегардад. Пас аз гуноҳ кардан, Довуд гуфт: «Вақте ки ман хомӯш мондам, устухонҳоям аз нолаи тамоми рӯзам хароб шуданд. Зеро шабу рӯз дасти Ту бар ман вазнин буд; қувватам мисли гармии тобистон кам шуд» (Забур 32:3-4). Агар гуноҳи мо эътирофнашуда бошад, мо ҳаёти бесамар хоҳем дошт (Юҳанно 15:5). Агар мо ба гуноҳ кардан идома диҳем, мо баҳсбарангез хоҳем шуд (Титус 3:9-11) ва шодии наҷоти худро аз даст медиҳем. Имондороне, ки аз сабаби гуноҳ аз муносибат бо Худо дур мемонанд, ба ҷои тавба кардан ва барқарор шудан, бозгашт ба лаззатҳои дунявиро меҷӯянд.

Ғалаба бар гуноҳ

Эътироф муносибатро бо Худо барқарор мекунад. Довуд ин даворо барои эҳсоси олудагӣ ва дурӣ аз Худо кашф кард: «Ман гуноҳи худро ба Ту эътироф кардам ва гуноҳи худро напӯшондам. Гуфтам: «Ман гуноҳҳои худро ба Худованд эътироф мекунам» – ва Ту гуноҳи маро бахшидӣ» (Забур 32:5). Ва Юҳанно хеле равшан нишон дод, ки чӣ тавр бар гуноҳ ғолиб омадан мумкин аст: «Агар мо гуноҳҳои худро эътироф кунем, Ӯ вафодор ва одилона аст ва гуноҳҳои моро мебахшад ва моро аз ҳар беадолатӣ пок мекунад» (1 Юҳанно 1:9).

Вақте ки мо ба Худо ва Каломи Ӯ итоат мекунем, мо бар гуноҳ ғолиб хоҳем омад. «Пас, худро ба Худо таслим кунед. Ба иблис муқобилат кунед, ва ӯ аз шумо мегурезад» (Яъқуб 4:7). Бо таслим шудан ба иродаи Худо мо қудрати илоҳӣ ба даст меорем: «Ман метавонам ҳама чизро тавассути Ӯ, ки ба ман қувват медиҳад, анҷом диҳам» (Филиппиён 4:13).

Павлус гуфт: «Худро барои гуноҳ мурда, аммо дар Масеҳ Исо барои Худо зинда ҳисоб кунед. Аз ин рӯ, нагузоред, ки гуноҳ дар бадани мирандаи шумо ҳукмронӣ кунад, то шумо ба хоҳишҳои бади он итоат кунед. Қисмҳои бадани худро ба гуноҳ ҳамчун асбобҳои шарорат пешниҳод накунед, балки худро ба Худо ҳамчун онҳое, ки аз марг ба ҳаёт оварда шудаанд, пешниҳод кунед; ва қисмҳои бадани худро ба Ӯ ҳамчун асбобҳои адолат пешниҳод кунед» (Румиён 6:11-13).

Ғалаба бар гуноҳ на танҳо дар бораи он чизест, ки мо намекунем, балки дар бораи доштани хоҳиши пайравӣ аз Худованд ва кӯшиши шод гардонидани Ӯ дар ҳама корҳое, ки мекунем. «То ки шумо ҳаёти сазовори Худовандро ба сар баред ва Ӯро дар ҳар роҳ шод гардонед: дар ҳар кори нек мева оваред, дар дониши Худо афзоиш ёбед, бо тамоми қудрат мувофиқи қудрати ҷалоли Ӯ тақвият ёбед, то шумо сабр ва тоқатмандии бузург дошта бошед» (Қӯлассиён 1:10-11).

Пас аз он ки Довуд гуноҳи сахте содир кард, дар Забур 51 ба мо намунаи комилеро нишон дод, ки чӣ тавр гуноҳро эътироф кардан ва ба муносибати хуб бо Худо барқарор шудан мумкин аст. Аввалан, ӯ гуноҳи худро эътироф кард (1-4), сипас барои поксозӣ хоҳиш кард (7-9). Баъд аз ин, ӯ аз Худо хоҳиш кард, ки дар ӯ дили нав офарад (10). Сипас ӯ аз Худо хоҳиш кард, ки Рӯҳи Худро аз ӯ нагирад, чунон ки бо Шоул карда буд (11). Ва ӯ аз Худо илтимос кард, ки шодии наҷоти ӯро барқарор кунад (12). Ниҳоят, бо дили шикаста ва рӯҳи тавбакор, ӯ ба Худо барқарор шуд (17-19).

Ҳамон тавре ки тири сурбӣ дар об ғарқ мешавад, аммо дар болои чӯб шино мекунад, табиати гунаҳкори мо пайваста моро маҷбур мекунад, ки ба гуноҳ ғарқ шавем. Аммо вақте ки мо ба қудрати Рӯҳи Муқаддас такя мекунем, мо метавонем баркамол шавем ва ҳаёти пирӯзӣ ва самарабахшро барои Худованд ба сар барем.